Biedna kobieta

"Biedna kobieta" - pomyślałam ze współczuciem i zaczęłam się za nią gorąco modlić. Po kolejnym Zdrowaś Maryjo kobieta zrobiła nagły zwrot i rzuciwszy puszkę sunęła z całym impetem w moją stronę.

"To koniec ze mną, na pewno mnie uderzy tą kulą" - pomyślałam szybko; przerażona, nie mogłam się nawet poruszyć. Stanęła przede mną i chrapliwym głosem powiedziała cicho, acz stanowczo: "Niech mi pani da na kawałek chleba". Otworzyłam portmonetkę i wysypałam na rękę wszystkie pieniądze. Nie było ich za wiele. "To wszystko, co mam - powiedziałam szczerze. - Proszę wziąć".

"Jak bym mogła wziąć wszystko?" - żachnęła się kobieta.

"Proszę się o mnie nie martwić, ja wierzę, że Matka Boża "da" mi, kiedy będę potrzebowała".

Zasłuchana w moje słowa wybrała sobie kilka monet. "Wystarczy na bochenek" - powiedziała, lecz nie odeszła. Wyczekiwała na coś.

"Dlaczego pani jest taka chora?" - "zaatakowałam" ją znienacka.

"A czy ja chcę być chora?" - broniła się, prawie płacząc.

"Jeśli nie - nie dawałam za wygraną - to dlaczego nic pani nie robi, aby wyzdrowieć?... Trzeba chociaż pójść na Mszę o uzdrowienie do jezuitów na ul. Sienkiewicza... Czy wie pani, gdzie to jest?"

Kobieta zamarła... "No tak... Wiem..., ale o kulach mi ciężko... To dla mnie za daleko... Mieszkam na ul. Gdańskiej..."

"Jak wyjdzie pani dużo wcześniej, to na godzinę 19 pani zdąży. Po drodze można będzie kilka razy odpocząć..., a może pojawi się ktoś życzliwy i pomoże... Trzeba się modlić. A przed Mszą koniecznie obmyć zakurzone ciało, założyć czyste odzienie, no i najważniejsze - iść do spowiedzi".

Kiwała głową ze zrozumieniem, bez słów. Patrzyłam w jej szeroko rozwarte, załzawione oczy i widziałam, jak się przemieniają, rozświetlają, nabierają blasku i ciepła, wypełniają miłością. Obiecała, że spróbuje.

Nagle chwyciła mnie za rękę, a z jej ust popłynęły słowa tak słodkie i łagodne, pełne wdzięczności i uwielbienia Najwyższego Pana, iż zalały mnie potokiem miłości i światła. Tak pięknych i czystych słów, i tak wzniosłych dawno nie słyszałam. Poczułam, jakby sam anioł ogarniał mnie swoimi skrzydłami i unosił ponad twardą rzeczywistość. Nadjechał tramwaj i musiałam opuścić moją rozmówczynię. Jeszcze przez chwilę widziałam jej szczęśliwe, rozpromienione oczy...

Wasze komentarze:

marcelina: 04.06.2025, 20:45  piekna opowiescc  aria: 30.05.2025, 13:38  ja zrozumiałam w zruszające  Ktoś tam: 15.05.2025, 17:47  Ładne, ale niezrozumiałe.

(1)

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzedni

[ Powrót ]

Następny