Struś Oliwier

- Jesteśmy największymi ptakami, co oznacza, że jesteśmy najważniejsi.

Wszyscy uczniowie przytakiwali mu:

- Oczywiście! Oczywiście! Tylko pewien rezolutny struś imieniem Oliwier stawiał pytania:

- Ale my nie potrafimy latać do tyłu, tak jak to robią kolibry - powiedział odważnym głosem.

- I co z tego, za to koliber nie jest związany ze swoim terenem.

- Oczywiście! Oczywiście! - powtarzały wszystkie strusie, oprócz Oliwiera.

- Znosimy największe, a jednocześnie najładniejsze jajka - kontynuował stary nauczyciel.

- To nieprawda, jajka rudzika są ładniejsze - zaprzeczył Oliwier.

- Z jajek rudzika wykluwają się jedynie rudziki - odburknął stary struś. - Rudziki umieją jedynie wydziobywać polne glisty i tyle!

- Oczywiście! Oczywiście! - wykrzykiwały wszystkie strusie poza Oliwierem.

- My potrafimy chodzić na czterech palcach podczas, gdy człowiek potrzebuje ich aż dziesięć - przypominał swoim uczniom stary nauczyciel.

- Ale człowiek potrafi latać nawet na siedząco podczas, gdy my nie umiemy latać w ogóle - skomentował Oliwier. Stary struś zmierzył go surowym wzrokiem.

- Człowiek przemierza nieustannie kulisty świat nazbyt szybko. Wkrótce wpadnie na siebie od tyłu i nie będzie nawet wiedział, że to, co na niego wpadło to on sam.

- Oczywiście! Oczywiście - krzyczały wszystkie pozostałe strusie.

- Poza tym w niebezpiecznych momentach stajemy się niewidzialni chowając naszą głowę w piasek - wyskandował nauczyciel. - Nikt inny nie umie tego zrobić.

- Jak możemy wiedzieć, że nikt nas nie widzi, kiedy to my sami nic nie widzimy? - zapytał Oliwier.

- Demagogia - wykrzyknął stary struś i wszystkie pozostałe strusie powtarzały:

- Demagogia! - nie znając nawet znaczenia tego słowa.

I właśnie w tym momencie, zarówno nauczyciel jak i jego uczniowie usłyszeli jakiś złowrogi hałas, który podobny był do grzmotu i zbliżał się coraz bardziej w ich stronę. Nie był to huk wydobywający się z nieba ale złowrogi tętent nieprzebranej hordy rozwścieczonych słoni w pełnym natarciu, które przestraszone nie wiadomo czym biegły na oślep przed siebie.

Stary struś wraz ze swoimi uczniami schował natychmiast głowę w piasek. Tylko Oliwier ukrył się za pewną znajdującą się nieopodal wielką skałą i pozostał tam aż do chwili, w której rozwścieczona horda zwierząt zniknęła. Kiedy wydostał się zza niej zobaczył rozorany piach, pokryty martwymi ciałami i pierzem: to było wszystko, co pozostało ze starego nauczyciela i jego uczniów. By upewnić się Oliwier zwołał apel, ale jedynie imię, które odpowiedziało mu na jego rozkaz było jego własnym.

- Oliwier - powiedział.

- Obecny - odpowiedział sobie. Był to jedyny żywy głos usłyszany na pustyni.

Bruno Ferrero

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzedni

[ Powrót ]

Następny