bp Jan z Opatowca zw. Biskupcem(ok. 1376/77 - 1452)... dążył do podniesienia poziomu kulturalnego wschodnich Kresów Korony, starał się o rozszerzenie granic diecezji na ziemie polskie aż po Lublin, gdzie zamierzał przenieść rezydencję biskupią, zorganizował życie religijne diecezji, rozbudował sieć parafii, unormował prawodawstwo, dbał o materialne podstawy życia kościelnego... odznaczał się wybitnymi zdolnościami i erudycją w zakresie teologii i kanonistyki...22 kwietnia 1452 - W Chełmie zmarł bp Jan z Opatowca zw. Biskupcem (Biskupek, Johannes Episcopellus, Jan z Zaborowa), dominikanin, prowincjał 1411-17, spowiednik królewski, biskup chełmski od 1417, autor statutów synodalnych, mąż stanu, jeden z najwybitniejszych biskupów Polski XV w. Urodził się ok. 1376/1377 w Krakowie i pochodził z rzemieślniczej rodziny (mieszczańskiej) Biskupów. Do dominikanów wstąpił w Opatowcu k. Krakowa. Był najpierw lektorem teologii, a w 1405 został przeorem w klasztorze krakowskim. W 1407 rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, ale ich nie ukończył. Jako przeor krakowski uczestniczył w 1409 w soborze w Pizie. W latach 1409-10 na kapitule generalnej w Pizie bronił polskości i jedności polskiej prowincji dominikańskiej, przeciwko której występowali dominikanie niemieccy z konwentów Śląska i Prus. W 1410 na kapitule generalnej zakonu w Bolonii otrzymał promocję na doktora teologii; do 1417 był regensem studium generalnego w klasztorze krakowskim. Po powrocie do kraju został wikariuszem prowincji polskiej dominikanów, a w 1411 obrano go prowincjałem. Dbał o rozwój zakonu, m.in. za jego rządów założono konwenty w Horodle (1412) i Hrubieszowie (1416). Był spowiednikiem i doradcą króla Władysława Jagiełły. Przed kapitułą generalną zakonu w Strasburgu w 1417, zrezygnował z godności prowincjała. W tymże roku został trzecim z kolei biskupem diecezji chełmskiej. Jako rządca diecezji dbał o kształcenie niższego duchowieństwa, kładąc szczególny nacisk na kaznodziejstwo i liturgię. Zorganizował kapitułę katedralną (1429). W trosce o nadanie działalności misyjnej szerszego wymiaru dążył do złączenia z biskupstwem chełmskim Ziemi Lubelskiej, należącej do diecezji krakowskiej i przeniesienia stolicy biskupiej z Chełma do Lublina. Opór biskupa krakowskiego Zbigniewa kard. Oleśnickiego pokrzyżował jego plany. Do śmierci Jagiełły (1434) czynnie uczestniczył w życiu politycznym jako najbliższy doradca i powiernik króla. Rozbudował sieć parafialną, podwajając liczbę parafii. Dzięki licznym przywilejom królewskim stworzył materialne podstawy rozwoju diecezji. O jego bogatej działalności ustawodawczej świadczą akta czterech odbytych synodów diecezjalnych, których sam był jedynym i wyłącznym twórcą, jak świadczą o tym osobiste akcenty. Wykorzystując współczesne wzory, dał swojemu duchowieństwu dobre kompendium pastoralne. Zmarł w wieku ok. 75 lat i pochowany został w podziemiach nowo wzniesionej katedry pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie. Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |