Brzmienie ciszy

Norweski saksofonista, pochodzenia polskiego, Jan Garbarek należy do grona najpopularniejszych w Polsce muzyków jazzowych. Popularność jego muzyki, szczególnie płyty "Officium", może dziwić, bowiem nie ma ona nic wspólnego z muzyką komercyjną, nastawioną na niezbyt wymagającego odbiorcę. Przeciwnie, utwory Garbarka adresowane są do bardzo wyszukanego gustu i - co za tym idzie - wąskiego grona słuchaczy. Brzmienie jego saksofonu pozna każdy miłośnik jazzu i nie tylko jazzu. Garbarek dociera zarówno do słuchaczy tego gatunku muzyki, jak i do melomanów utworów wokalnych i klasycznych.

Jan Garbarek rozpoczął naukę gry na saksofonie tenorowym na początku lat sześćdziesiątych. Już w 1962 roku wygrał konkurs dla muzyków amatorów i zaczął profesjonalnie grać. Krytyka zwróciła na niego uwagę w roku 1968, gdy reprezentował Norwegię na festiwalu European Broadcasting Union. Parokrotnie koncertował w Polsce. Z czasem krystalizował się jego własny, niepowtarzalny styl i brzmienie. Nagrywał z wieloma sławami jazzu, ale tak naprawdę przełomowa okazała się płyta "Officium" nagrana wraz z kwartetem wokalnym "The Hilliard Ensemble". Jej fenomen podkreśla to, że równocześnie znalazła się na szczytach list przebojów muzyki jazzowej, jak i klasycznej, i rozrywkowej, znakomicie łącząc w sobie elementy tych z pozoru wykluczających się gatunków. Sukces "Officium" był zaskoczeniem dla wszystkich, zarówno producentów, jak i twórców muzyki. Po pięciu latach przerwy Garbarek&The Hilliard Ensemble nagrali kolejną . płytę. "Mnemosyne" jest naturalną kontynuacją utożsamianej z nimi stylistyki.

W Polsce koncertowali pod koniec listopada ubiegłego roku w ramach koncertów ERY JAZZU. Atmosferę koncertów, a wszystkie miały miejsce w kościołach i bazylikach, można śmiało określić jako jazzowe misterium. Połączenie sakralnej muzyki chóralnej z dźwiękami saksofonu dało niezwykłe efekty. Śpiew chórzystów łączył się i przenikał z frazami saksofonu, który stanowił jakby przedłużenie głosu ludzkiego. Saksofon Garbarka nie tyle gra, co śpiewa. Chwilami wręcz trudno odróżnić, gdzie leży granica pomiędzy ludzkim wokalem, a grą Garbarka. Wrażenie potęgują chórzyści przemieszczający się po kościele w trakcie wykonywania utworów. Dźwięki dosłownie wędrują po nawach kościoła, wypełniając całą jego przestrzeń. A dźwięk jest niezwykle subtelny i doskonale współbrzmi z ciszą, która jest częścią składową utworów Garbarka. Paradoksalnie dzięki jej obecności możemy w pełni docenić piękno jego muzyki.

Jan Garbarek, pytany dlaczego wykonuje te utwory wyłącznie w kościołach, stwierdził, że jest to podyktowane jedynie doskonałą akustyką. Słuchając jednak jego muzyki, nie sposób zapomnieć o tym, co określane jest mianem sacrum. A czego w muzyce Garbarka nie brakuje.

Jan Walczewski

Dwutygodnik Młodzieży Katolickiej
Nasza Droga, nr 223

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna