s. Judyta Bilicka

Opublikowała swój dziennik "La vie est belle... i ja też" (Ząbki 2014), w którym ukazała życie religijne, obyczaje i zwyczaje Kamerunu, a przede wszystkim swoje relacje osobiste z Kameruńczykami, codzienność misyjną i pracę misjonarską. Artykuły o tematyce misyjnej zamieszczała w "Horyzontach Misyjnych". Od grudnia 2010 prowadziła też blog Lavieestbelleijatez.blogspot.com

Kiedy w 2013 udała się do Polski na wakacje, zdiagnozowano u niej raka. Nigdy już nie wróciła do Kamerunu, ale serce jej tam pozostało. W Polsce dołączyła do Centrum Misyjnego, by wspierać prace na rzecz misji. Była jeszcze bardzo aktywna i głosiła podczas niedziel misyjnych o Kościele w Afryce i jego potrzebach. W lipcu 2014 wraz z 13. siostrami z nowicjatu obchodziła w Gdańsku swój srebrny jubileusz profesji.

Przy tej okazji powiedziała: "Moje życie religijne można podzielić na trzy etapy: katecheza w Polsce, misje w Kamerunie, a trzeci i najważniejszy - przygotowanie do śmierci". Musiała dwa lata przygotować się na spotkanie z Panem. Otoczona modlitwą i opieką sióstr w Centrum Misyjnym w Warszawie, zmarła spokojnie około godz. 3.25.

Msza pogrzebowa została odprawiona 5 stycznia w kościele pw. św. Józefa Oblubieńca NMP w Warszawie-Ursusie i tam też została pochowana na cmentarzu parafialnym (ul. Ryżowa).

"Nigdy nie jest zbyt późno,
aby życie było szczęśliwe.
Ale czas biegnie,
więc postaraj się zdążyć!
Nasze życie składa się
z serii chwil.
A każda z nich jest
podróżą do samego końca.
Pozwól im odejść.
Pozwól im wszystkim odejść.
Chwile...
wszystkie zgromadzone
są w tej jednej..."
(J. Bilicka).