Błogosławiony "druh Wicek"

Na chrzcie otrzymał imiona Stefan Wincenty, ale na ogół nazywano go drugim imieniem. Rodzice prowadzili w Chełmży własne przedsiębiorstwo piekarskie, z którego mogli zapewnić utrzymanie sześciorgu dzieci. Oprócz rodziny na duchową formację Wincentego duży wpływ miała sodalicja mariańska i harcerstwo, w których bardzo aktywnie działał w latach gimnazjalnych.

Po zdaniu matury i głębokiej refleksji nad własną drogą życiową, jesienią 1931 wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie, by zostać "kapłanem wedle Serca Chrystusa". Święcenia kapłańskie przyjął po sześciu latach studiów filozofii i teologii, 14 marca 1937, z rąk bpa Stanisława Wojciecha Okoniewskiego, który zatrzymał go w Pelplinie jako swego kapelana.

2 lipca 1938 został wikariuszem w toruńskiej parafii Najświętszej Maryi Panny. Gorliwość kapłańska, życzliwy stosunek do wszystkich, pomysłowość, talenty organizacyjne, zjednywały mu uznanie przełożonych kościelnych i przyciągały do niego wiernych różnego wieku i stanu, najbardziej może ludzi chorych i młodzież. Z młodzieżą spotykał się nie tylko w kościele i na lekcjach religii, ale również jako kapelan Chorągwi Pomorskiej harcerstwa, jako "druh Wicek".

11 września 1939 został aresztowany przez Niemców razem z wszystkimi księżmi z jego parafii. Wypuszczono go po dwóch dniach, jednak 8 października gestapo uwięziło go w toruńskim Forcie VII. 10 stycznia 1940 przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Stutthofie, potem 8 kwietnia do Sachsenhausen i w końcu w grudniu 1940 do Dachau. We wszystkich tych miejscach pogardy i zaplanowanego przez Niemców upodlenia człowieka, ks. Wincenty zwyciężał zło czynionym dobrem. Był dla współwięźniów duszpasterzem i bratem, spowiadał, rozdzielał Komunię świętą, podtrzymywał na duchu, budził postawę solidarności.

Na przełomie stycznia i lutego 1945 u samego Lagerfürera wystarał się o pozwolenie pracy na bloku chorych na tyfus, którzy zostawieni byli swemu losowi. Wkrótce sam zaraził się tyfusem plamistym, który w połączeniu z zapaleniem płuc doprowadził do jego śmierci 23 lutego 1945.

Władze obozowe, łamiąc obowiązującą praktykę, zgodziły się przed kremacją na wystawienie zwłok ks. S.W. Frelichowskiego na widok publiczny, w wyłożonej białym prześcieradłem i udekorowanej kwiatami (!) trumnie. Współwięźniowie byli przekonani od samego początku o jego świętości. Zanim spalono zwłoki Stanisław Bieńka – studiujący przed wojną medycynę, zdjął z twarzy pośmiertną maskę, w której też zagipsował jeden z palców prawej ręki. Drugi palec, zagipsowany tak, by przypominał jedynie kawałek kredy, zachował ks. Bernard Czapliński. Ks. Dobromir Ziarniak z archidiecezji gnieźnieńskiej zachował i przywiózł do Polski kostkę z jego palca. Postanowieniem prezydenta Bolesława Bieruta z 17 kwietnia 1948 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za "wybitne zasługi położone w walce o Demokrację i Niepodległość".

Heroizm ks. Wincentego udokumentowany został we wspomnieniach obozowych wielu osób, m.in.: kard. A. Kozłowieckiego, bpa F. Korszyńskiego, bpa K. Majdańskiego.

Ks. Wincenty został beatyfikowany 7 czerwca 1999 przez Ojca Świętego Jana Pawła II podczas nabożeństwa odprawionego na toruńskim lotnisku.

Bp toruński Andrzej Suski dekretem z 31 marca 2001 ustanowił diecezjalne Sanktuarium bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego, nadając kościołowi parafialnemu pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu drugi tytuł – bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego i podniósł świątynię do godności sanktuarium błogosławionego. Utworzenie sanktuarium diecezjalnego właśnie w tym miejscu potwierdziło wybitną rolę, jaką parafia Mariacka spełniała do tej pory w szerzeniu kultu bł. Księdza Stefana. W prastarej świątyni, w której przez ostatnie dwa lata przed uwięzieniem posługiwał ks. Frelichowski, po wojnie 23 lutego, w rocznicę jego śmierci modlono się o jego beatyfikację.

W 2002 "druh Wicek" ogłoszony został patronem Harcerstwa Polskiego (20 września 2002, dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów). 22 lutego 2003 w katedrze polowej WP w Warszawie odbyły się uroczystości związane z ogłoszeniem bł. ks. S.W. Frelichowskiego patronem harcerzy polskich. Wzięli w nich udział oprócz kilku biskupów oraz dostojników państwowych, polscy harcerze z różnych organizacji: ZHR, ZHP, Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza", Stowarzyszenia Harcerskiego oraz Związku Harcerstwa Polskiego poza granicami kraju.

Rada Naczelna ZHP ogłosiła rok 2013 "Rokiem bł. ks. phm. Stefana Wincentego Frelichowskiego – patrona polskich harcerzy" i zachęciła wszystkie komendy do podjęcia działań w celu jego uczczenia. Z okazji 100 rocznicy urodzin Stefana Wincentego Frelichowskiego, w dniach 6-12 sierpnia 2013 w Toruniu odbył się międzynarodowy zlot harcerzy i skautów "Wicek 2013".

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Marka Markoniego Modlitwa do św. Etelberta Józefa Maria Girbés Modlitwa do bł. Józefy Marii Girbés bł. Tomasz Maria Fusco Modlitwa do bł. Tomasza Marii Fusco

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna