Klemens XIV

22 września 1774 - W Rzymie zmarł Klemens XIV (Giovanni Lorenzo Ganganelli), franciszkanin konwentualny, kardynał od 1759, papież od 19 maja 1769.

Urodził się 31 października 1705 w Sant' Arcangelo di Romagna k. Rimini. Od 1717 uczył się w kolegiach jezuickich i pijarskim w Urbino, a w 1723 wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych w Mondaino (imię zakonne Wawrzyniec) i w 1724 przyjął święcenia kapłańskie. Po ukończeniu studiów teologicznych w Kolegium św. Bonawentury w Rzymie i uzyskaniu w 1731 doktoratu, uczył teologii w kolegiach franciszkańskich w Ascoli, Bolonii i Mediolanie.

Od 1740 pełnił funkcję rektora Kolegium św. Bonawentury w Rzymie, a od 1741 definitora generalnego. W 1746 został powołany przez pap. Benedykta XIV na pierwszego konsultora Świętego Oficjum. Od 1747 był prokuratorem misji w nowo utworzonej kurii generalnej braci mniejszych konwentualnych; został usunięty z tego urzędu z powodu opowiedzenia się za dworami burbońskimi w ich sporze z papieżem w sprawie jezuitów. Dwukrotnie nie przyjął wyboru na generała zakonu (1753 i 1759). W 1759 otrzymał kardynalat od pap. Klemensa XIII.

Klemens został wybrany na papieża pod naciskiem burbońskiej koalicji antyjezuickiej (wraz z Austrią) i jeszcze przed wyborem oświadczył, że tylko papież może rozwiązać zakon jezuitów. Nawiązał stosunki dyplomatyczne z państwami burbońskimi (przerwane za pap. Klemensa XIII), głównie z Portugalią, za cenę wysłania ugodowego nuncjusza (Innocenza Contiego, zm. 1785), mianowania Paula (Carvalha) Pombala (brata premiera) kardynałem i zatwierdzenia jego 8 nominacji biskupich oraz obsadzenia erygowanych w 1770 diecezji: Beja, Braganca-Miranda, Pinhel. Dzięki temu odzyskał posiadłości utracone za Klemensa XIII - od Francji Awinion i Venaissin, od Neapolu - Benewent i Pontecorvo. Papiestwo utraciło tereny misyjne, na których pracowali jezuici.

Klemens chciał zachować zakon jezuitów, jednak pod groźbą rozwiązania wszystkich zakonów w Hiszpanii i schizmy państw burbońskich, wydał 20 lipca 1773 (mimo sprzeciwu Kurii Rzymskiej) brewe "Dominus ac Redemptor", rozwiązujące zakon w drodze administracyjnej na całym świecie (nie podporządkowały się temu jedynie Prusy i Rosja). Rozwiązanie zakonu przyniosło wielką szkodę szkołom i uniwersytetom Europy. Najostrzej w europie zareagowało Państwo kościelne, gdzie uwięziono generała zakonu i kierownictwo kurii zakonnej.

W latach 1770-71 potępił opata Jeana Martina de Prades (zm. 1782) za wydanie skróconej wersji książki C. Fleury'ego "Histoire ecclésiastique", J. de La Mettriego "Oeuvres philosophiques" (I, 1751, II, 1753) i kilku utworów Voltaire'a. Pod wpływem nuncjusza papieskiego w Warszawie A.M. Duriniego wydał brewe niekorzystne dla polskich pijarów, a w 1771 - brewe "Sacrorum minorum familiam", które nie zapobiegło jednak ingerencjom władz francuskich w wewnętrzne sprawy franciszkanów. W latach 1771-73 założył Muzeum Watykańskie (zwane później Pio Clementinum). W 1771 powrócił do jedności z patriarchą Kościoła nestoriańskiego z Kurdystanu (z Markiem Simonem). Zgodnie z życzeniem ces. Marii Teresy, bullą "Eximia regalium" z 19 września 1771 Klemens utworzył unicką diecezję w Mukaczewie dla Zakarpacia i wschodnich terenów Słowacji. Papież wspierał artystów, a 14-letniego Wolfganga Amadeusza Mozarta odznaczył Orderem Złotej Ostrogi.

Starał się zapobiec rozbiorowi Polski i przejściu jej terenów i ludności pod rządy protestanckich oraz prawosławnych władców i w tym celu przedsięwziął akcję dyplomatyczną (przez nuncjuszy apostolskich) w latach 1771-73 w Paryżu, Wiedniu i Madrycie.

Klemens jest autorem "Diatriba theologica" (1743); jego bulle i listy wydali głównie C. Frediani ("Lettere, bolle e discorsi di Fra Lorenzo Ganganelli", 1845) i A. Theiner ("Clementis XIV [...] epistolae et brevia selectiora", I-II, 1852).

Zmarł w Rzymie, a pochowano go w kościele Świętych Apostołów.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości św. Maksymilian Maria Kolbe Modlitwa do św. Maksymiliana Marii Kolbe Litania do św. Maksymiliana Marii Kolbe Maksymilian Kolbe oddał za niego życie. Kim był Franiszek Gajowniczek? Chrystusowe męczeństwo Maksymiliana Kolbego Wiersze o św. Maksymilianie Maria Kolbe Św. Maksymilian w oczach weterena niepokalanowskiego Tęsknota do nieba Św. Maksymilian Kolbe - prorok nowego dogmatu maryjnego De Profundis - Akt strzelisty ojca Maksymiliana Kolbego Święty Maksymilian - patron trudnych czasów Tekst homilii wygłoszonej przez papieża Jana Pawła II w trakcie kanonizacji Ojca Maksymiliana 17 lutego 1941 - Gestapo aresztowało o. Maksymiliana Kolbego oraz czterech innych ojców franciszkanów z Niepokalanowa Ostatni list o. Kolbego Szaleniec Niepokalanej Ojciec Kolbe i Jan Paweł II w historii XX wieku Test wiedzy o św. Maksymilianie Marii Kolbem

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna