Omylny cesarz Henryk II został świętym... święci pomimo swego wysokiego wyrobienia chrześcijańskiego, nieraz osiąganego dopiero pod koniec życia, nie przestawali być ludźmi omylnymi, zwłaszcza wtedy, gdy chodziło o skomplikowane sprawy publiczne i tak zwaną rację stanu. Omylny był również cesarz Henryk...14 lipca - Wspomnienie liturgiczne św. Henryka II, księcia Bawarii 995-1005, króla niemieckiego 1002, cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego 1014, donatora Kościoła, nazywanego później "świętym cesarzem" (zm. 13 lipca 1024 w Grona k. Getyngi, Nadrenia Północna - Westfalia. Urodził się 6 maja 973 w Bawarii, prawdopodobnie w Abbach lub Hildesheim. Był synem Henryka Kłótnika księcia Bawarii. Jego wychowawcą był św. Wolfgang, biskup Ratyzbony (Regensburga). Siostra Henryka, Gisela, wyszła za mąż za św. Stefana, króla Węgier. W 995 objął po ojcu tron książęcy Bawarii. W 1002, z chwilą śmierci cesarza Ottona III został królem niemieckim. W 998 poślubił Kunegundę, córka hrabiego z Luksemburga. Ich małżeństwo było bezdzietne, ponieważ oboje złożyli podobno śluby czystości (legenda głosi, że Henryk II potwierdził ten fakt już na łożu śmierci, w obecności biskupów). Henryk przywrócił władzę niemiecką w Italii i zdobył koronę włoską. Pozyskanie Italii było trudne. Z Arduinem, królem Lombardii, toczyć musiał ciężką walkę, która zakończyła się opanowaniem północy (1004), ale nie pokonał Arduina. Do Rzymu zdołał dotrzeć w 1014. Dopiero 14 lutego 1014 papież Benedykt VIII koronował w Rzymie parę królewską na cesarza i cesarzową Rzymu. Wpływów bizantyjskich na południu Italii wyprzeć Henryk już nie zdołał. W wojnie z księciem Bolesławem Chrobrym złączył się przymierzem z pogańskimi Lutykami i Redarami. Wojna toczyła się o przyłączenie Słowian Nadodrzańskich do Polski albo do Niemiec. Długotrwała wojna zakończona została pokojem w Budziszynie (1018), na mocy którego część plemion słowiańskich została przy Polsce, inne przy Niemczech. W wojnie tej ces. Henryk doznał wielu porażek i klęski o charakterze moralno-politycznej, która była większa niż niepowodzenia militarne. Henryk wzmocnił też stosunki wewnętrzne między Kościołem a cesarstwem. Jego wspaniałomyślne darowizny wspierały klasztory i kościoły. W Bambergu, w Bawarii, czci się go jako założyciela diecezji. Założył na nowo zniesione wcześniej biskupstwo w Merseburgu. W Bazylei zaś zbudował katedrę. Henryk II uczynił biskupstwa w Cesarstwie podporą władzy królewskiej. Nieugięcie ustanawiał takich biskupów, którzy wydawali mu się energiczni i zdatni do zjednania sobie autorytetu. Cesarz żył skromnie i w pokorze, całkowicie oddany pokucie. Rozwijał też działalność dobroczynną na rzecz ubogich. We wszystkim wspierała go jego żona św. Kunegunda, krzewicielka wiary chrześcijańskiej. Oboje małżonkowie uchodzili za wzór władców chrześcijańskich. Henryk zmarł 13 lipca 1024 w Grona k. Getyngi (Nadrenia Północna - Westfalia). Został pochowany w katedrze bamberskiej, która była jego ulubioną fundacją. Kunegunda znalazła swoje miejsce spoczynku obok małżonka. Papież Eugeniusz III ogłosił Henryka świętym 12 marca 1146. W liturgii wspominany był pod 15 lipca. Pod tą datą obchodzono jego wspomnienie od 1631, to jest od momentu wpisania go do kalendarza rzymskiego aż do reformy kalendarza w 1969. W ikonografii przedstawiany jako cesarz lub święty z insygniami władzy królewskiej, trzymający w ręku model kościoła, z lilią, często razem ze św. Kunegundą. Patronuje Bamberdze (arcybiskupstwo i miasto) oraz Bazylei (diecezja i miasto). Henryk II jest przede wszystkim przeciwieństwem polityki Ottona III; jest wrogiem Bolesława Chrobrego i najeźdźcą jego państwa. Nie można uważać Henryka za przykład chrześcijańskiej świętości. W jej pojmowaniu nie należy jednak zapominać o historycznym kontekście, a także o tym, że święci pomimo swego wysokiego wyrobienia chrześcijańskiego, nieraz osiąganego dopiero pod koniec życia, nie przestawali być ludźmi omylnymi, zwłaszcza wtedy, gdy chodziło o skomplikowane sprawy publiczne i tak zwaną rację stanu. Omylny był również cesarz Henryk, którego krytykowano już za jego życia, a krytykowano go nie tylko z polskiego punktu widzenia, ale także z pozycji czysto kościelnych i w perspektywie interesów Cesarstwa Niemieckiego. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |