bp. Władysław Miziołek

Pochodził z Kompiny, wsi położonej w pobliżu Łowicza, gdzie 14 grudnia 1914 r. przyszedł na świat w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkół w Łowiczu, w 1934 r. wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie. W październiku 1939 r. diakon Miziołek został aresztowany przez Niemców i 11 dni spędził w więzieniu na Pawiaku. Święcenia kapłańskie z rąk abp. Stanisława Galia przyjął 23 czerwca 1940 r. Podczas pierwszego wikariatu w Karczewie angażował się w tajne nauczanie młodzieży gimnazjalnej. Aktywnie wspierał też żołnierzy konspiracji. W 1944 r. został przeniesiony do Międzylesia, gdzie został kapelanem sióstr Rodziny Maryi i kapelanem w zakładzie wychowawczym dziewcząt.

W 1951 r. ks. Miziołek ukończył studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej. Zaraz też został prefektem alumnów w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Po październikowej odwilży, w 1957 r. został jego rektorem. W trudnych latach komunistycznej władzy funkcję tę pełnił dwanaście lat. Był bardzo lubiany przez kleryków i zawsze miał czas dla każdego z nich.

W 1969 r. z woli Pawła VI został biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej. Kard. Stefan Wyszyński bardzo cenił bp. Miziołka. W 1974 r. zaproponował go na stanowisko arcybiskupa metropolity wrocławskiego. Władze PRL nie zgodziły się na tę nominację. W latach 1969-1992 bp Miziołek był proboszczem parafii św. Aleksandra w Warszawie. Codziennie od 7.30 spowiadał, a o 8.00 odprawiał Mszę św.

Bardzo angażował się w działalność ekumeniczną. Był członkiem watykańskiego Sekretariatu ds. Jedności Chrześcijan, przez dziesięć lat stał na czele Komisji Episkopatu ds. Ekumenizmu i był redaktorem "Biuletynu Ekumenicznego". Zainicjował rozmowy między Kościołami chrześcijańskimi w Polsce, czego owocem była wspólna deklaracja o wzajemnym uznaniu chrztu. Był pierwszym biskupem katolickim, który w 1986 r. modlił się w świątyni mariawickiej. Rozpoczął w Polsce dialog katolików i muzułmanów i angażował się w pracę Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w latach 1974-1988 stał na czele Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Ogólnego.

Po ogłoszeniu stanu wojennego stanął na czele Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i Ich Rodzinom. Wielokrotnie podejmował skuteczne interwencje u władz. W 1992 r. przeszedł na emeryturę. W dwa lata później został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł na chorobę nowotworową 12 maja 2000 r. W jego pogrzebie uczestniczyło 27 biskupów, około 400 księży - i wielu przedstawicieli innych Kościołów chrześcijańskich. Pallotyn ks. Czesław Parzyszek stojący wówczas na czele Konferencji'Wyższych Przełożonych Zakonów i Zgromadzeń Męskich nazwał go wówczas "polskim Janem XXIII".

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna