bp Józef Alojzy Pukalski(1798 - 1885)... rządy biskupie sprawował w ciągłym zawieszeniu pomiędzy bezdusznymi przepisami urzędu austriackiego, a własnym sumieniem i dobrem Kościoła...5 stycznia 1885 - W Tarnowie zmarł Józef Alojzy baron von Pukalski, biskup tarnowski w latach 1852-85. Urodził się 16 marca 1798 w Cieszynie. Pochodził z rodziny mieszczańskiej, a jego ojciec był właścicielem zakładu kuśnierskiego. Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w rodzinnym Cieszynie. Tam też ukończył studium filozoficzne, a teologię studiował w Ołomuńcu, gdzie w 1821 przyjął święcenia kapłańskie. Przynależał do prezbiterium diecezji wrocławskiej. W latach 1821-30 pracował jako wikariusz w Skoczowie, będąc jednocześnie katechetą. W 1830 został inkardynowany do diecezji tarnowskiej. W latach 1830-46 był proboszczem w Wilamowicach. Dał się poznać jako bardzo gorliwy pasterz i opiekun parafii. Organizował uroczystości kościelne o charakterze polskim, odnowił plebanię i zabudowania gospodarcze, założył nowy cmentarz. Zwalczał pijaństwo, zakładając Towarzystwo Wstrzemięźliwości i rozpoczął pisać bardzo szczegółową i nad wyraz merytoryczną kronikę parafialną, która do dzisiaj jest cennym źródłem historycznym parafii Wilamowice. Od 1846 był proboszczem w Żywcu i dziekanem dekanatu bialskiego. Odrestaurował świątynię parafialną i plebanię w Żywcu, troszczył się o szkołę i szpital. W 1851 został kanonikiem kapituły katedralnej tarnowskiej. 15 marca 1852 prekonizowany został biskupem tarnowskim; sakrę biskupią przyjął 23 maja w Wiedniu, a ingres odbył 20 czerwca tr. Za jego rządów papież Leon XIII bullą "Sanctae Apostolicae Sedis" z 10 stycznia 1880 zreorganizował strukturę diecezji, w wyniku której odłączono od niej i włączono do diecezji krakowskiej dekanaty: bialski, oświęcimski, skawiński, wadowicki, część wielickiego, dobczyckiego, myślenickiego i makowskiego - 101 parafii. Bp Pukalski zabiegał o podniesienie poziomu duszpasterstwa. Dwukrotnie przeprowadził wizytację parafii, inicjował powstawanie bractw, zwłaszcza różańcowego i szkaplerznego oraz stowarzyszeń religijnych, społecznych, dobroczynnych, naukowych i rzemieślniczych (m.in. Gwiazda Tarnowska, Bursa św. Kazimierza w Tarnowie, Bursa im. Stefana Batorego w Wadowicach, Towarzystwo Wstrzemięźliwości. Pozwolił osiedlić się w Tarnowie filipinom i urszulankom usuniętym z zaboru pruskiego. Jego rządy w diecezji przyniosły znaczne ożywienie religijne i stabilizacyjne. Centralne urzędy i stanowiska powierzał wykształconym i religijnym duchownym (ponad 30 lat rektorem seminarium był ks. M. Leśniak, a proboszczem katedry ks. M. Król). Wraz z proboszczem M. Królem wyremontował tarnowską katedrę. Pisał i wydawał wiele listów pasterskich, do wiernych po polsku, a do księży po łacinie. Przykładał wielką wagę do katechizacji młodzieży. Historycy często krytykują jego postawę wobec powstania styczniowego, a także jego zbyt spolegliwą postawę wobec Austrii. Faktem jest, że zakazał śpiewania w kościołach "Boże coś Polskę", ale uczynił to na stanowcze polecenie władz, wydając jednocześnie zgodę na uroczyste nabożeństwa w intencji poległych w powstaniach. Jako jedyny biskup polski wziął udział w uroczystościach pogrzebowych Kazimierza Wielkiego na Wawelu. Zakazał księżom udziału w życiu politycznym i wydawania gazetek ludowych. Godność biskupią sprawował w ciągłym zawieszeniu pomiędzy bezdusznymi przepisami urzędu austriackiego, a własnym sumieniem i dobrem Kościoła. W 1863 złożył w Rzymie obszerną relację o stanie diecezji. Brał udział w obradach Soboru Watykańskiego I, podczas którego opowiedział się za ogłoszeniem dogmatu o nieomylności. W 1871 wystąpił w obronie świeckiej władzy papieża, a w 1873 potępił w liście pasterskim akty prześladowania Kościoła we Włoszech. W 1876 jako pierwszy z biskupów na ziemiach polskich ogłosił "Słowo o misjach polskich w Północnej Ameryce" oraz wysłał kilku księży do pracy duszpasterskiej wśród polskich emigrantów w Stanach Zjednoczonych i Brazylii. W 1881 założył Stowarzyszenie Kapłanów Diecezji Tarnowskiej. W 1884 z okazji 30-lecia ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP wzniósł przed katedrą kamienną figurę NMP. W 1884 wznowił starania o kanonizację Kingi. Zmarł w Tarnowie 5 stycznia 1885. Pochowany został w podziemiach kaplicy cmentarnej pw. św. Józefa Oblubieńca na tarnowskim Cmentarzu Starym. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |