br. Józef Pałysa

Do Stowarzyszenia w Sucharach wstąpił w marcu 1948 w wieku 31 lat. Tam otrzymał pallotyńską sutannę 19 marca 1948 z rąk ks. Stanisława Czapli. Pierwszą profesję złożył 19 marca 1950 na ręce ks. Czapli, a wieczną 19 marca 1953 w Ołtarzewie na ręce ks. Eugeniusza Werona. W roku akademickim 1963/64 studiował filozofię w Ołtarzewie. Jako brat służył pallotyńskim wspólnotom w Ołtarzewie (1951-55), Wadowicach na Kopcu (1955-59), Kielcach na Karczówce (1959-60; 1975-77), Wałbrzychu (1963-66), Częstochowie (1966; 1970-72), Chełmnie (1972-75) i Lublinie (23 I 1960 - 15 X 1963; 1 VIII 1966 - XII 1970; 1978-87). Był też krótko we Francji (1979). Ponadto przez rok był na leczeniu u swego brata w Słupie (1977-78). Wykonywał m.in. prace ślusarskie, elektryczne czy murarskie.

Zmarł w niedzielę 19 lipca 1987 o godz. 21.15 w szpitalu. Pogrzeb br. Józefa odbył się 21 lipca w Lublinie. Mszy koncelebrowanej przez 18 księży przewodniczył radca generalny ks. Jan Korycki. Homilię pogrzebową wygłosił prowincjał ks. Czesław Parzyszek. Na lubelskim cmentarzu przy ul. Lipowej miejscowy rektor ks. Zygmunt Falczyński podkreślił niektóre cechy duchowości br. Pałysy. Zmarły został pochowany w grobowcu pallotyńskim jako pierwszy, otwierając w ten sposób kwaterę pallotyńską.

Miał swoisty sposób modlitwy. Swoje modlitwy zapisywał często w formie wierszy i chętnie dzielił się nimi ze współbraćmi. Lubił dyskutować. Był człowiekiem pracowitym i nie potrafił siedzieć bezczynnie. Wykonywał wszystkie możliwe prace, był przysłowiową "złotą rączką". Jako syn rolnika kochał ziemię i lubił ją uprawiać. Wszelkimi sposobami starał się pomagać wielu ludziom, którzy potem mu się odwdzięczyli obecnością na pogrzebie, mając łzy w oczach i mówiąc, że odszedł ich pomocnik, przyjaciel i brat.

Starał się być oddany Stowarzyszeniu. Chciał oddawać wszystko, co było jego własnością. Wracając z urlopu, pamiętał o współbraciach; lubił ofiarować choć przysłowiowego cukierka. Niewiele posiadał dla siebie, a jeśli gromadził rzeczy, to z myślą, że to wszystko się przyda, że w ten sposób zaoszczędzi i pomoże stowarzyszeniu. Sam zadowalał się tym, co miał.

Pod koniec życia bardzo cierpiał fizycznie i duchowo. Nie skarżył się, choć często był niesłuchany, a nawet unikany i niezrozumiany. Mówił tylko od czasu do czasu, że coś go boli. Tym cierpieniom nie poddawał się i do końca przejawiał tęsknotę za życiem. Patrząc na jego pracowite życie i umęczenie cierpieniem przez ostatnie miesiące, można śmiało do niego odnieść słowa Pisma Świętego, że "bojowaniem jest życie człowieka".

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna