św. Serafin z Montegranaro

Serafin - czy to nie piękne imię? Przypomina nam o dziewięciu chórach anielskich, pośród których najwyższą hierarchię tworzą Serafiny, Cherubiny i Trony. Warto jednak zapamiętać, że święty przybrał je sobie w zakonie, bo na chrzcie otrzymał imię Feliks. Przyszedł na świat w 1540 r. w ubogiej i głęboko religijnej rodzinie. Jako mały chłopiec wypasał owce, a potem pracował ciężko u starszego brata; był pomocnikiem murarskim i musiał znosić liczne upokorzenia. Miał osiemnaście lat, kiedy dojrzała w nim myśl o wstąpieniu do kapucynów w Tolentino.

Nie kończył uniwersytetów, nie pisał doktoratu, ani żadnej uczonej rozprawy; nigdy nie nauczył się ani czytać, ani pisać. Przez całe lata brat Serafin pełnił w zakonie podrzędne obowiązki furtiana, kwestarza i ogrodnika. A jednak zyskał sławę jako mnich pokorny, rozmodlony, ustawicznie pokutujący i wrażliwy na piękno przyrody. Posłuszny woli przełożonych często przenosił się do kolejnych klasztorów, dźwigając na plecach tobołek z całym swym dobytkiem. Upodobał sobie szczególnie te miejsca, w których odprawiano wiele Mszy świętych. Marzył o śmierci męczeńskiej za wiarę i nawet prosił przełożonych, aby zechcieli skierować go na misje. Ale Opatrzność chciała inaczej: zmarł 12 października 1604 r. w klasztorze S. Maria w Ascoli Piceno. Pogrzeb tego skromnego braciszka zakonnego zgromadził tłumy osób. Beatyfikowano go w 1729 r., a kanonizowano w 1767 r.