"Raczej umrzeć niż zgrzeszyć". Historia życia św. Dominika Savio

Święty Dominik Savio należy do tych postaci, które pokazują, że świętość nie jest zarezerwowana dla dorosłych, duchownych czy ludzi o niezwykłych możliwościach. Jego krótkie, czternastoletnie życie stało się świadectwem, że droga do Boga może być prosta, radosna i dostępna dla każdego, kto kocha Go szczerze i pragnie żyć dobrze. "Serce oddane Bogu i Maryi" - młodość Dominika Savio Dominik urodził się w 1842 roku w ubogiej, ale głęboko religijnej rodzinie. Już jako pięciolatek został ministrantem, co świadczyło o jego niezwykłej dojrzałości duchowej. Od najmłodszych lat wyróżniał się dobrocią, posłuszeństwem i wielką wrażliwością sumienia. Jego życiowym mottem stały się słowa: "Raczej umrzeć niż zgrzeszyć." Nie była to przesada, lecz wyraz dziecięcej, a zarazem bardzo świadomej miłości do Boga. Przełomowym momentem w jego życiu było spotkanie ze św. Janem Bosko. Dominik szybko poddał się kierownictwu duchowemu tego niezwykłego wychowawcy i z zadziwiającą łatwością odtwarzał w sobie jego duchowe rysy. Pewnego dnia, poruszony kazaniem ks. Bosko o powszechnym powołaniu do świętości, powiedział: "Nigdy nie myślałem, że to takie łatwe." Z głębi serca wypłynęła wtedy jego decyzja: "Czuję potrzebę i pragnienie, aby zostać świętym. Muszę zostać świętym." Ks. Bosko odpowiedział mu słowami, które stały się programem jego życia: "Bądź zawsze wesoły, spełniaj dobrze swoje obowiązki i pomagaj kolegom." W tych trzech prostych zasadach zawiera się cała duchowość salezjańska radość, obowiązkowość i miłość bliźniego. Szczególnym rysem pobożności Dominika był kult Matki Bożej. Gdy papież Pius IX ogłosił dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny (8 grudnia 1854 r.), Dominik przeżył ten dzień z wielkim wzruszeniem. Po przyjęciu Komunii świętej napisał akt oddania się Maryi, który złożył na Jej ołtarzu: Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było Twoim. Jezu i Maryjo, bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech. W oratorium założył także Towarzystwo Niepokalanego Poczęcia, grupę chłopców, którzy wspierali dzieła salezjańskie i pomagali rówieśnikom. Po jego śmierci odnotowano liczne cuda, zwłaszcza uzdrowienia z chorób uznawanych za beznadziejne. To one przyczyniły się do jego beatyfikacji i kanonizacji. Śmierć Dominika Savio była tak samo pokorna i czysta, jak całe jego życie. W wieku zaledwie czternastu lat zaczął poważnie chorować. Ks. Bosko, widząc jego słabnące siły, odesłał go do rodzinnego domu, aby mógł być pod opieką rodziców. Dominik przyjął tę decyzję z posłuszeństwem i spokojem, choć bardzo tęsknił za oratorium. W ostatnich dniach życia zachował niezwykłą pogodę ducha. Mówił, że widzi przed sobą "coś pięknego", jakby przeczuwał bliskość nieba. Zmarł 9 marca 1857 roku, otoczony miłością rodziny, z ufnością oddając swoje młode życie Bogu. Dziś św. Dominik Savio jest patronem dzieci, młodzieży, ministrantów, matek w stanie błogosławionym oraz małżeństw pragnących potomstwa. Jego życie przypomina, że świętość nie polega na wielkich czynach, lecz na codziennych wyborach, na radości, dobroci i czystym sercu. Jest dowodem, że nawet młody człowiek może stać się wielki jeśli tylko pozwoli Bogu działać w swoim życiu. PD Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości św. Dominik Savio Modlitwa do św. Dominika Savio Litania do św. Dominika Savio Święty od kołysek św. Franciszka Rzymianka Modlitwa do św. Franciszki Rzymianki Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt