Święta Weronika przeżyła mistyczne zaręczyny i zaślubiny z Chrystusem

10 lipca – U kapucynów i w II Zakonie Franciszkańskim święto, a w zakonach franciszkańskich wspomnienie liturgiczne św. Weroniki (w świecie Urszuli) Giuliani, kapucynki, ksieni klasztoru w Citta di Castello w Umbrii, stygmatyczki (zm. 9 lipca 1727).

Urodziła się 27 grudnia 1660 w Mercatello w pobliżu Urbino (Włochy) w rodzinie Franciszka i Teresy z Mancinich. Ojciec był chorążym w miejscowym garnizonie, a matka zaszczepiła w córce głęboką pobożność. Była najmłodszą z siedmiu córek – dwie umarły w niemowlęctwie, trzy wstąpiły do klarysek w Mercatello, jedna tylko pozostała w domu. Gdy Urszula miała 7 lat, jej konająca matka powierzyła każdą z pięciu żyjących córek jednej z Przenajświętszych Ran Chrystusa. Urszuli przypadła rana boku.

Ojciec sprzeciwiał się wstąpieniu jej do klasztoru i dopiero w 1677 mogła wstąpić do kapucynek w Citta di Castello, gdzie przestrzegano reguły św. Klary. Nowicjat miała bardzo trudny, gdyż poddana różnym ostrym sprawdzianom, musiała przetrzymać wiele prób. W zakonie przyjęła imię Weronika. Otrzymała łaskę wielu wizji cierpiącego Chrystusa. W jednej z nich przyjęła kielich cierpień Jezusa do własnego ciała i duszy Rok później otrzymała znamiona korony cierniowej, a w Wielki Piątek 1697 – pięciu Przenajświętszych Ran. Z tego powodu przez pewien czas s. Weronice zabroniono przyjmować Komunię św.

Ponieważ była kobietą o wielkim rozsądku i zdolnościach administrowania, była mistrzynią nowicjatu przez 34 lata, z czego ostatnie 11 lat przeoryszą. Przez tę posługę miała pieczę nad wszystkimi dziedzinami życia wspólnoty, polepszyła wyposażenie klasztoru, instalując wodociągi.

Spowiednik polecił jej, aby pisała dzień po dniu dziennik duchowy. Posłusznie robiła to przez ponad 30 lat, opisując dokładnie swoje cierpienia i radości, modlitwy i walki. Spowiednik zabronił jej czytać to, co napisała. Pozostawiła po sobie aż 44 tomy. Jeszcze dziś pisma św. Weroniki należą do najpiękniejszych pism mistyków włoskich. W ciągu tych długich lat posługiwała jako kucharka, szwaczka, kołowa, infirmerka, piekarka, mistrzyni nowicjatu i przeorysza. Pod koniec życia zapadła na padaczkę i zmarła 9 lipca 1727 w wyniku powikłań związanych z tą chorobą. Przed śmiercią narysowała obrazek pokazujący obecność symboli Męki Chrystusa na jej sercu.

Biskup Aleksander Codebo, zaintrygowany jej wyznaniami, zarządził wówczas sekcję zwłok, a ta potwierdziła, że na sercu zmarłej wyryte były symbole Męki Pańskiej, odpowiadające narysowanym przez Świętą.

Pozostawiła po sobie sporo pism, m.in. obszerny "Dziennik" i listy. W ich świetle uznano ją za najznamienitszą przedstawicielkę mistyki w epoce baroku.

Stygmatyczkę beatyfikował 17 czerwca 1802 papież Pius VII, a Grzegorz XVI kanonizował ją 26 maja 1839.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna