Ten święty był trzykrotnie oskarżany o herezję

20 maja 1444 - W San Silvestro w pobliżu Akwili (L'Aquila, Włochy) zmarł Bernardyn ze Sieny, franciszkanin, teolog, reformator zakonu, kaznodzieja ludowy, propagator nabożeństwa do Imienia Jezus, święty, doktor Kościoła.

Urodził się 8 września 1380 w Massa Marittima koło Sieny, w Abruzzach, w rodzinie Alberta degli Albizzeschi i Raniery degli Avveduti. Osierocony wychowywał się pod opieką krewnych w Sienie. W 1399 ukończył tam prawo. Równocześnie studiował Pismo Święte i teologię. Uzyskawszy licencjat z prawa kanonicznego, wstąpił do Konfraterni Najświętszej Maryi (Stowarzyszenie Dyscyplinatów), której celem było osobiste doskonalenie się oraz posługiwanie chorym w czasie zarazy.

Kiedy leczył trędowatych w miejscowym szpitalu, zachorował. Wyzdrowiał i 8 września 1402 wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych w Sienie, i przyjął franciszkański habit; rok później złożył śluby zakonne, a w 1404 otrzymał święcenia kapłańskie. W jakiś czas po święceniach, Bernardyn został wikariuszem obserwantów prowincji toskańskiej i prowincji św. Franciszka. Przez 12 lat pracował w Caprioli w pobliżu Sieny. Studiował Pismo Święte i pisma Ojców Kościoła oraz dzieła teologiczne, zwłaszcza św. Bonawentury.

Był wybitnym kaznodzieją. W 1417 został mianowany kaznodzieją na całe Włochy. Przemierzał je, nawołując do pokuty i zmiany życia. Kazania te cieszyły się wielkim posłuchem. Wszędzie tam, gdzie głosił homilie, gromadziły się niezliczone tłumy. Święty wprowadzał do miast spokój, godził zwaśnione rodziny i stronnictwa, nawracał, jednał małżonków, pociągał do życia zakonnego i kapłańskiego.

W związku z atawistycznymi skłonnościami Włochów do podziałów, kłótni i niezgody, Bernardyn wpadł na pomysł jednoczenia ludzkich serc wokół Imienia Jezusowego, inicjując specjalne nabożeństwo i powołując liczne bractwa pod tym wezwaniem. Chcąc, by wierni oddawali szczególną cześć Imieniu Jezus, rozpropagował też znak monogramu Chrystusa, który ukazywał wiernym po kazaniu. Jednak humaniści, puryści, wielbiciele klasyki (niektórzy wracali do antyku dla mody) nieufnie odnieśli się do tego pomysłu.

Trzykrotnie próbowano wytoczyć Bernardynowi proces o herezję: pierwszy raz za papieża Marcina V, drugi za Eugeniusza IV i trzeci podczas soboru w Bazylei w 1438. Jednak za każdym razem uznawano ortodoksję Bernardyna. Jako zadośćuczynienie za wyrządzone krzywdy zaproponowano mu biskupstwa Sieny, Ferrary i Urbino. Jednak on w swojej skromności, odmówił. Został mianowany wikariuszem generalnym swego zakonu (urząd piastował w latach 1438-44), podejmując także ważne misje dyplomatyczne. Później znów rozpoczął swe podróże apostolskie po całej Italii. Bernardyna cechował duch zaparcia samego siebie, modlitwy i pokuty. Wyróżniał się szczególnym nabożeństwem do Imienia Jezus. Tak jak wspomniano wyżej, miał je zawsze przy sobie wypisane na tabliczce wielobarwnymi literami. Emblemat IHS, którym tak często posługiwał się Święty, wykorzystali również jezuici. Znak ten został umieszczony na drzwiach wielu kościołów we Włoszech i Francji, także św. Joanna d’Arc wyhaftowała go na swoim sztandarze.

Od 1430 Bernardyn poświęcił się pisaniu wielkich traktatów teologicznych, poruszających m.in. zagadnienia chrystologiczne i eklezjologiczne. Napisał kilka cennych dzieł teologicznych: "De christiana religione", "De vita christiana", "De Spiritu Sancto", "De sancto Joseph", "De Beata Virgine", "De divina dilectione", "De evangelio aeterno".

Bardzo bolał, że bracia mniejsi odeszli od ducha pierwotnej reguły św. Franciszka. Postanowił zreformować zakon i słowa dotrzymał, dając początek tzw. obserwantom.

Zmarł w skutek wyczerpania fizycznego 20 maja 1444 w San Silvestro w pobliżu Akwili, w wigilię uroczystości Wniebowstąpienia Pańskiego. Wokół jego ciała, wystawionego przez trzy dni, miało miejsce wiele cudów. Pochowano go w kościele braci konwentualnych w Akwili. W sześć lat po śmierci papież Mikołaj V kanonizował go 24 maja 1450, w czasie, kiedy odbywała się kapituła generalna w Rzymie. 17 maja 1472 przeniesiono uroczyście relikwie św. Bernardyna do nowego kościoła obserwantów w Akwili i umieszczono je w drogocennym relikwiarzu, darze Ludwika XI, króla Francji.

Bernardyn ze Sieny jest doktorem Kościoła. Papież Innocenty XIII ustanowił nabożeństwo do Imienia Jezusa - co Święty z takim zapałem postulował. Obok Imienia Jezus św. Bernardyn szerzył kult Męki Pańskiej i nabożeństwo do Matki Bożej. Jak nikt dotąd, poruszył problem wszechpośrednictwa NMP i uprzywilejowanego miejsca św. Józefa w dziele zbawienia. Jego wpływ leży u podstaw świętości św. Jana Kapistrana, św. Jakuba z Marchii, bł. Bernardyna z Feltre i innych. Dzięki jego kazaniom wiele państewek włoskich zreformowało swe ustawy, dostosowując je bardziej do zasad katolicyzmu.

Od imienia św. Bernardyna funkcjonuje w Polsce nieoficjalna nazwa franciszkanów obserwantów - bernardyni. Uczeń św. Bernardyna, św. Jan Kapistran zakładając w Krakowie klasztor obserwancki (1454) nadał mu wezwanie swojego nauczyciela. Z biegiem czasu mieszkańcy Krakowa zaczęli nazywać zakonników z tego klasztoru braćmi od św. Bernardyna, a potem po prostu bernardynami.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna