Kiedy tak idę...

Kiedy tak idę, 
krusząc muszelki pod 
moimi stopami, 
wszystkie wspomnienia mojej 
młodości mówią we mnie. 
Każde uderzenie fali budzi
we mnie odlegle wspomnienia.
Słyszę łoskot minionych dni, 
a nieskończona ilość dawnych
uczuć pędzi w mym sercu 
naprzód jak spienione 
grzywy fal. 

Pamiętam moje porywy, 
cierpiani, wybuchy które 
mną szarpały, jak wiatr 
szarpie żagle. 

Pamiętam ogromne 
i nieuchwytne tęsknoty 
wirujące w ciemności
jak stado dzikich mew 
w burzowej chmurze.

Na kim miąłbym się wesprzeć, 
jeśli nie ma Tobie? 

Mój umysł zwraca się 
ku myślom o Tobie 
po orzeźwienie,
tak jak wyczerpany 
wędrowiec zanurza 
się w miękki brzeg

Gustave Flaubert