Miłość istotą pokuty

"Kto jest moim bliźnim?" (Łk 10,29)

Dobry Samarytanin to przede wszystkim Chrystus: to On pierwszy zbliżył się do nas, uczynił z nas swoich bliźnich, aby nam pomóc, uzdrowić nas i ocalić: "On ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie uznany za człowieka, uąiżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci-i to śmierci krzyżowej" (Flp 2, 7-8).

Jeśli istnieje jeszcze jakikolwiek dystans pomiędzy Bogiem a nami, to może on pochodzić jedynie od nas, od przeszkód, jakie stawiamy na drodze do tego zbliżenia: od grzechu, który tkwi w naszym sercu, od niesprawiedliwości, które popełniamy, od nienawiści i niezgody, które podtrzymujemy, od tego wszystkiego, co sprawia, że nie miłujemy jeszcze Boga całą naszą duszą, całą naszą mocą. Czas Wielkiego Postu jest okresem uprzywilejowanym dla oczyszczenia i pokuty, które pozwolą, aby Zbawiciel mógł z nas uczynić swoich bliźnich i ocalić nas przez swoją Miłość.

Drugie przykazanie jest podobne do pierwszego (por. Mt 22, 39) i od niego nieodłączne. Kochamy innych tą samą miłością, którą Bóg wlał w nasze serca, i którą On sam ich kocha. W tym też tkwią przeszkody, które nam nie pozwalają uczynić drugiego człowieka naszym bliźnim: nie miłujemy dostatecznie Boga i naszych braci. Dlaczego mamy jeszcze tak wiele trudności przed opuszczeniem tego etapu, ważnego, lecz niewystarczającego, refleksji, deklaracji czy protestów - aby stać się prawdziwie imigrantami wśród imigrantów, uchodźcami wśród uchodźców, ubogimi wśród tych, którzy są pozbawieni wszystkiego?

Liturgiczny okres Wielkiego Postu jest nam dany w Kościele i przez Kościół, aby nas oczyścić z resztek egoizmu, nadmiernego przywiązania do dóbr, materialnych lub innych, które utrzymują nas w dystansie wobec tych, którzy fizycznie od nas bliscy czy też oddaleni, nie mają możliwości godnego przeżywania swego życia mężczyzn i kobiet, stworzonych przez Boga na Jego obraz i podobieństwo.

Pozwólcie więc przeniknąć się duchowi pokuty i nawrócenia, który jest duchem miłości i dzielenia się; na wzór Chrystusa stańcie się bliscy ograbionym i poranionym, tym, których świat nie dostrzega lub odtrąca. Bądźcie uczestnikami tego wszystkiego, co się dzieje w waszym kościele lokalnym w tym celu, aby chrześcijanie i wszyscy ludzie dobrej woli dostarczyli każdemu ze swych braci środków, również materialnych do życia w godności, do osobistego podjęcia ciężaru promocji ludzkiej i duchowej, własnej i swojej rodziny.

Niech wielkopostne kolekty, również w krajach ubogich, pozwolą wam, poprzez dzielenie się z innymi, dopomóc Kościołom lokalnym krajów jeszcze bardziej poszkodowanych, aby i one mogły wypełnić swoją misję Dobrych Samarytan wobec tych, za których ponoszą ścisłą odpowiedzialność: wobec ubogich, których mają pośród siebie, wobec tych, którym brak pożywienia, tych, którzy są ofiarami niesprawiedliwości, tych, którzy nie mogą jeszcze podjąć odpowiedzialności za swój własny rozwój i rozwój wspólnot ludzkich, do których należą.

Pokuta, nawrócenie: taka jest droga, nie tylko nie smutna, lecz wyzwalająca, naszego okresu Wielkiego Postu.

Jeśli zaś postawicie jeszcze to pytanie: "Kto jest moim bliźnim?" odpowiedź na nie odczytacie na obliczu Zmartwychwstałego i usłyszycie ją z ust: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili" (Mt 25,40).

* * *

Bóg pamięta jeszcze nasz pierwszy dobry uczynek, gdy my zapomnieliśmy już o naszym ostatnim grzechu.

Z. J. Waydyk

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości Nowenna przed świętem Matki Bożej z Lourdes - dzień 3 Modlitwa do św. Weroniki Modlitwa do św. Joanny de Valois Modlitwa do św. Katarzyny Ricci św. Józef z Leonessy Modlitwa do św. Józefa z Leonessy

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna