6 maja - Liturgiczne święto Filipa i Jakuba Mniejszego

6 maja - Liturgiczne święto Filipa (zm. Hierapolis we Frygii, 62 rok) i Jakuba Mniejszego (Młodszego; pierwszego biskupa Miasta Świętego; zm. Jerozolima 62 rok), Apostołów, Męczenników.

Niegdyś wszystkie Kościoły zachodnie obchodziły święto apostołów Filipa i Jakuba 1 maja. Kościół katolicki przeniósł je na 3 maja w XX w., kiedy zostało ustanowione drugie święto św. Józefa.

Filip i Jakub byli wspominani razem począwszy od VI w., kiedy to w Rzymie zbudowano bazylikę Świętych Apostołów, w której złożono ich relikwie.

W nowym kalendarzu liturgicznym wspomnienie św. Filipa i św. Jakuba Apostołów wyznaczono na 3 maja. Ponieważ jednak w Polsce w tym dniu obchodzimy uroczystość NMP Królowej Polski, dlatego za zezwoleniem Stolicy Apostolskiej w naszym kraju ich święto przypada 6 maja.

******

Filip pochodził z Betsaidy nad jeziorem Genezaret, podobnie jak Andrzej i Piotr. Był uczniem Jana Chrzciciela. Czwarta Ewangelia przedstawia go jako jednego z pierwszych powołanych ("Pójdź za Mną!", J 1,43) i jednego z najbliższych Jezusowi apostołów. Figuruje w wykazach imion apostołów (Mt 10,3; Mk 3,18; Łk 6,14). Sam jeszcze nie zadomowiony w gronie apostołów, a już przyprowadził do Chrystusa swojego przyjaciela Natanaela (J 1,44), czyli Bartłomieja. To do niego Jezus się zwraca podczas pierwszego rozmnożenia chleba; jego proszą Grecy, aby pokazał im Pana; i to on sam prosi Jezusa: "Pokaż nam Ojca".

Tradycja przekazała nam, że po Wniebowstąpieniu Pańskim, apostoł Filip głosił Ewangelię w Azji Mniejszej i Grecji, chrzcząc nowych wyznawców Chrystusa i zakładając Kościoły, będące ośrodkami nowego, nieznanego dotąd życia chrześcijańskiego. Wszystkie źródła o różnej wartości historycznej, wiodą nas do Hierapolis we Frygii jako miejsca, gdzie miał ponieść śmierć męczeńską na krzyżu w 62 roku. W 1962 ekspedycja archeologiczna odkryła w Hierapolis prawdopodobny grób św. Filipa.

Mówią o nim również pisma apokryficzne, zwłaszcza "Dzieje Filipa" i "Ewangelia Filipa", napisane w IV w., które niewiele mają wspólnego z historyczną ścisłością.

Ikonografia przedstawia św. Filipa z krzyżem lub pastorałem, a czasem ze zwojem papirusowym, symbolizującym Księgę Świętą. Jest patronem czapników i pilśniarzy.

******

Jakub jest utożsamiany w Kościele łacińskim z synem Alfeusza, a jednocześnie z Jezusowym bratem, który stał się pierwszym przełożonym wspólnoty judeochrześcijańskiej w Jerozolimie. Współczesna egzegeza woli traktować oddzielnie te dwie postacie, podobnie jak liturgia bizantyńska; wspomina ich odpowiednio 9 i 25 października.

Jakub był jednym z uprzywilejowanych świadków misji Jezusa i jednym z pierwszych, którym dane było przeżyć spotkanie ze Zmartwychwstałym. Po wyjeździe Piotra, to on zarządzał Kościołem-matką w Jerozolimie. Euzebiusz mówi nam o jego świętości, wspominając go jako wielkiego orędownika ludu.

Jakubowi przypisuje się pierwszy z listów katolickich, adresowany do judeochrześcijan z diaspory. Odegrał on ważną rolę podczas Soboru Jerozolimskiego. Według tradycji zginął śmiercią męczeńską na początku lat 60-tych pierwszego wieku, jako pierwszy z Apostołów, zrzucony z narożnika świątyni, mając na ustach słowa modlitwy Jezusa: "Panie, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią".

O jego śmierci zdecydował Sanhedryn.

Natomiast Rzymianie starali się zachować postawę protekcji wobec nowej religii (wyznawcy Chrystusa mimo ponawianych oskarżeń ciągle okazywali się niewinni). Sanhedryn skorzystał z momentu, kiedy w Palestynie nie było gubernatora. Pomiędzy odjazdem jednego i przyjazdem drugiego nastąpiła przerwa. Wtedy to schwytano Jakuba. Zrzucony z najwyższego miejsca Świątyni jerozolimskiej, został dobity uderzeniami kija.

Św. Jakub jest patronem Fryzji, a razem ze św. Filipem: kapeluszników, kramarzy, sklepikarzy, paszteciarzy, foluszników, garbarzy i cukierników.

Przyczynki do lektury:

"Błogosławieni apostołowie, pierwociny świętego stada Chrystusa, Baranka Paschalnego, widzieli Pana Jezusa wiszącego na krzyżu, cierpieli z Nim, kiedy umierał, przestraszeni cofnęli się przed Nim Zmartwychwstałym, umiłowali Go w jego mocy i oni również wylali swoją krew za tę, którą widzieli przelaną. Rozważcie, bracia, znaczenie tego wydarzenia, że ludzie zostali posłani na cały świat, aby głosić o Człowieku umarłym, który wstąpił do nieba, i że z powodu tego głoszenia wycierpieli wszystko, co nierozumny świat na nich nałożył: straty, wygnanie, więzienie, męczarnie, płomienie, dzikie bestie, krzyże, śmierć. Czyż nie wiemy, jaki był powód tego wszystkiego? Czyż może Piotr umarł dla swej osobistej chwały lub dla pokazania siebie? Ktoś umierał, aby komu innemu została oddana cześć; ktoś został skazany na śmierć, aby kto inny otrzymał uwielbienie. Czyż mógłby uczynić to ktoś, kto nie był ożywiany ogniem miłości i wewnętrzną świadomością prawdy?" (Augustyn, "Mowa" 311,2).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna