św. Malachiasz(ok. 1094 - 1148)
... zabiegał o podniesienie poziomu życia religijnego i dyscypliny kościelnej. W tym celu przeprowadził szereg reform, m.in. liturgię celtycką zastąpił liturgią rzymską... niesłusznie przypisuje się mu autorstwo proroctwa o panowaniu papieży. Tekst łaciński po raz pierwszy opublikowano w 1595 w Wenecji. Zawiera listę 112 papieży, łącznie z antypapieżami, począwszy od Celestyna II (1143-44). Każdemu z papieży przypisano najczęściej dwuwyrazowe motto, odnoszące się do najistotniejszych cech danego pontyfikatu. Ostatnie motto jako jedyne zostało opatrzone komentarzem, iż ten "drugi Piotr" (Piotr rzymianin) będzie kierował Kościołem w okresie największych jego prześladowań, które zostaną zakończone "straszliwym sądem", jaki ma się dokonać ok. roku 2000. Kościół nigdy nie wypowiedział się oficjalnie na temat proroctwa, widząc w nim tekst o charakterze apokryficznym...2 listopada 1148 - W opactwie Clairvaux zmarł Malachiasz, opat Bangor, bp Down od 1123, bp Connor w latach 1124-27, opat Iveragh 1127-29, abp Armagh i prymas Irlandii od 1129 do 1138, legat papieski od 1140, reformator Kościoła w Irlandii, święty. Pierwotnie zwał się Mael Maedoc Ua Morgair; to staroirlandzkie imię w języku angielskim przybrało formę Malachy O'More, a następnie stało się Malachiaszem. Urodził się w starożytnym Armagh ok. 1094 jako syn lektora tamtejszej szkoły klasztornej. Jego młodość przypadała na czasy reformy Kościoła w Irlandii, prowadzonej przez abpa Cellacha (Celsusa), który w 1111 odbył w Rath Breasail pierwszy irlandzki synod zwołany w tym celu. Sam Malachiasz kształcił się pod kierunkiem mnicha Imara (Eimara), który m.in. zaszczepił mu przywiązanie do Stolicy Apostolskiej. W 1119 został kapłanem. Wkrótce jego gorliwa działalność na rzecz zaniedbanej ludności zwróciła uwagę biskupów dążących do reformy. Malchus (Mael Jose), biskup z Lismore, ściągnął go wtedy do siebie. Niebawem Malachiasz objął współrządy w sławnym opactwie Bangor. W 1123 objął biskupstwo w Down. W 1124 powołano go na biskupstwo w Connor. Nieco później założył klasztor w Kerry. Z powodu benedyktyńskiego radykalizmu, niezrozumiałego dla duchownych i diecezjan, zmuszono go w 1127 do rezygnacji. W latach 1127-29 pełnił funkcję opata Iveragh. Wreszcie w 1129, zgodnie z życzeniem zmarłego Cellacha zaczęto czynić starania, aby osiadł w prymasowskim Armagh. Jakkolwiek zwolennicy reformy przyznali mu tytuł prymasa, do objęcia stolicy nie doszło. Przez jakiś czas Malachiasz kierował życiem kościelnym w Bangor, wreszcie w 1138 zrezygnował na rzecz Gelazjusza z Armagh. W dwa lata później na życzenie episkopatu Irlandii udał się do Rzymu z prośbą o paliusze. W tym stadium reformy Innocenty II paliuszy odmówił, ale mianował Malachiasza swoim legatem i zachęcił go do kontynuowania dzieła reformy. Owocniejszy jego pobyt był w Clairvaux. Zaprzyjaźnił się wówczas ze św. Bernardem, a następnie przekazał mu do uformowania kilku zdolnych kandydatów. Oni to wróciwszy do kraju, wespół z innymi zapoczątkowali w 1142 wspaniały rozkwit życia cysterskiego. Było to opactwo w Mellifont w Louth. Malachiasz odwiedził też kanoników regularnych św. Augustyna w Arrouaise (Aroazia w diecezji Arras) i zabrał od nich regułę, według której założył później w ojczyźnie wiele klasztorów. W 1148 na życzenie synodu w Inispatrick przedsięwziął drugą podróż na kontynent. Nie zastawszy pap. Eugeniusza III we Francji zatrzymał się w Clairvaux i wówczas śmiertelnie zachorował. Zmarł 2 listopada tr. w obecności św. Bernarda, który spisał jego biografię. Potwierdził w niej dar jasnowidzenia Malachiasza. Kanonizował go 6 lipca 1189 Klemens III jako pierwszego Irlandczyka. Pamiątkę ze względu na Dzień Zaduszny obchodzono przez długi czas 3 listopada. Nowe Martyrologium Rzymskie przywróciło termin właściwy, tj. 2 listopada. Malachiaszowi przypisano proroctwa dotyczące przyszłych papieży, a także przepowiednie na temat Hiszpanii i Irlandii. Pierwsze były zręcznym fałszerstwem z 1590 (wydał Arnold Wion OSB w "Lignum vitae", Wenecja 1595), spreparowanym dla zalecenia pożądanej kandydatury na tronie papieskim, następne były naśladownictwem pierwszych, powstały zaś znacznie później. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |