Dlaczego ignorujesz moje wołanie? - Powołanie

O kapłaństwie myślałem od dzieciństwa; bawiłem się w celebrowanie mszy, używając do tego krakersów i wody. Aktywnie zajmowałem się sportem i byłem skautem. Jeździłem na obozy letnie prowadzone przez Zgromadzenie Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo, ale nie poszedłem do ich seminarium mniejszego. Uczęszczałem do katolickiej szkoły średniej dla chłopców i tam też dużo angażowałem się w sport i inną działalność. W szkole średniej rozważałem możliwość realizowania mojego powołania w archidiecezji Nowego Jorku, ale zdecydowałem nie iść do seminarium zaraz po szkole. Wstąpiłem na uczelnię Jezuitów - Uniwersytet św. Józefa w Filadelfii, gdzie uzyskałem licencjat z jęz. angielskiego ze specjalizacją w dziedzinie dramaturgii i teatru oraz dodatkowo sztuk pięknych. Po ukończeniu uniwersytetu byłem aktorem w objazdowym zespole "Shakespeare Company", który występował w teatrach letnich w stanach Illinois i Pensylwania, w teatrach restauracyjnych (z podawaniem posiłków), oraz grałem w niektórych sztukach wystawianych w Nowym Jorku.

Zarówno na uczelni, jak i później zacząłem powoli odchodzić od wiary i żyć tym, co niesie świat, ale modlitwy moich rodziców i innych osób przywiodły mnie z powrotem do sakramentu pokuty i pojednania oraz głębszej praktyki religijnej. Myśli o kapłaństwie znów mnie zaczęły nurtować.

Marianów znalazłem dzięki ogłoszeniu w Catholic Digest. Pewnego razu słuchałem nagrania magnetofonowego z Konferencji o modlitwie charyzmatycznej na Uniwersytecie Notre Damę. Zapisane na taśmie proroctwo przemówiło do mojego serca: "Dlaczego wciąż ignorujesz moje wołanie? Jeśli będziesz to nadal czynił, znajdę innych, którzy będą dla mnie pracowali". Właśnie to pobudziło mnie do postawienia pierwszych kroków na drodze odpowiedzi na powołanie. Gdy już znalazłem marianów, zacząłem z nimi korespondować. Spotkałem ich także podczas pielgrzymki do Fatimy, a później również w Stockbridge i Waszyngtonie. Kiedy odwiedzałem marianów, czułem się z nimi bardzo dobrze. Moim zwyczajem było codzienne chodzenie na Mszę św., odmawianie różańca i Koronki do Miłosierdzia Bożego oraz regularna spowiedź i adoracja Najświętszego Sakramentu. Kiedy więc ich poznałem, pomyślałem, że miejsce u nich doskonale mi odpowiada.

Po święceniach przez prawie 2 lata pracowałem w pewnej parafii w stanie Północna Karolina. Byłem też rektorem Narodowego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Stockbridge oraz przełożonym tamtejszego domu. Pracowałem też przez 7 lat w zakresie formacji w domach w Steubenville, w stanie Ohio, i w Waszyngtonie, łącznie z posługą mistrza nowicjuszy. Zanim zostałem radnym generalnym, byłem również radnym pro-wincjalnym i angażowałem się w promowanie orędzia Miłosierdzia Bożego przez media. Obecnie pełnię obowiązki radnego generalnego w Rzymie. Fakt bycia członkiem Rady Generalnej daje mi możliwość ujrzenia pełnego obrazu tego, co dzieje się w naszej wspólnocie na całym świecie.

ks. Joseph Roesch MIC Tekst pochodzi z pisma "Z Niepokalaną" Wasze komentarze: AN: 08.04.2008, 17:19 Trudno pojąć, dlaczego końcówka brzmi niemal jak CV ;)? Ja: 08.04.2008, 13:34 Nie ma to jak dobry przykład dany przez rodziców... Nie każdy ma tę łaskę. (1) Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna