Pytanie, które powinniśmy często sobie stawiać: po co tutaj jestem, co robię?

Każdy jest do czegoś powołany. I czy jesteś na swoim miejscu, czy nie, to zależy przede wszystkim od Ciebie. W moim przypadku było to bardziej specyficzne. Najpierw byłem u Księży Chrystusowców. Z czasem jednak uświadomiłem sobie, że moje miejsce jest wśród chorych. Przez moje własne kalectwo czułem się blisko nich. Chociaż bowiem w każdej parafii ksiądz zajmuje się chorymi w szpitalach, odwiedzając ich, udzielając sakramentów, to jednak jeszcze nie było to. Szukałem czegoś więcej. I wydaje mi się, że znalazłem właśnie u kamilianów. Pomóc choćby jednemu Mało tego: tutaj właśnie, na Madagaskarze, na Czerwonej Wyspie. Tutaj otworzyła się dla mnie jakby brama. Brama do realizacji mojego powołania, jako księdza i jako kamilianina. Na początku miejscowy biskup myślał o powierzeniu nam parafii. My jednak od razu postawiliśmy sprawę jasno: chcemy zorganizować duszpasterstwo chorych w szpitalach. Od razu zaczęliśmy od tych kontaktów. Chory pod każdą szerokością geograficzną jest inny, ale jest to zawsze chory. Każdy człowiek ma duszę i ciało. Tak samo i praca wśród chorych wymaga zaangażowania duchowego i materialnego. Chorymi w szpitalu zajmujemy się razem z o. Benedyktem Miką, także kamilianinem. O. Benedykt zajmuje się przede wszystkim stroną duchową, a zatem "duszą", ja natomiast "ciałem", czyli pomocą materialną. Obydwie te sfery są bowiem tutaj bardzo ważne. W szpitalu chorzy nie mają często środków do życia. W pracy tej pomaga nam znacznie Rodzina Kamiliańska, tzn. grupa świeckich, którzy wspomagają nas w posłudze chorym. Nie tylko przygotowują i rozdają im codzienne posiłki, ale także odwiedzają w ich salach, rozmawiają. Rodzina ta jest dość liczna. Podzielona jest na dziesięć mniejszych grup, które mają swoje dyżury. Oni też decydują o tym, komu pomagać materialnie, gdyż w czasie rozmowy orientują się, kto skąd przychodzi i jakie ma możliwości opłacenia pobytu w szpitalu, lekarstw, itd. Mamy w sumie 120 miejsc dla najbiedniejszych. Z wszystkich chorych musimy wybrać 120 tych, którzy najbardziej potrzebują naszej pomocy materialnej. Rodzina Kamiliańska jest w tym nieoceniona, gdyż na nasze, europejskie spojrzenie, prawie każdy tutaj w szpitalu jest bardzo biedny. I rzeczywiście jest. W mojej posłudze nauczyłem się patrzeć na człowieka inaczej. Mając choleryczny charakter tutaj także nauczyłem się cierpliwości. Znoszenia cierpienia fizycznego. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że można z taką odwagą i cierpliwością je znosić, że można komuś amputować nogę bez znieczulenia. Kiedy patrzysz na człowieka, który umiera, wiesz, że nie możesz mu pomóc. Wystarczy wtedy niekiedy jeden uśmiech, podanie ręki, by odczytać w oczach chorego: "Dziękuję". I to jest piękne. Porozumienie bez słowa, jedność. Gdy uratujesz jednego człowieka, to czujesz się zbawiony. Właśnie za ten kubek zimnej wody. I to jest piękne. Jako misjonarze nie jesteśmy tutaj u siebie. Jeśli coś dajemy, dzielimy, dajemy i dzielimy nie swoje. A jednak nie jesteśmy tutaj przecież obcy, niepotrzebni. Stąd pytanie, które powinniśmy często sobie stawiać: po co tutaj jestem, co robię? Z wypowiedzi o. Stefana Szymoniaka, kamilianina Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt