Miłość jest jedynym skarbem, który możecie zgromadzić w ciągu ziemskiego życia i który będzie trwał na wieki... Miłość jest jedynym skarbem, który możecie zgromadzić w ciągu ziemskiego życia i który będzie trwał na wieki. Wszystkie bogactwa materialne, sława, władza, pozycja społeczna i najróżniejsze sukcesy wraz ze śmiercią pozostaną na tym świecie... (z orędzia św. Charbela).28 lipca - Dowolne wspomnienie liturgiczne św. Szarbela Makloufa (Jusuf Antun Maklouf; Charbel Makhlouf), maronickiego antonianina, pustelnika, cudotwórcy (zm. 24 grudnia 1898 w Annaya w Libanie). Urodził się 8 maja 1828 w Bigua Kafra, w małej, wysoko położonej wiosce w libańskich górach, na północ od Bejrutu. Pochodził z bardzo biednej rodziny. W młodości wypasał trzodę, a uczył się w szkółce działającej dosłownie pod drzewami. Zostawszy sierotą, młody Yussef (Józef) uciekł do klasztoru maronickich antonianów (baladytów), najpierw w Maifuq, potem w Annaya, gdzie klasztor nosił nazwę Mar Maroun, tzn. ufundowany pod wezwaniem św. Marona. On sam imię Józef zamienił wówczas na Sarbel (z łac. Sarbelus, ale należałoby może poprawniej powiedzieć: Szarbel), imię syryjskiego męczennika z Edessy. Ukończywszy studia, w 1859 otrzymał święcenia kapłańskie. Wrócił wówczas do św. Marona i przebywał tam przez następne szesnaście lat. Był mężem modlitwy, ale jaśniał równocześnie uczynkami miłości bliźniego, surowościami życia, zdolnością do wyrzeczeń. Jego życie modlitwy, niezwykle proste i intensywne, szybko doprowadziło go do pragnienia większej zażyłości z Bogiem. W wieku 47 lat, w 1875 za pozwoleniem przełożonych udał się do górskiej samotni. Spędził w niej 23 lata, wypełnione pracą, umartwieniami i kontemplowaniem Najświętszego Sakramentu. W eremie klasztoru żył aż do śmierci w milczeniu i ukryciu, w towarzystwie mnicha Makarego. 16 grudnia 1898 Charbel dostał udaru mózgu podczas odprawiania Mszy św. Przeżył jeszcze, w pełni świadomy i przytomny, osiem dni, zmarł 24 grudnia, w Wigilię Bożego Narodzenia. Spoczął w ubogim grobie nieopodal klasztoru we wspólnej krypcie wszystkich zakonników.
Libańskiego mnicha cudotwórcę beatyfikował (5 grudnia 1965) i kanonizował (9 października 1977 w Bazylice św. Piotra w Rzymie) pap. Paweł VI. W kalendarzu liturgicznym Kościoła powszechnego św. Charbel czczony jest 24 lipca, w Kościele w Polsce - 28 lipca, a w Kościele maronickim - w trzecią niedzielę lipca.
W Polsce relikwie św. Charbela znajdują się w Krakowie (dwa miejsca) i Warszawie. W 2014 ks. Paweł Kubani sprowadził relikwie Świętego do kościoła Świętego Krzyża w Krakowie. 23 lipca 2017 pielgrzymi z Libanu podczas uroczystej Mszy św. przekazali do łagiewnickiego sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie relikwie I stopnia św. Szarbela. W 2021 relikwia Świętego Szarbela została sprowadzona do kościoła św. Karola Boromeusza w Warszawie. Przyczynki do lektury: "Ty, Panie, połączyłeś swoje bóstwo z naszym człowieczeństwem i nasze człowieczeństwo z Twoim bóstwem, Twoje życie z naszą śmiertelną kondycją i naszą śmiertelną kondycję z Twoim życiem. Ty wziąłeś na siebie to, co jest nasze i uczyniłeś nam dar z tego, co jest Twoje dla życia i zbawienia naszych dusz" (Charbel Makhlouf, "Modlitwa"). Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |