Z powołaniem jest jak z piękną perłą

...Idąc ulicą w moim rodzinnym mieście zobaczyłam siostrę zakonną ubraną w czarny habit.

W moim sercu zrodziła się zazdrość, że ona należy do Pana Boga i pomyślałam, że ja również tak chcę. Pomyślałam też, że jej powołanie kryje w sobie jakąś tajemnicę.

Byłam wtedy w szkole podstawowej, więc perspektywa pójścia do zakonu była jeszcze daleka. Moje pragnienie ukryłam gdzieś głęboko w sercu i chyba na jakiś czas o nim zapomniałam. Ja zapomniałam, ale Pan Jezus nie!

Po skończeniu podstawówki, liceum oraz Studium Ekonomicznego zaczęłam pracować w banku w bezpośredniej obsłudze klienta, udzielając kredytów. Bardzo lubiłam tę pracę, przynosiła mi ona wiele radości z nawiązywania kontaktów z nowymi ludźmi. Jednak w sercu coraz częściej zaczęły pojawiać się pytania, co dalej? W tym czasie chodziłam też na piesze pielgrzymki z Chełma na Jasną Górę z intencją, aby Maryja wskazała mi drogę.

Z jednej strony chciałam wyjść za mąż, ale gdzieś w sercu wiedziałam, że to nie moje powołanie. W międzyczasie w mojej parafii powstał Legion Maryi. Zaczęłam przychodzić na spotkania i tak rozpoczęła się moja przyjaźń i relacja z Maryją. Poznałam nowych ludzi, z którymi modliłam się, chodziłam na Eucharystię i wyjeżdżałam na wspólne spotkania legionowe. Życie nabierało nowego sensu, inne wartości zaczęły liczyć się w moim życiu.

To, co wcześniej dawało mi radość i szczęście tj. praca, imprezy ze znajomymi, dyskoteki, teraz zaczęło ciążyć. To, co było j słodyczą, przerodziło się w gorycz (św. Franciszek z Asyżu).

Coraz częściej potrzebowałam samotności i modlitwy w ukryciu. Moją radością i pasją - jeśli tak można nazwać stała się adoracja Najświętszego Sakramentu. Tabernakulum przyciągało mnie jak magnes. Pan Jezus coraz bardziej przypominał mi o moim pragnieniu pójścia za Nim. Dzięki mojej koleżance dostałam zaproszenie na dni skupienia do sióstr obliczanek w Rembertowie.

Pojechałam na nie razem z moją rodzoną siostrą Agnieszką i koleżanką Elą (która dzisiaj też jest obliczanką). Po rozmowie z jedną siostrą obliczanką wiedziałam, że moim powołaniem jest życie zakonne. Byłam tak bardzo szczęśliwa, że wracając do domu wszystkich napotkanych ludzi chciałam ściskać z radości i mówić, że będę siostrą zakonną. Po przyjeździe do domu powiedziałam o moim zamiarze rodzicom. Oni nie przyjęli tego tak radośnie jak ja. Spotkałam się nawet ze sprzeciwem z ich strony. Zanim jednak wyjechałam do Zgromadzenia minęło półtora roku. Był to długi i bardzo trudny czas. Wśród rodziny nie miałam żadnego wsparcia.

W moim sercu pojawiało się coraz więcej wątpliwości, czy życie zakonne to moje powołanie. Modlitwa, adoracja i relacja z Maryją osłabły. Pan Jezus milczał, a ja nie wiedziałam, co mam robić. Pojechałam wtedy na Jasną Górę, zatrzymałam się u naszych Sióstr. Godzinami modliłam się przed cudownym obrazem Maryi i w kaplicy Najświętszego Sakramentu. Powiedziałam Panu Jezusowi, że nie wyjdę z kaplicy adoracji, dopóki nie powie mi co mam robić. W sercu usłyszałam Słowa, które prowadzą mnie do dziś. Jestem już 20 lat w Zgromadzeniu wdzięczna Panu Bogu, że obdarzył mnie powołaniem. Tak, powołanie jest tą bezcenną perłą, za którą trzeba oddać lub sprzedać wszystkie posiadłości i majątki.

s. Szymona WNOTekst pochodzi Biuletyna Sióstr Obliczanek "Weronika" nr 2/2019 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna