Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Obrzęd konsekracji kościoła i ołtarza

Konsekracja - w chrześcijańskim rozumieniu tego słowa - oznacza przeznaczenie osoby lub przedmiotu tylko dla Boga, a tym samym wyłączenie czegoś z użytku świeckiego. Wszystkich konsekracji dokonuje wspólnota Kościoła, dlatego obrzędy z nimi związane należy odprawiać przy licznym udziale wiernych. Konsekracja kościoła, której przebieg omówię w tym artykule, jest wydzieleniem przestrzeni, w której wchodzi się w kontakt z Bogiem.

W obrzędzie konsekracji kościoła i ołtarza najistotniejsze są następujące elementy:

  • śpiew Litanii do Wszystkich Świętych,
  • umieszczenie relikwii
  • modlitwa konsekracyjna
  • namaszczenie ołtarza i ścian krzyżmem świętym
  • okadzenie ołtarza, biskupa, ścian i ludu
  • obrzęd światła
  • EUCHARYSTIA
Ołtarz, przeznaczony do konsekracji jest pozbawiony obrusu, kwiatów i świec; wszystkie światła w kościele są zgaszone. Liturgii przewodniczy biskup, który rozpoczyna ją tak, jak każdą Mszę świętą. Liturgia konsekracyjna rozpoczyna się po homilii od śpiewu Litanii do Wszystkich Świętych. W niej kościół ziemski, pielgrzymujący do Królestwa Bożego, prosi o wstawiennictwo braci i siostry, którzy już cieszą się radością oglądania Boga. Następnie w ołtarzu umieszcza się relikwie - zazwyczaj patrona parafii. Po tej czynności biskup odmawia modlitwę konsekracyjną. Prosi w niej Boga, aby zechciał wejrzeć nie tylko na budynek ale także na ludzi, bo poprzez widzialne namaszczenie ołtarza i ścian zostaje namaszczony lud kapłański, święte zgromadzenie, którego istnienie nadaje sens wznoszeniu świątyń. W modlitwie tej mówi się o Kościele jako Oblubienicy Pana, Dziewicy jaśniejącej czystością, obmytej krwią Chrystusa. W znaku świątyni wyraża się misterium Kościoła, czyli społeczności ochrzczonych. Oni tworzą duchową świątynię zbudowaną z żywych kamieni - z każdego z nas. Zakończenie modlitwy stanowi zwrot do Boga Ojca przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym.

Po odmówieniu modlitwy konsekracyjnej biskup, ubrany w mitrę, podchodzi do ołtarza i wypowiadaj słowa: Niech Bóg uświęci swoją mocą ten ołtarz i kościół, który namaszczamy jako Jego słudzy, aby wyrażały tajemniczy związek Chrystusa i Kościoła. Równocześnie namaszcza ołtarz krzyżmem świętym (olejem konsekrowanym w Wielki Czwartek w katedrze), czyniąc pięć krzyży (symbol pięciu ran Jezusa) na rogach i na środku ołtarza. (Później może rozmazać święty olej po całej mensie ołtarza.) Następnie biskup lub kapłani namaszczają ściany kościoła w czterech bądź w dwunastu miejscach. Gest ten przypomina, że Kościół jest zbudowany na fundamencie Apostołów, bądź to, że Ewangelia (spisana przez czterech ewangelistów) ma być głoszona aż po krańce ziemi (na cztery strony świata).

Ryt konsekracji kościoła

Pokornie prosimy Cię, Panie, ześlij pełnię błogosławieństwa na ten kościół i ołtarz, aby zawsze były miejscem świętym i stołem przygotowanym do składania Chrystusowej Ofiary. Niech tutaj zdroje łask zmywają ludzkie winy... Niech Twoi wierni, zgromadzeni dokoła ołtarza, sprawują pamiątkę Paschy i posilają się przy stole słowa i Ciała Pańskiego... Niech tutaj ubodzy znajdą miłosierdzie, uciśnieni prawdziwą wolność, a wszyscy ludzie niech przyoblekają się w godność Twoich dzieci.

Po namaszczeniu okadza się ołtarz, biskupa, ściany kościoła i lud wierny. Na ołtarzu stawia się pięć kadzideł, a biskup powtórnie okadza ołtarz, obchodząc go dokoła. Obrzęd ten ukazuje prawdę, że ofiara Chrystusa wznosi się do Boga jako przyjemna woń. Ma on również symbolizować modlitwy wiernych wznoszące się do Pana. Okadzenia dokonuje się przy śpiewie psalmu: Nasza modlitwa jest jak woń kadzidła. Wiernych okadza się na znak, że są duchową, żywą świątynią, w której każdy ochrzczony jest duchowym ołtarzem. Po okadzeniu wyciera się ołtarz nowymi ręcznikami tak, aby dokładnie zetrzeć święte krzyżmo (po liturgii ręczniki się pali). Ołtarz nakrywa się nowym obrusem, dekoruje kwiatami, stawia się na nim świece. Do tak przygotowanej świątyni wnosi się zapaloną świecę, którą biskup podając diakonowi, mówi: Niech w Kościele jaśnieje światło Chrystusa, aby wszystkie ludy osiągnęły poznanie prawdy. (W tekstach liturgicznych Kościół jest pisany z wielkiej litery, bo nie oznacza on świątyni, ale wyznawców Chrystusa.) Zostają zapalone świece ołtarzowe, zacheuszki (lampiony umieszczone na ścianach, w miejscach, w których dokonano przed chwilą namaszczenia) oraz pozostałe świece i światła.

Ostatnią część uroczystości stanowi liturgia eucharystyczna, która jest głównym i najstarszym obrzędem konsekracji kościoła. (Dawniej poświęcano świątynię, odprawiając w niej po raz pierwszy pamiątkę Paschy Pana. Z czasem dodano omówione obrzędy.) Biskup podchodzi do ołtarza i całuje go, wyrażając cześć i szacunek dla niego oraz wiarę w tajemnice sprawowane na świętym stole.

Świątyni konsekrowanej nie wolno wykorzystywać do celów innych niż modlitwa, sprawowanie nabożeństw, sakramentów i głoszenie słowa Bożego. Obrzędu konsekracji dokonuje się tylko raz, chyba że świątynia została zbezczeszczona (tak jak to działo się podczas II wojny światowej i później, gdy miejsca modlitwy zamieniano na magazyny broni czy zboża). W takich przypadkach należy dokonać rekonsekracji; podobnie, gdy ktoś popełni w kościele samobójstwo.

Wyłącznym panem świątyni jest Bóg, dlatego nikomu nie wolno burzyć świątyń. W Piśmie Świętym czytamy, że kto zniszczy świątynię, tego zniszczy Bóg (IKor 3,17). O szacunku należnym świątyni świadczą surowe przepisy kościelne. Konsekrowany może być tylko ołtarz zrobiony z kamienia i przytwierdzony na stałe do posadzki. Gdy chce się zmienić ołtarz, to konsekrowany należy tak zniszczyć, aby nie można było wykorzystać materiału, z którego był zrobiony. Kościół, który nie nadaje się do sprawowania kultu, ma zostać zburzony, aby nikt nie mógł wykorzystać go do innych celów.

Świątynia jest miejscem świętym i należy się jej szacunek. Pamiętajmy o tym i wchodząc do kościoła, miejmy świadomość, że wkraczamy w inny czas i w inne miejsce - czas święty i miejsce spotkania skończoności z wiecznością.


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

Historia w Panu Jezusie ChrystusieHistoria w Panu Jezusie Chrystusie

Zakochać się w samym BoguZakochać się w samym Bogu

Czterdzieści lat apostolstwa cierpieniaCzterdzieści lat apostolstwa cierpienia

Bóg stwarzając świat - uczynił go dobrym. A co człowiek zrobił z wodą?Bóg stwarzając świat - uczynił go dobrym. A co człowiek zrobił z wodą?

Podstawowa prawdaPodstawowa prawda

Najbardziej popularne

Litania do Najświętszej Maryi PannyLitania do Najświętszej Maryi Panny

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt

© 2001-2021 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej