Nazwiska dwuczłonoweJeden z uważnych i życzliwych czytelnieków tej rubryki poprosił ostatnio o przypomnienie zasad odmiany nazwisk dwuczłonowych. Dziś czynię zadość tej prośbie.Męskie nazwiska dwuczłonowe - takie jak np. Bachleda-Cumś, Boy-Żeleński, Duda-Gracz, Gąsienica-Makowski, Grot-Rowecki, Hoene-Wroński, Korab-Brzozowski, Korwin-Mikke, Muldner-Nie-ckowski, Nałęcz-Nowak, Lubicz-Zaleski, Osóbka-Morawski, Scibor-Rylski, Wieniawa-Długoszowski - rzeczywiście bywają kłopotliwe. Do typowych problemów z odmiennością poszczególnych członów dochodzi kwestia tego, czy należy odmieniać oba elementy takiego nazwiska, czy też tylko jeden. A jeśli jeden, to który. Wątpliwości użytkowników polszczyzny w tym zakresie dobrze oddają pojawiające się w prasie użycia nazwiska Korwin-Mikke, które w dopełniaczu w różnych tekstach przybiera następujące postaci: {Janusza) Korwin-Mikke, Korwin-Mikkego, Korwina-Mikke, Korwina-Mikkego. Z moich obserwacji wynika, że najczęstszy jest wariant trzeci, z odmienionym tylko pierwszym członem. Od razu dodam, że jest to forma błędna. Która zatem jest poprawna? I jakie są zasady ogólne? Podstawowa, warta zapamiętania reguła mówi, że zawsze należy odmieniać człon drugi nazwisk dwuczłonowych. Niezależnie zatem, czy dane nazwisko kończy się na spółgłoskę, czy też na samogłoskę (w tym także samogłoskę "-e", a takie nazwiska często są używane tylko w formach podstawowych, np. *film Krzysztofa Krauze), podlega ono odmianie. Zgodnie z dawną tradycją człon pierwszy powinien pozostać bez odmiany, jeżeli nie jest zakończony na ,,-a" i jeżeli jest to tzw. nazwisko herbowe, czyli dokładniej mówiąc: nazwa herbu lub dawne zawołanie bojowe. W starannych wypowiedziach powinniśmy zatem używać tylko następujących form: Lubicz-Brzozowskiego, Komb-Nowakowskie-mu, Nałęcz-Dobrowolskim itp., a więc także: Korwin-Mikkem. Jak widać, zakres nieodmienności nazwisk dwuczłonowych jest bardzo mały. Odmieniają się nawet, co warto podkreślić, tzw. nazwiska herbowe zakończone na "-a", np. Wieniawy-Długoszowskiego, Junoszy-Stępowskiemu, Nowiną-Konopką itp. A co mamy zrobić, jeśli nie wiemy, czy dane nazwisko zakończone na spółgłoskę jest nazwą herbu? Wydawnictwa poprawnościowe jednoznacznie radzą, by w razie wątpliwości odmieniać oba człony. dr Tomasz Korpysz Autor jest językoznawcą, pracownikiem UKSW i UW
Tekst pochodzi z Tygodnika
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |