Wiersze o powołaniu

nie ma miłości bez odpowiedzi serce zostaje dalej choć odeszło byle nie dla siebie wtedy krowa pociesza ogonem dwumetrowy goryl obejmuje goryla koza pójdzie do kozy zimorodek czeka na zimę żeby się urodzić jeż nie jeży się na jeżycę komputer pyta koguta o godzinę bocian powróży choćby jedną bezpartyjną nogą całują wszystkich nawet nikogo a szczęście tak jak skrzypce im starsze tym młodsze

Kiedy się modlisz - musisz zaczekać wszystko ma czas swój widzą prorocy trzeba wciąż prosząc przestać się spodziewać niewysłuchane w przyszłości dojrzewa to niespełnione dopiero się staje Pan wie już wszystko nawet pośród nocy dokąd się mrówki nadgorliwe śpieszą miłość uwierzy przyjaźń zrozumie nie módl się skoro czekać nie umiesz

Zaproszeni nie mieli czasu. Każdy miał coś ważnego do zrobienia. Właśnie dziś. Właśnie teraz. Wyszedłeś Panie w zaułek. Na płocie rozpinałam bluszcz. Pachniała macierzanka. Wziąłeś mnie za rękę I powiedziałeś CHODŹ! A teraz... Żaden listek najcieńszy. Żadna mgiełka najlżejsza Nie przeciśnie się między nami Nie ma miejsca. A jednak Jesteśmy TY i JA Jakże to cudowne Żeś tak zagarnął mnie w SIEBIE I aż tak zostawił mnie SOBĄ Stwarzamy nowy świat.

Pytasz czy zostałeś wezwany jesteś prosty i jasny tu ciemność w południe nie wiem czy jesteś skaleczony przez anioła ugryziony przez węża naznaczony nie wiem czy zostałeś wybrany nie widzę rany

Klucz w kieszeni i uśmiech na twarzy, i dom, w którym nawet pies nie czeka, tutaj misja, a tu powołanie, obowiązek ratować człowieka. Jak ratować, kiedy serce boli i samotność uwiera jak szpilka tak po prostu? Przygarnąć do siebie i utulić w ramionach choć chwilkę. Bóg wysoko, a ludzie na ziemi, lata świetlne inaczej się liczą, z samotności czasami się śpiewa, czasami krzyczy. Powołanie - takie mądre słowo, trzeba wierzyć, inaczej się żyje, a tymczasem trzeba trzymać serce, które nie wie, jak żyć, chociaż bije. Klucz w kieszeni i uśmiech na twarzy, i dom, w którym nawet pies nie szczeka, a tymczasem trzeba wejść do domu, w którym KTOŚ NAJCZYSTSZY na nas czeka.

Usłyszał kiedyś głos niebios Pana: Jesteś stworzony do wyższych celów, Masz przywdziać skromny ubiór kapłana, Na moje słowa czeka wielu. Dam ci moc grzechów odpuszczenia I chleb przemieniać w moje ciało, Lud mój wiódł będziesz do zbawienia, Łask moich zyskasz niemało. Pójdziesz przykazań prostą drogą W ubóstwie, pokorze, czystości, Żadne złe moce cię nie zmogą, Gdy wytrwasz w mojej miłości. Zrozumiałem, Boże, powołanie Odrzekł cicho, w pokorze Niechaj się Twoja wola stanie, Kapłańskie śluby chętnie złożę.

Panie, wołałeś mnie... Twój głos jak wiatru wiew podawał duszy zew. Głos cichy, ale mocny, wołał, wzywał mnie nieustannie: Pójdź, pójdź za mną. Pukałeś do drzwi serca, ono zamknięte było. U wrót jego czekałeś Wreszcie się otworzyło. I swoje zaproszenie Znów tam nadal szeptałeś, Ty, Bóg i Pan, Czekałeś na pozwolenie stworzenia. Wybrałeś mnie dla siebie, Wybrałeś pył i błoto. Kazałeś pójść za sobą. Dlaczego - pytam - i po co? Rzuciłeś na mnie okiem, Zechciałeś ubogacić Stworzenie łask potokiem. O chwilo, najszczęśliwsza Wśród moich młodych lat, Bóg szczęściem mnie obdarzył, jakiego nie da świat. Zwyciężył, podbił mnie; w zamian za serce me dał dla mnie serce swe. Pójdę, pójdę, o, Panie, ochotnie na Twój zew. Tyś spojrzał na mą duszę i ukochałeś wpierw.

Może wtedy, gdy wszedłeś w ciszę kościoła z rozpędzonej na oślep ulicy, może wtedy, gdy wzrokiem ściągałeś gwiazdy, może wtedy, gdy ktoś - ratunku - krzyczał... Może wtedy, gdy w oczy dziecka spojrzałeś, w których niebo się jasne odbija, może wtedy, w wieczór majowy ludzie śpiewali Ave Maria... Może wtedy, gdy plażą pustą kroczyłeś, a fale biły o brzeg coraz mocniej, może wtedy, gdy pola śpiewały kłosami, zbudzone wschodem słońca... Może wtedy, jak wiatru powiew, szept Pana serdecznie słyszałeś: "Pójdź za mną" - żniwo bieleje, a robotników wciąż jeszcze mało. Poszedłeś, niosąc swą młodość, jak sztandar, na drogi Bożego powołania, by swe marzenia przemienić w czyn i światu ukazać Ewangelię Pana. Z miłością szczerą i wiarą w duszy, naprzód odważnie idź, przyjacielu, i niech Maryja swym płaszczem okryje codzienną drogę do wielkiego celu.

Dam Ci wszystko, czego pragniesz. Poprowadzę Cię w samotność, poprowadzę Cię drogą, której nie potrafisz absolutnie zrozumieć, bo chcę żeby to była droga najkrótsza. Wszystko co Cię dotknie będzie Cię palić z bólu, będziesz cofał Twoją rękę, aż oddalisz się od wszystkich rzeczy stworzonych. Wtedy znajdziesz się zupełnie sam. Nie pytaj, kiedy ani gdzie, ani jak to się stanie. Czy na jakiejś górze, czy w więzieniu, czy na pustyni, czy w obozie koncentracyjnym, czy w szpitalu, czy też w Getsemani. To nie ma znaczenia. Nie pytaj mnie więc, bo Ci i tak nie odpowiem. Nie będziesz wiedział, dopóki się tam nie znajdziesz. Zakosztujesz prawdziwej samotności, mojej męki i mojego ubóstwa: poprowadzę Cię na wyżyny mojej radości; umrzesz we mnie i odnajdziesz wszystkie rzeczy w głębi mojego Miłosierdzia, które stworzyło Cię w tym celu..."

Uciekałem przed Tobą w popłochu, chciałem zmylić, oszukać Ciebie... Lecz co dnia kolana uparte zostawiały ślady na niebie. Dogoniłeś mnie, Jeźdźcze niebieski, stratowałeś, stanąłeś na mnie. Ległem zbity, łaską podcięty, jak dym, gdy wicher go nagnie. Nie mam słów by spod Ciebie się podnieść, coraz cięższa staje się mowa. Czyżby słowa utracić trzeba, by jak duszę odzyskać słowa? Czyli trzeba aż przejść przez siebie, Twoim słowem siebie zawierzyć... Jeśli trzeba, to tratuj do dna... Jestem tylko Twoim żołnierzem. Jedno wiem i innych objawień nie potrzeba oczom i uszom... Uczyniwszy na wieki wybór w każdej chwili wybierać muszę.

"Gdzie iść? Dokąd Panie? Kiedy? Długo błądziłam... Pytałam Pana, a On mi odpowiedział wtedy, że mam być Jego, przez Niego wybrana. Lecz co to znaczy być Twoją Panie, oddać Ci wszystko i całą siebie? Chcę odpowiedzieć na Twoje wezwanie... Lecz co mam czynić? Ja dalej nie wiem... I znowu Chrystus powtórzył te słowa: Pójdź za mną... jak apostołowie. Czy już rozumiesz? Czyś już gotowa? Pójdź za mną... I jeszcze coś powiem. Ma droga piękna i wiedzie do nieba lecz nie jest wcale usłana różami. Tu wiele zaparcia siebie potrzeba, lecz Ty nie przejmuj się trudnościami... Bo gdy pokochasz gorącym sercem i oddasz mi się na służbę całą będziesz mi chciała codziennie dać więcej i bardziej będziesz kochała. Gdzie iść? Dokąd Panie? Kiedy? ... Już wiem! Rozumiem Jezu Twe słowa... I pragnę teraz Ci odpowiedzieć, że idę, by Cię naśladować..." * * * * * "Kim jestem Panie, Abyś mnie wzywał Do przygotowania szlaku, Do wygładzenia drogi? Jak możesz mnie prosić, Bym wypełniała rozpadliny? Czy to ja mogłabym wyrównywać Szczyty i pagórki? Czy wierzysz, że zdolna jestem ścieżki kamieniste wygładzać? Czy mogłabym przekonać Wszystkich moich braci, Że Ty jesteś dla nich Dobrą Nowiną? Kim jestem Panie, Abyś mnie posyłał Bez żadnego bagażu, Poza Twoim słowem we mnie? Kim jestem dla Ciebie, Panie?" www.jozefitki.prv.pl "Więc jestem Panie... Powiedziałem TAK. Zadyszany, pokonany, prawie wbrew sobie... I drżałem jak zwyciężony na łasce zwycięzcy, gdy spoczęło na mnie Twe spojrzenie Miłości... I koniec Panie: już nie będę mógł Cię zapomnieć. W jednej chwili zdobyłeś mnie, w jednej chwili mnie pochwyciłeś. Moje wątpliwości rozwiane, moje wątpliwości się ulotniły... Bo poczułem Ciebie nie dotykając Cię... Bo zobaczyłem Ciebie nie widząc Cię... Naznaczyłeś mnie płomieniem swej miłości.. I koniec Panie, już nie będę mógł Cię zapomnieć..." * * * * * "Kto raz skosztował owoc trwania przy Tobie Panie, wie, czym jest szept miłości, wie, czym jest powołanie... Kto w sercu swym rozeznał Bożego głosu drżenie na zawsze pozostanie Bożego Mistrza cieniem... I choćby sił zabrakło i drogi szlak się skończył pójdzie po wydmach życia kto z Tobą raz się złączył. Na szarych drogach życia ostoją bądź nam Panie - tym, którym powierzyłeś Twój dar - powołanie..." * * * * * "Panie, uciekam a tak wielki pościg Twojej dobroci i Twojej litości. Choć jestem człowiekiem małej, słabej wiary - Twoja łaskawość nie ma żadnej miary. Zanurzasz w ciszy, rozniecasz pragnienia i wzmagasz we mnie wołanie do Ciebie. Posiadam wszystko a jestem bezdomny, biegnę czy idę - a wciąż Ciebie głodny. Burzysz mi wszystko bym się z Tobą kłócił... Bylebym zdążył, abym się nawrócił..."

Jakże piękna jesteś Oblubienico Chrystusa, gdy w szacie świątecznej prowadzą Cię do Króla! Jak wielką miłość musi mieć Twój Ukochany, że serce Twoje potrafił na wieczność ogniem nieugaszonym zapalić! Jak silne muszą być Jego ramiona skoro niezatartą pieczęć powołania na Tobie odcisnął! Jakże wspaniałe muszą być oczy Twojego Oblubieńca, w których Ty dostrzegasz cały świat... A jego ręce i nogi? Jakże drogocenne muszą być Jego członki skoro Ty dajesz Mu swoje, aby przez Ciebie mógł nimi służyć ludziom... Czy naprawdę Oblubieniec Twój jest aż tak atrakcyjny w swojej cierniowej koronie i z krzyżem na ramionach, że warto oddać Jemu życie? Tak - warto - bo Tylko On jest Miłością. Poza Nim nie ma szczęścia! Oblubienico Chrystusa - nie lękaj się! On sam wystarczy...

W szepcie strumienia usłyszałam Ciebie, ale było mi za mało... W powiewie wiatru poczułam Ciebie, ale wciąż żądałam więcej... W uśmiechu dziecka zobaczyłam Ciebie, ale nie zostałam nasycona... Więc Ty przyszedłeś tak zwyczajnie. Przeszedłeś w Krzyżu... Dobrze jest Cię Panie poczuć na moich ramionach.

Wasze komentarze:

Idzi: 17.03.2019, 22:06

Tak Panie pojde za Toba .Mam dopiero 16 lat slysze Twoj glos .Kazdego dnia coraz mocniej.Mialem dziewczne ,ale ona mowila ze za duzo czasu spedzam w kosciele i zerwala ze mna. Przegrala z Toba tak mi powiedziala .Ja wiem ze z Toba przegrac nie mozna Z Toba mozna isc przez zycie niesc swoj krzyz i byc Ci wiernym . Ty dajesz nam wolna wole , my sami wybieramy . Prosze Cie Panie naucz mnie zyc, daj nadzieje jakiej nie ma nikt i naucz kochac tak , jak kochasz Ty.

s. Adriana: 22.04.2014, 14:47

... czytam te Wasze myśli i ogarniam każdego i każdą z Was modlitwą w naszej zakonnej kaplicy...

s.adrianacst@interia.pl

martucha: 17.08.2012, 22:16

Czy chcesz Moja byc , Oblubienica moja byc
Tak Panie chce bardzo chce , Oblubienica twoja być
Twoja być

Pan puka do drzwi twojego serca , otworz Mu , bo milość czeka :)

kris: 27.08.2011, 00:02

tak wiele razy upadłem, tak wiele razy Cię zawiodłem ale za każdym razem Ty Panie mnie podnosisz, wyciągasz do mnie swą rękę - " W Jego ranach jest nasze zdrowie" niech każdy z was o tym pamięta aby móc wykrzyczeć w swoim sercu " Teraz zaś nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus "

natunia: 01.05.2011, 14:59

Proszę o modlitwę za mnie...
odeszłam z drogi wiodącej mnie do Ciebie, Boze...
uciekam... pomóżcie mi przestać...

...???: 19.03.2011, 15:49

Panie Ty wiesz wszystko...Ty wszystko wiesz...Znasz moje odejścia, ucieczki, od Ciebie, bliźnich, od siebie...Znasz moje pragnienia, tęsknoty...Ty jeden!...Trwasz przy mnie, kiedy się lękam, kiedy się boję. Kochasz! A ja, co z moją miłością? Panie Ty wszysko wiesz.

m.: 19.03.2011, 12:44

Panie, Ty wiesz wszystko. Znasz moje tęsknoty, pragnienia, moje zranienia, rozgoryczenia, moje odejścia od Ciebie, od blskich, od siebie...i ciągle jesteś obok. Jesteś, kochasz, umierasz za mnie...a ja ciągle się boję, ciągle lękam...Ty powoli mnie zmieniasz, nawracasz...widzisz moje zmagania, moje upadki...podnosisz mnie. Trwasz...a ja?...nie puszczaj mnie Panie z Twych ramion.Twoje ciepło daje mi nadzieję, że wszystko się wyprostuje...Panie, Ty wiesz wszystko...

Marzena: 10.01.2011, 22:23

Panie, daj mi siłę abym mogła nieść swój krzyż, nie pytając dlaczego.

ewa: 04.11.2009, 13:54

"Gdzie iść? Dokąd Panie? Kiedy? .. moze kto wie czyj to jest wiersz?

paulina: 29.05.2009, 15:40

bardzo wzruszające te wiersze i bardzo piękne ; )

karolina17 Dla***: 10.07.2008, 00:11

Piękny wiersz... zresztą wszystkie są piękne :)))

przyszła kandydatka: 02.04.2008, 16:51

Nie ma co przed Bogiem uciekać bo i tak dogoni. On jest od nas siilniejszy, a my chcemy Mu uciec nie da się. Nie rozumiem zupełnie Jego decyzji, że wybrał mnie. Przeciez mam tyle wad...

organista1987: 26.02.2008, 21:37

panie ,uciekam przed toba,ale Ty i tak jestes szybszy,proszę pomóż mi odnależć samego siebie

wera: 18.02.2008, 20:28

nigdy nie zapominajcie o kaplanach w modlitwie

nazaretanka: 13.02.2008, 19:37

Kochani, szukający... pytający...
Ja 4 lata temu stałam przed tym wyborem i nie było łatwo... wiedzialam tylko jedno... że nie mogę przegrać MIŁOŚCI... zawierzyłam... i mimo lęku POSZŁAM... dziś jestem szczęśliwą siostrą nazaretanką... Zyczę odwagi i wiary... i ogarniam Was modlitwą.

Jestem: 26.12.2007, 20:34

Dziekuje za kaplana ktorego postawiles na mojej drodze...On o wszystkom wie...pomaga mi ale kazdy przezywa to na swoj indywidualny sposob..On za mnie nie wybierze.....ja za siebie nie wybiore...Ty Boze za mnie wybierzesz...ktos kiedys powiedzial ze przed powolaniem nie da sie uciec

g.: 25.08.2007, 11:14

juz nic nie wiem. tak bardzo chcę i tak BARDZO sie boję

SZUKAJĄCA SWEJ DROGI: 02.08.2007, 20:14

Panie jeżeli mnie wzywasz,a czuję że tak pomóż mi, dodaj odwagi i sił abym mogła odpowiedzieć na Twe zaproszenie OTO JA POŚLIJ MNIE

Monia: 03.07.2007, 14:57

Panie jeżeli mam pomóc czcić Twoje znieważone Najświetsze serce mówię AMEN tylko proszę umocnij mnie w tej decyjzji jeszcze 2 lata nauki w szkole średniej.......

P. Pasterz: 15.06.2007, 23:18

Chciał bym powiedzieć kilka słów do osób, które szukają odpowiedzi na swoje powołanie. Pamiętajcie jeżeli odczuwacie 'to coś'..wiecie o co chodzi, jeżeli pałacie miłością i nie żal wam życia dla innych to macie powołanie do służby, ale musicie wiedzieć że wasza postawa może zaważyć czasem n ludzkim istnieniu. Przepraszam za takie pouczenia, ale sam odkrywałem powołanie i wiem jak słowa i pouczenia wpływają do serca

1 2

Nowości

Najbardziej popularne