Biblijna Droga Krzyżowa

Droga Krzyżowa na podstawie nabożeństwa Jana Pawła II zainicjowanego w Wielki Piątek 1991 r.

I

Drzewa drogie, trwać wam trzeba bo na ucztę 
z was oliwa, soków życia dusza zeschła z żyły 
waszej niech dobywa. Ja, korzeniom ziemię 
sprawię, Pan ogrodu i Gospodarz, 
potem krwawym i łzą czystą,
słońca mocą, wieczny Włodarz.

II

Do wonności tych ogrodu głodna skrada się 
już rzesza, nie nektaru pragnie Juda, 
pocałunkiem się rozgrzesza.
Przyjacielu oszukany, 
czemuś dar swój stracił cenny?
Srebrem drzew mych nie użyźnisz, 
jeno otchłań wzgórz Gehenny.

III

Dajesz drogę wolną drwalom by pnie 
Moje wytrzebili, sądem srogim, na pustyni,
Ogrodnika powalili. Nie jak pierwej, za Aarona,
mannę za swe służby mają, diadem złoty, 
poświęcony. Molochowi, Pana dają.


IV

Cóż to? Śpicie? Czuwać trzeba, choć 
spocznienia rozum woła bo gdy wezmą was 
kajfasze, sam, bez Ducha, nie podoła.
Drzewa moje murem łaski obwarować 
Piotrze, chyżo! Wolą gołą strach pokonasz? 
Wnet posłużą drzewa krzyżom.
 

V

Wnet umyją w misie intryg ręce krwawe 
Prawdy kaci, w imię prawa i świętości 
wepchną w ogień swoich braci.
By przez wieki trawił dusze w piekle 
pogan i wybranych, wzgardą sycił 
nienawistną raju cudów niezbadanych.
 
VI

Rózgą ostrą już zmiażdżony Owoc Życia 
w błocie cennym, oddał Soki ziemi suchej, 
jędrność zgubił, niekoszerny. Z drzewa zerwan 
wysokiego teraz w cierniach leży niskich,
drzewu znowu jest przeznaczon, 
w adamowym grobie bliskim.
 

VII

Na znak hańby brzemię dźwiga a ból dziki 
nogi pęta, zabrać dzieci moje z piekła... 
to dla Niego jest zachęta.
Oto Człowiek, krokiem małym dla śmiertelnej 
tej ciężkości, wielkie kroki dla wieczności 
czyni chromej swej ludzkości.


VIII

Gdzie są owi ślepi, chorzy, których cierpień 
gasił wycia? Gdzie ci martwi, z woli Pana, 
teraz znowu pełni życia? 
Nie odwracaj się Szymonie, 
pomoc twoja ma znaczenie. 
Bóg wysłuchał twej modlitwy, 
u mnie dom twój, nie w Cyrenie.

 
IX

We łzach waszych, matki drogie, 
dusza moja ma wytchnienie.
Płaczcie rzewnie, synom swoim 
kupcie grzechów przebaczenie.
Krew mą w chuście weźcie, świętą, 
oczy dzieciom niech obmyje, 
bo gdy twarz tę ujrzą czystą, 
wstyd na wieki ich zabije.


X

Krzyż, z ogrodu wyciosany, już podpiera 
swego Pana, bez korzenia rośnie w skale, 
wieczna zieleń jemu dana.
Nie jak każde inne drzewo, 
wodę dźwiga w górę z ziemi
lecz z wysoka, gałęziami, 
żywot wieczny czerpie niemi

 
XI

I rozdaje go skruszonym: leniom, zbójcom 
i oprawcy gdy poprosi tchem ostatnim, 
żal swój złoży u stóp Zbawcy.
Gdy na koniec dnia, bez pracy, 
w bramie Pana grosza czeka, 
wybacz Panie, winnym batów, 
wybacz, żem ze służbą zwlekał.


XII

Matko Moja, zbierz Me dzieci, 
niech na Górę do Mnie spieszą,
przy tym stole dusze nagie niech odpoczną, 
usta cieszą. Opatrz stopy im zbolałe, 
pociesz serca, wolę nakarm
niech zostawią swe zapasy. W drogę!
Wyżej! Jam Jest Pokarm.

XIII

Zwisa ciężko, Granat Słodki, 
dojrzewaniem utrudzony, daje Owoc, 
Pan Stworzenia, z więzów ziemi wyzwolony.
Nie jak pierwej, ręką chciwą, 
z drzewa życia ukradziony,
z woli czystej dzieciom dany, 
ceną śmierci zapłacony.

XIV

Nocy mroczna, chwilą ledwieś, 
nie powstrzymasz dnia promieni,
próżno trzymasz co nie twoje. 
POWSTAŃ ŻYCIE spośród cieni!
I wy wstańcie, pędy żywe, 
w jamie smoczej pochowane!
Niech nie zginie co od Boga, 
co ma Niebu być oddane.