Maryja Arką Przymierza i Córą Syjonu

Szczególne macierzyństwo Maryi rozpoczyna nowe czasy zbawienia i obejmuje wszystkich: Żydów i pogan. Taka interpretacja Łukaszowej Ewangelii Dzieciństwa rozjaśnia aluzje do motywu Córy Syjonu w odniesieniu do Maryi, a Króla Zbawiciela - do Jezusa. Interesujące nas aluzje pochodzą ze Starego Testamentu. Kościół odczytał je na nowo w świetle dokonującego się odkupienia, korzystając ze wskazówek Ewangelisty. Arka W Arce Przymierza złożone były kamienne tablice Dekalogu. Schowana pod namiotem, stanowiła ruchome sanktuarium towarzyszące Izraelitom podczas wędrówki spod Synaju, aż do czasu wybudowania świątyni, w której została umieszczona. Zaginęła, gdy tę zburzono. Poprzez Arkę Bóg objawiał się ludowi, kierował i opiekował się nim oraz wysłuchiwał modlitw. Nowy Testament stwierdza, że Arka znalazła swoje wypełnienie w Arcykapłanie Nowego Przymierza - Chrystusie (Hbr 8-9). Dostrzega też w niej osobę Maryi, choć wyraźnie o tym nie mówi. Córa Tytuł "Córa Syjonu" to w Starym Testamencie personifikacja Izraela, a szczególnie Reszty sprawiedliwych, którzy zostali przez Boga ocaleni z katastrofy (Ezdr 9,8-15; Ne 1,2; Za 8,11). Występuje zawsze w kontekście mesjańslum (wyraża związek między Dziewicą Córą Syjonu a Bogiem jako jej Oblubieńcem) i eschatologicznym (symbolizuje macierzyństwo Córy Syjonu i jej "bolesne rodzenie nadziei mesjańskiej"). Syjon to jerozolimskie wzgórze, symbol tego, co w mieście ma największą wartość religijną. W pozdrowieniach i wezwaniach do radości, skierowanych do Córy Syjonu, prorocy zapowiadają przyjście Mesjasza - Króla, który stanie pośrodku swego ludu (So 3,15; Za 9,9), który cierpi i czeka na ratunek. W Ewangelii św. Łukasza Córą Syjonu jest Maryja, a Królem Zbawcą, przychodzącym do Świętego Miasta - Jezus, którego imię oznacza "Bóg jest zbawieniem". Łukasz o Maryi Zwiastowanie (1,26-38), Nawiedzenie (1,39-45), Magnificat (1,46-56), Narodzenie Jezusa i pokłon pasterzy (2,1-20), Ofiarowanie Jezusa w świątyni (2,22-24), Proroctwo Symeona (2,33-35), Znalezienie Jezusa w świątyni (2,41-50), Wzmianka o życiu ukrytym w Nazarecie (2,51-52) - to epizody, w których uwaga Ewangelisty skupia się na Maryi. Święty Łukasz posłużył się w nich słownictwem starotestamentowym i poczynił aluzje do wydarzeń lub wyroczni wziętych ze Starego Testamentu, by zwrócić uwagę, że ziemskie życie Jej Syna było kontynuacją i dopełnieniem dziejów zbawczych. Tak jak chwała Pańska wypełniająca Arkę i Przybytek była znakiem obecności Boga w Izraelu, tak Dziecko w łonie Maryi Panny z Nazaretu jest znakiem rzeczywistej obecności Boga wśród ludzi. Rozmowa z aniołem Ukazany w opisie zwiastowania archanioł Gabriel kieruje do Panny Świętej słowa: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą" (1,28). Jest to pozdrowienie u Żydów niespotykane, gdyż oni zawsze stosowali formułę: "szalom", "pokój tobie". Nawiązuje ono do mesjańskiej zapowiedzi i wzmianki o Córze Syjonu u Sofoniasza i Zachariasza. Następne słowa anioła - "Łaski pełna" - oznaczają wybranie Maryi na Córę Syjonu i Matkę Mesjasza. W odniesieniu do Maryi aktualizuje się proroctwo z czasów wygnania. Jako uosobienie Ludu Bożego oczekującego Mesjasza, kreśli siebie jako "służebnicę" (Izrael nazwany jest często w Starym Testamencie "sługą"). Jak chwała Boga napełniała Przybytek, osłonięty jaśniejącym obłokiem, tak Syn Najwyższego przyjdzie zamieszkać w Dziewicy Maryi, osłoniętej Mocą Bożą, Duchem Świętym, który na Niej spocznie. Podobny motyw znajdujemy też w scenie Przemienienia (por. Łk 9,28-36). W świetle tekstów, do których hagiograf czyni aluzję, Maryja okazuje się nowym Przybytkiem Boga, Arką Przymierza. U Elżbiety Maryja, niosąc Jezusa - jak Arka Przymierza Słowo Boże - udaje się do krainy judzkiej. Syn Boży, który w Niej mieszka, i Duch Święty, który Ją osłania, każą Jej spieszyć do krewnej Elżbiety. Syn, którego oczekuje, wyzwala w Maryi radość mesjańską, jak Święta Obecność w Arce Przymierza kazała tańczyć i podskakiwać z radości królowi Dawidowi. Radość ta obejmuje też napełnioną Duchem Świętym Elżbietę i Jana Chrzciciela w jej łonie. Elżbieta pojmuje, że wypełniają się proroctwa o Córze Syjonu i że synowie niepłodnej i dziewicy dadzą początek nieograniczonej rodzinie nowego Izraela. Nic więc dziwnego że Łukasz włożył w usta Elżbiety (1,42) wyrazy radosnej wdzięczności: "Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona". Pieśń uwielbienia - Magnificat Również i w tej pieśni Maryja jest prawdziwą Córą Syjonu, ziszczeniem mesjańskiej nadziei Izraela. Widzimy Ją, jako osobę żyjąca w ścisłym kontakcie z historią swego narodu, z Pismem Świętym, którym jest tak przeniknięta, że własną radość wyraża słowami psalmów i proroctw. Zwroty starotestamentalne w Magnificat podkreślają ciągłość toczącej się historii zbawienia. Mesjasz z Betlejem Opis narodzenia Jezusa ma swoje starotestamentowe tło w Księdze Micheasza 5,1-5. Prorok zapowiada, że z Betlejem wyjdzie Mesjasz, panujący w Izraelu. Łukasz natomiast podaje, że Józef z Maryją udali się do Miasta Dawidowego, gdzie nadszedł czas narodzin Jezusa, zapowiadanego dziedzica tronu Dawidowego (1,32). Dalej Ewangelista wskazuje, że Jezus jest tym, w którym Jahwe urzeczywistnia swoje królowanie. Maryja zaś przez fakt poczęcia i zrodzenia Jezusa jest ową Córą Syjonu, która da światu Zbawiciela. Proroctwo Symeona Droga brzemiennej Maryi i św. Józefa ku Betlejem ukazuje się jako drugi etap wstępowania Mesjasza do Świątyni Jerozolimskiej. Najwyższy wybrał Maryję na nowy, tymczasowy Przybytek, z dala od Świątyni. Jednak konieczne było objawienie się Mesjasza w miejscu chwały, w domu Ojca. Dlatego Maryja z Józefem udają się najpierw do Betlejem, aby wziąć udział w spisie ludności i zaznaczają w ten sposób przynależność Chrystusa do rodu Dawida, króla Izraela. Ta podróż nie jest przeniknięta wyłącznie radością mesjańską. Matka Mesjasza musi iść za przeznaczeniem i misją Śyna Bożego, co sprowadzi na Nią zmieszane z radością cierpienia. Znaczenie cierpień Matki Jezusa można określić tylko na podstawie związków przepowiedni Symeona z proroctwami Starego Testamentu. Jako Matka Jezusa będzie cierpiała, wtedy gdy Izraelici będą Mu się sprzeciwiać, gdy Go odrzucą, a potem zabiją. Przez współcierpienie z Synem będzie uczestniczyć w odkupieniu ludu. Zachowywała w sercu "Lecz Maryja zachowywała wszystkie te słowa i rozważała je w swoim sercu" (2,19). "Wszystkie te sprawy", które rozważała Maryja to objawione Jej słowa o Jezusie, o Jego narodzinach, przez anioła przekazane pasterzom, przez nich zaś opowiadane ludziom. Maryja zachowywała w sercu nie tylko wydarzenia z życia Jezusa, ale także jego słowa, nawet te, których na dany moment nie rozumiała (scena odnalezienia Jezusa w świątyni 2,50). Zachowując je w sercu, była otwarta na ich wymowę. Oczekiwała z wiarą, że będzie mogła to wszystko zrozumieć. Spełnienie marzeń Teksty Starego Testamentu nie są proroctwami Maryjnymi. Jednak Najświętsza Panna spełnia marzenia starotestamentalne. Na podstawie wydarzeń Nowego Testamentu możemy bowiem ujrzeć w pełni treść Przymierza Tory. Zwiastowanie identyfikuje Maryję z Córą Syjonu, a Jezusa z Jahwe, który przybywa jako Król i Zbawiciel. A więc Córka Syjonu będąca personifikacją Izraela została urzeczywistniona w osobie Maryi, zaś obecność Jahwe aktualizuje się we Wcielonym Słowie - Chrystusie. Ks. BOGDAN PONIŻY Ostatnia aktualizacja: 07.12.2024 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt