Co oznaczają słowa: beatyfikacja, kanonizacja, relikwie, heroiczność cnót?

Lata pontyfikatu bł. Jana Pawła II, a zwłaszcza czas po jego śmierci oswoiły nas ze słowami: beatyfikacja, kanonizacja, relikwie, heroiczność cnót. Czy jednak dobrze wiadomo, co oznaczają? Wyróżniać się Beatyfikacja (łac. beatus - błogosławiony; beatificare - wyróżniać) jest uroczystą deklaracją papieża potwierdzającą czyjeś doskonałe chrześcijańskie życie i ogłaszającą pewność faktu osiągnięcia stanu zbawienia wiecznego. Tak doniosły akt możliwy jest tylko po procesie beatyfikacyjnym. Jednak proces musi poprzedzać trwałe i spontaniczne uznanie wiernych dla osoby i czynów kandydata. Dzieje się tak, gdy wierzący w prywatnych modlitwach wzywają jego pomocy. Po prostu otaczają czcią ludzi, którzy w ziemskim życiu wykazali się ponadprzeciętnymi czynami, emanowali wyraźnie dostrzegalnym profilem podobieństwa do Chrystusa, czyli pełną zgodnością życia z treścią Ewangelii. Na początku historii Kościoła, w czasach prześladowań (I-III wiek), lokalne wspólnoty wiernych dokonywały żywiołowych aktów beatyfikacji męczenników. Dołączano ich imiona do tekstu Mszy Świętej i zapisywano w miejscowym katalogu. Później spisy te dawano do zatwierdzenia biskupom na synodach. Od X wieku wielu biskupów zwracało się o uwierzytelnienie swoich orzeczeń do papieża. Następnie przenoszono ciało błogosławionego na wybrane miejsce kultu. Aleksander III (1159-1181) chciał zastrzec tylko dla papieży prawo do uznawania publicznego kultu osoby, jednak lokalni biskupi nadal sami beatyfikowali. Stąd przyjął się dwustopniowy podział na beatyfikację (biskupi) i kanonizację (papież). Dopiero Urban VIII w 1634 roku zarezerwował wszystkie ostateczne ustalenia w tych kwestiach dla Stolicy Apostolskiej. Odtąd publiczny kult osoby może mieć miejsce tylko po wnikliwym dochodzeniu. Proces rozpoczyna powołany przez biskupa trybunał, który analizuje życie kandydata (proces informacyjny). Potem bada heroiczność cnót, czyli świętość danej osoby (proces apostolski), a następnie wiarygodność jednego cudu, który zaistniał po modlitwie za wstawiennictwem kandydata. Później akta sprawy przekazuje się do ustanowionej przez Pawła VI w 1969 roku Kongregacji ds. Kanonizacji w Rzymie, która podejmuje własną analizę. Końcowym etapem jest dekret i sama uroczystość. Od tej chwili osoba ta oficjalnie jest błogosławioną. Zezwala się m.in. na publiczną cześć jej wizerunku oraz relikwii, czyli sprawowanie publicznego kultu. Towarzyszy temu także wiara w pomoc i inspirujący wpływ błogosławionego na Kościół w aktualnej pielgrzymce wiary. A także przekonanie, że wszyscy mają możliwość osiągnięcia zbawienia. ks. Jan Sawicki Tekst pochodzi z Tygodnika Idziemy, 24 lipca 2011 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Modlitwa do św. Tomasza z Akwinu Litania do św. Tomasza z Akwinu Czy słuchać rodziców? - historia św. Tomasza z Akwinu Modlitwa do o bł. Juliana Maunoira Modlitwa do bł. Mojżesza Toviniego Modlitwa do św. Kalinika z Frygii Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt