Troszczyć się

Nie wolno mi sądzić, 
że w sprawie "miłości" 
zrobiłem już wszystko,
jeśli myślę tylko "przyjaźnie" 
o ludziach wokół mnie.
To jest zaledwie sympatia, 
iluzja przyjaźni.

Zachowuję się spokojnie.
Nie wtrącam się cudze sprawy.
Nie czynię nikomu nic złego.
Niech każdy żyję, jak chce. 
To wystarczy.
Żyję jak porządny obywatel,
wszystko mam zapewnione 
i zabezpieczone
pod szklanym kloszem 
mojego prywatnego życia.
I tak oto wnoszę swój wkład
w ogólną obojętność, 
która dławi nasze 
wspólne życie.

ABY NAPRAWDĘ KOCHAĆ, 
MUSZĘ SIĘ TROSZCZYĆ O INNYCH:
BYĆ UWAŻNYM, DELIKATNYM,

Przede wszystkim wobec ludzi 
z mego otoczenia,
powierzonych mojej opiece:
Z którymi żyję pod jednym dachem,
z którymi codziennie pracuję,
z którymi jadę tramwajem,
z którymi się śmieję i bawię.

Troska o drugiego człowieka wyzwala 
mnie z mego zamkniętego świata.

To konieczne, aby nie zwariować 
od wiecznego myślenia tylko o sobie.

Nie wolno mi się uchylać 
od tej troski,
także i wtedy, jeśli to zakłóca
mój spokój, moje wygodne 
zadowolenie.

Może to nawet dobrze,
że ktoś przeszkadza,
i, że pomoc innym wymaga 
niekiedy trudu, a nawet bólu.
Dobrze, ze i ja mogę wziąć 
na siebie zmartwienia,
o których z nikim 
nie dało się mówić.

Troska o kogoś 
to owoc autentycznej miłości.
Chociaż czasem sprawia ból,
w końcu przynosi najlepszy 
z darów - wzbogaca moje życie,
przydaje barw memu istnieniu,
a czasem przynosi niewypowiedziane
uczucie głębokiej wdzięczności -
przedsmak niewyobrażalnego raju.

Phil Bosmans