Czy ksiądz może uczyć medytacji?

Medytacja jest chrześcijańską modlitwą

Dzięki za list. Patrząc na Twój adres widzę, że mieszkasz w drugim końcu Polski. Nie znam księdza, o którym piszesz. Ale kiepsko trafiłeś, jeśli myślałeś, że go skrytykuję. Księża miewają rozmaite pomysły. Nie zawsze najlepsze. Jeśli jednak ksiądz stara się uczyć ludzi modlitwy, można to uważać za doskonały wręcz pomysł. Nauka modlitwy jest przecież - przynajmniej moim zdaniem - jednym z najważniejszych zadań księdza.

Każdy kapłan przed święceniami studiuje przez kilka lat, zdaje egzaminy, przechodzi formację. Uczy się wielu rzeczy. Zwykle ma tytuł magistra, a to znaczy, że ma prawo uczyć. Powinien więc wiedzieć, co robi. Twój ksiądz też. Jeżeli jednak masz wątpliwości, spróbuj porozmawiać z proboszczem Twojej parafii. To on decyduje, jakie grupy mogą powstać i działać na terenie parafii. Młody ksiądz powinien więc uzyskać - i zapewne uzyskał - jego zgodę na swoją działalność.

Myślę też, że wspomniany ksiądz jest człowiekiem odpowiedzialnym i wie, co robi. Modlitwa medytacyjna jest w gruncie rzeczy niezwykle prosta. Wymaga jednak wielkiego wysiłku, cierpliwości i stałości w praktykowaniu. Człowiek, który się nią zajmuje, zwykle jest bardzo zrównoważony i pełen wewnętrznego pokoju. Jeśli oczywiście jest to autentyczna modlitwa, a nie jakieś szarlataństwo.

Namnożyło się ostatnio wielu fałszywych nauczycieli, którzy przyciągają ludzi obietnicą nauki medytacji rozumianej jako swoisty "odlot". Trudno dokładnie omówić wszystkie zagrożenia związane z tym zjawiskiem. Wydaje mi się, że można tu wyodrębnić jedną zasadniczą cechę odróżniającą dobrą medytację od fałszywej. Otóż prawdziwie chrześcijańska medytacja jest wyrazem miłości człowieka wobec Pana Boga. Jest próbą otwarcia serca na działanie Jego łaski, na słuchanie Jego słów. Natomiast w innych formach medytacji człowiek koncentruje się tylko wyłącznie na sobie, na swej samodoskonałości. A to już jest grzech pychy i ślepa uliczka.

Pragnę bardzo mocno podkreślić, że medytacja zajmuje niezwykle ważną pozycję w duchowości chrześcijańskiej. Była podstawową praktyką pobożną mnichów w starożytności. Później została nieco zapomniana. Obecnie, częściowo pod wpływem zetknięcia chrześcijaństwa z religiami Wschodu, wraca na należne sobie miejsce. Modlitwa medytacyjna jest podstawą dialogu i duchowej wymiany między mnichami buddyjskimi i chrześcijańskimi.

Na koniec pozwól, że powołam się na Tę, która była prekursorką chrześcijańskiej medytacji. Mówi nam Ewangelia: "Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu". Dlatego jest Ona Patronką wszystkich modlących się, medytujących, rozważających w sercach wielkie dzieła Boże. Jeśli w prowadzonych przez księdza w Twojej parafii medytacjach obecna jest osoba Matki Bożej, naprawdę nie ma się czego obawiać. Maryjność modlitwy medytacyjnej jest znakiem jej autentyczności.

Zachęcam Cię do doświadczenia takiej formy modlitwy. Jest ona niezwykła. Z pozoru zwykła, nieciekawa, wielokrotnie powtarzana, rzeczywiście pozwala nam słyszeć cichy głos Boga obecny w naszych sercach. "Chcę siedzieć, chcę milczeć i słuchać tego, co Bóg we mnie mówi" (Mistrz Eckhart). Mam nadzieję, że stanie się to też Twoim udziałem.