Modlitwa do św. Abrahama, Izaaka i Jakuba

Po śmierci Sary pojął Abraham w małżeństwo Keturę, z którą miał jeszcze sześciu synów. Zmarł licząc 175 lat; Arabowie pokazująjego grób w meczecie w Hebronie. Abraham doznaje wielkiej czci w świecie żydowskim i muzułmańskim (arabski łbrahim). Patriarchat jerozolimski czci go 9 października jako wiernego sługę Bożego i praojca Zbawiciela.

Izaak mieszkał w Negebie. Ożenił się z pochodzącą z rodziny Abrahama Rebeką, córką Betuela, którą sługa przyprowadził mu z Aram-Naharaim, i miał z nią dwóch synów: Ezawa i Jakuba. Ponieważ w kraju zapanował głód, Izaak udał się do Abimeleka, króla filistyńskiego, do Geraru, gdzie "dorobił się wielkiej majętności" (Rdz 26, 1; 13). Na krótko przed śmiercią, kiedy chciał pobłogosławić Ezawa, swego ulubionego syna, Rebeka używszy podstępu sprawiła, że błogosławieństwo otrzymał Jakub. Ponieważ pozbawił brata przywileju pierworództwa i odebrał za niego błogosławieństwo, uciekł - obawiając się Ezawa - do Charanu, gdzie mieszkał jego wuj Laban. Poślubił najpierw jego córkę Leę, a potem jej siostrę Rachelę. Każda z nich urodziła mu synów, a oprócz tego miał także synów z niewolnicami Bilhą i Zilpą. Razem miał dwunastu synów, którzy stali się przodkami dwunastu pokoleń ludu żydowskiego.

Wydarzeniem w życiu Jakuba była jego podróż do Betel. Bóg ukazawszy się kazał mu tam zamieszkać i wznieść ołtarz ofiarny. Jakub uczynił to i nazwał to miejsce El-Betel (por. Rdz 35). Drugim znaczącym wydarzeniem była walka Jakuba z aniołem, trwająca "aż do wschodu jutrzenki". Jakub otrzymał wówczas od Boga imię Izrael, a miejscu, na którym się to stało, dał nazwę Panuel (Rdz 32, 25-33). Mając lat sto trzydzieści, wraz z całym potomstwem udał się do Egiptu, by połączyć się ze swym synem Józefem, sprzedanym przez braci. Bóg bowiem powiedział Jakubowi: "Jam jest Bóg, Bóg ojca twego. Idź bez obawy do Egiptu, z tobą i Ja stamtąd cię wyprowadzę, a Józef zamknie ci oczy" (Rdz 46, 3-4).

Modlitwa do św. Abrahama, Izaaka i Jakuba