Był jednym z najbardziej prężnych intelektualistów XI wieku

21 lutego - Wspomnienie liturgiczne św. Piotra Damiani, świniopasa, nauczyciela, kameduły w Fonte Avellana, opata, kardynała-biskupa Ostii, reformatora Kościoła, teologa, doktora Kościoła (zm. w nocy z 22 na 23 lutego 1072, Faenza k. Rawenny).

Piotr urodził się w Rawennie w 1007 w licznej i biednej rodzinie. Wcześnie został sierotą, lecz mimo niedostatku znalezioną przez siebie monetę oddał księdzu, by ten odprawił Mszę św. za zmarłych rodziców. Po stracie rodziców znalazł opiekunkę w siostrze Rozalinie, a starszy brat Damian zadbał o jego wykształcenie, posyłając go na studia klasyczne w Rawennie, Faenzie i Parmie. Na znak wdzięczności Damianowi za ukończenie studiów, przyjął później jego imię jako swoje drugie. W rodzinnym mieście przyjął święcenia kapłańskie. Będąc już profesorem w Rawennie zadławił się ością ryby, kiedy odmówił żebrakowi jałmużny. O mało brakowało, a byłby się udusił. Ten fakt skłonił Piotra do głębokich przemyśleń i podjęcia decyzji o zostaniu mnichem.

W 1035 wstąpił do klasztoru benedyktynów-eremitów w Fonte Avellana. W 1043 został tam przeorem eremu i dla niego napisał także "Reguły". Był także kierownikiem duchowym, doradcą klasztorów i zakładał nowe eremy. W latach pobytu w eremie Fonte Avellana napisał m.in. "Vita beati Romualdi", dokument o fundamentalnym znaczeniu dla poznania ideałów monastycznych XI w. Jego pochwała pustelniczego życia jest jednym z arcydzieł literatury średniowiecznej. Piotr, człowiek niezwykle żywiołowy, zaangażowany we wszystkich swoich dziełach do końca, zdołał połączyć w swoim życiu silną pasję do życia samotniczego, którego jest chyba najbardziej przekonującym teoretykiem na Zachodzie, z zaangażowaniem kościelnym i politycznym, które doprowadziło go do podróżowania po Europie w charakterze negocjatora w trudnych sytuacjach między papieżami, biskupami, mnichami i wszelkiego rodzaju władcami.

Zatroskany upadkiem obyczajów w Kościele, marzył o reformach, dla których zdołał pozyskać wsparcie wpływowych osób. Jego wyjątkowa osobowość, wyrobienie duchowe i troska o Kościół sprawiły, że stał się doradcą papieży: Grzegorza VI, Klemensa II, Damazego II, Leona IX (choć ten papież - po listach, w których Piotr piętnował świętokupstwo i inne nadużycia kleru - potraktował go chłodno), Wiktora II, Stefana IX, Mikołaja II, Aleksandra II, a także późniejszych Wiktora III i Grzegorza VII. Do Świętego zwracali się również ówcześni władcy - cesarz Henryk II, Henryk III, Henryk IV.

Pier Damiani w walce o reformę obyczajów kleru walczył najpierw za pomocą gwałtownych słów, ale kiedy papież Stefan IX mianował go ok. 1057 kardynałem i biskupem Ostii, na tym stanowisku okazał się człowiekiem patrzącym z cierpliwością na słabości drugich. Początkowo nawet nie chciał przyjąć owych godności i uległ dopiero wtedy, gdy papież zagroził mu ekskomuniką.

Po kilku latach zrezygnował z godności kardynalskiej i starał się powrócić do surowego życia eremickiego, aby odnaleźć wolność i pokój, jednak co jakiś czas przywoływano go do rozwiązywania rozmaitych konfliktów i sporów. Jako legat papieski był zręcznym mediatorem, który zażegnał wiele politycznych sporów i liczne zatargi w łonie samego duchowieństwa.

Pier Damiani zmarł w Faenzy, w nocy z 22 na 23 lutego 1072, wracając z kolejnej misji pokojowej. Jego śmiertelne szczątki spoczywają w katedrze w Faenzy. W 1821 został ogłoszony Doktorem Kościoła. Pozostały po nim utwory poetyckie, traktaty - ten, w którym opisał piękno życia pustelniczego, przyciągnął do kamedułów wielu kandydatów - a także kazania oraz bogata korespondencja. W jego spuściznie literackiej znajduje się m.in. 120 listów, 2 traktaty, ponad 200 utworów poetyckich.

Dante umieszcza go w "Boskiej Komedii", w siódmym niebie pomiędzy kontemplującymi (Raj, Pieśń 21).

Przyczynki do lektury:

"Kto da moim oczom fontannę łez? Zakryjcie się, me źrenice, w płaczu: biada mi, który upadłem! Krople morza, piasek wybrzeża, nie zrównają się z mnogością moich grzechów, jest ich więcej niż gwiazd i kropli deszczu, ważą więcej niźli góry. Nie jestem godzien widzieć nieba moimi oczyma, nie zasługuję na wypowiadanie moimi wargami imienia Bożego.

Wysilam się w płaczu, ale serce pozostaje z kamienia. Nalegam na modlitwę, lecz duch gubi się gdzie indziej. Szukam światła, a oto nadciągają ciemności mojego przewrotnego umysłu. Opłakuję tę moją biedną, zranioną duszę: Ty, który umierając, unicestwiłeś imperium śmierci, wskrześ ją! Przez Twe wnętrzności pełne miłosierdzia, błagam Cię: uwolnij mnie z więzów grzechu. Zasługuję na gniew: udziel mi przebaczenia, o Źródło litości.

Uczyń mnie coraz bardziej posłusznym Twoim przykazaniom i prowadź do życia niebieskiego, Ty, który z Ojcem i z Duchem Świętym wszystko układasz w naszym życiu (Piotr Damiani, "Pieśni").

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna