bp Antoni Karaś

Urodził się 27 lutego 1856 (prawdopodobnie w 1849) w Oniszkach w diecezji żmudzkiej w litewskiej rodzinie ziemiańskiej. Uczył się przez 6 lat w gimnazjum w Szawlach. Po ukończeniu Seminarium Duchownego w Kownie, 26 czerwca 1883 przyjął święcenia kapłańskie. Dalsze studia kontynuował na Akademii Duchownej w Petersburgu, uzyskując stopień magistra teologii. Poświęcił się pracy pedagoga, piastując stanowisko wykładowcy, a następnie rektora Seminarium Duchownego w Kownie. Od 1885 był sekretarzem bpa żmudzkiego Mečislovasa Paliulionisa. Objął kanonię w żmudzkiej kapitule katedralnej.

8 listopada 1906 został prekonizowany biskupem tytularnym Doryleum i sufraganem łucko-żytomierskim. Konsekrację biskupią przyjął 16 listopada 1907 w Petersburgu od bpa Stefana Denisowicza. Biskupem diecezji augustowskiej (sejneńskiej) mianowany został 7 kwietnia 1910; ingres do katedry w Sejnach odbył 29 lipca 1910.

W 1915 został deportowany do Rosji i dopiero w 1918 powrócił do swojej diecezji. Po 1918 przyjął obywatelstwo litewskie i zaczął używać zlituanizowanego urzędowo nazwiska. Zarządzana przez niego diecezja została przedzielona granicą polsko-litewską, swoją siedzibę przeniósł na Litwę, najpierw do Mariampola, gdzie mieszkał w klasztorze marianów, następnie do Wyłkowyszek. Zarządzał litewską częścią diecezji augustowskiej, powierzając zarząd części polskiej wikariuszowi generalnemu (1917) a póżniej bpowi sufraganowi Romualdowi Jałbrzykowskiemu (mianowany 29 lipca 1918); bp Karaś zachował formalnie urząd ordynariusza do 28 października 1925.

5 kwietnia 1926 został powołany na rządcę nowo erygowanej diecezji ze stolicą w Wyłkowyszkach, wchodzącą w skład metropolii kowieńskiej. Z powodu podeszłego wieku papież Pius XI wyznaczył mu do pomocy koadiutora z prawem następstwa, ks. Mieczysława Reinysa.

W Wyłkowyszkach założył Kurię, odnowił katedrę, zreorganizował duszpasterstwo, a w 1930 wybudował Seminarium Duchowne. W 1934 wraz z bpem Mečislovasem Reinysem zorganizował synod diecezji wyłkowyskiej i pierwszy diecezjalny Kongres Eucharystyczny. Zwiększył liczbę parafii w diecezji z 61 do 94.

W 1940, po zajęciu przez sowieckie władze okupacyjne pałacu diecezjalnego, zamieszkał w plebanii w Wyłkowyszkach, gdzie mieszkał do końca II wojny światowej. W 1944 przeniósł się z Wyłkowyszek do Šunskai, a w 1946 do Mariampola. Odmówił opublikowania apelu władz sowieckich wzywającego litewskich partyzantów do wyjścia z podziemia.

Zmarł 7 lipca 1947. Pochowany został w krypcie kaplicy św. Anny w świątyni klasztornej Marianów pw. św. Michała Archanioła w Mariampolu.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości św. Bonifacy Winfryd Modlitwa do św. Bonifacego - Winfryda Papież Benedykt XVI o apostole Niemiec św. Bonifacym Modlitwa do bł. Małgorzaty Szewczyk Litania do bł. Małgorzaty Szewczyk Modlitwa do bł. Ferdynanda z Portugalii

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna