Jakie są przepisy i normy przy odprawianiu nabożeństwa Drogi Krzyżowej

Droga krzyżowa

W pobożnej praktyce Drogi krzyżowej rozmyśla się o cierpieniach, jakie Boski Zbawiciel przeżywał w czasie drogi od Piłata, gdzie został skazany na śmierć, aż na górę Kalwarię, gdzie umarł na krzyżu dla naszego zbawienia. Kościół obdarzył to nabożeństwo odpustem zupełnym, a przy tej okazji określono również warunki, jakie winno spełniać to nabożeństwo.

Droga krzyżowa powinna być odprawiana przed oznaczonymi stacjami, prawnie erygowanymi.

Prawo erygowania Drogi krzyżowej nadane było pierwotnie przez Stolicę Apostolską zakonowi św. Franciszka, z uwagi na jego wielkie zatroskanie o miejsca święte w Jerozolimie. Po Soborze Watykańskim II prawo to posiadają przełożeni Franciszkanów oraz kardynałowie i biskupi, którzy mogą delegować także innych kapłanów do tej czynności. Do erygowania Stacji Drogi krzyżowej wymaga się 14 krzyżów, przy których zwykło się zamieszczać tyleż obrazów, przedstawiających stacje jerozolimskie.

Zgodnie z powszechnie przyjętym zwyczajem, Droga krzyżowa składa się z czternastu pobożnych czytań, do których dodaje się wezwania modlitewne. Dla odprawienia jednak Drogi krzyżowej wymaga się tylko pobożnego rozważania męki i śmierci Chrystusa. Nie jest zatem koniecznością rozmyślanie o poszczególnych tajemnicach każdej stacji.

Wymaga się natomiast przechodzenia od jednej stacji do drugiej. Jeżeli jednak nabożeństwo odprawia się publicznie i wszyscy biorący w nim udział nie mogą bez zamieszania przechodzić od stacji do stacji, wystarczy, jeżeli do poszczególnych stacji przechodzi prowadzący, lub krzyż niesiony przez ministrantów, podczas gdy inni pozostają na swoich miejscach, wstając lub klękając na poszczególne wezwania prowadzącego.

Ci, którzy z przyczyn od siebie niezależnych nie mogą odprawić nabożeństwa w sposób przyjęty zwyczajowo, np. z powodu choroby, czy innej poważnej przeszkody, mogą jednak uzyskać taki sam odpust, jeżeli przynajmniej przez pół godziny będą pobożnie czytać i rozważać o Męce i Śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Wymienione tu normy posoborowego prawodawstwa, odnoszące się do Drogi krzyżowej, mają przede wszystkim na uwadze podniesienie w oczach wiernych godności i znaczenia samego nabożeństwa, choć również związanych z nim łask duchowych.

Nie ma przeszkód, by nabożeństwo to zostało poszerzone także o stację Wieczernika i Zmartwychwstania. Wydarzenia te wraz z męką Pana Jezusa stanowią integralną całość i wskazują na centralną tajemnicę chrześcijaństwa, jaką jest uczestnictwo w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa.