ks. Jerzy Romanowicz

W ciągu 35 lat posługi kapłańskiej ks. Romanowicz pracował w wielu placówkach, zajmował różne stanowiska oraz pełnił rozmaite funkcje, m.in. w 1967 został przeniesiony do Lublina na stanowisko rektora domu studenckiego. Po 3-letnim rektorstwie został skierowany do pracy duszpasterskiej na pallotyńskiej placówce w Czarnej. Był tam pierwszym pallotyńskim proboszczem i kustoszem tego sanktuarium. Po dwóch latach został mianowany rektorem wspólnoty i proboszczem tamtejszej parafii. W krótkim czasie nastąpiła zmiana na stanowisku i ks. Jerzy został przeniesiony na wikariusza do Kielc, a następnie na kapelana sióstr w Legionowie. Ostatnie lata życia ks. Jerzego były już naznaczone chorobą, ale w miarę możliwości pracował wśród współpracowników i w konfesjonale w Gdańsku przy ul. Elżbietańskiej (1979-84) oraz w Szczecinie (1984-92).

W ciszy nocnej odszedł po nagrodę do Pana, zabierając ze sobą tajemnicę ostatnich chwil życia. Lekarz wezwany rano 22 lipca 1992 stwierdził, że bezpośrednią przyczyną zgonu był zawał serca. Były to bowiem dni wyjątkowych upałów i ta wysoka temperatura mogła mieć wpływ na jego nagłą śmierć.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 25 lipca w kościele św. Jana Ewangelisty. Mszy koncelebrowanej przewodniczył szczecińsko-kamieński bp pomocniczy Jan Gałecki, który wygłosił słowo pożegnania i podziękowania w imieniu własnym, metropolity Mariana Przykuckiego, pozostałych biskupów i duchowieństwa. W pogrzebie uczestniczyli kapłani diecezjalni i zakonni, w tym kilkudziesięciu pallotynów. Homilię pogrzebową wygłosił wiceprowincjał ks. Henryk Kietliński. Zmarły spoczął na szczecińskim cmentarzu, w tymczasowym rodzinnym grobie, do czasu przygotowania kwatery pallotyńskiej.

Ksiądz Jerzy szczególną troską otaczał powołania kapłańskie i zakonne, towarzysząc powołanym modlitwą, dobrym sercem i przyjaźnią. Cieszył się każdym nowym kandydatem i smucił każdym odejściem z szeregów pallotyńskich. Co roku przyjeżdżał do Ołtarzewa na święcenia kapłańskie, nawet gdy był słaby. Hasłem jego życia i apostolskiej posługi były słowa: "Caritas Christi urget nos". Z Chrystusową miłością i radością ewangeliczną szedł więc do dzieci, młodzieży, rodzin i osób starszych. W całym swoim życiu - w zdrowiu i chorobie - głosił Chrystusa, sprawując Najświętszą Ofiarę i rozgrzeszając w sakramencie pojednania. Dawał świadectwo miłości ukrzyżowanej, bo jego kapłaństwo obfitowało licznymi cierpieniami. Były to nagłe i częste wyjazdy do szpitala, nieprzespane noce i godziny pełne lęku. W zasadzie jego kapłaństwo było drogą przez cierpienie.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna