ks. Leon Cieślak

Święcenia kapłańskie przyjął 25 lutego 1940 w Warszawie z rąk abpa Stanisława Galla. Po święceniach został mianowany ekonomem domu ołtarzewskiego. Na tym stanowisku wykazał wielką przedsiębiorczość i dobrze zaopatrywał dom w niezbędną żywność w trudnych warunkach okupacji niemieckiej. Od 1942 studiował psychologię i pedagogikę na tajnych kompletach na UW. Studia te ukończył po wojnie na UJ. W czasie okupacji prowadził w Warszawie ożywioną działalność duszpasterską w tzw. zespołach samowychowawczych wśród inteligencji, nauczycielstwa i młodzieży. Po upadku powstania warszawskiego podobną działalność rozwinął w Częstochowie, Krakowie i Poznaniu wśród uchodźców z Warszawy. Wraz ze zmartwychwstankami utworzył w Częstochowie Bibliotekę Samowychowania, w której wydawał broszury, m.in. "Uśmiech dziecka" czy "Szaweł zdruzgotany" (Częstochowa 1946). Jemu też przypisuje się myśl założenia ośrodka kultu miłosierdzia Bożego w pobliżu Jasnej Góry, która miała zrodzić się podczas jego modlitw przed cudownym obrazem MB Częstochowskiej. W Stowarzyszeniu początkowo pełnił funkcję ekonoma w Ołtarzewie, prowadził duszpasterstwo wychowawców w Warszawie, Krakowie, Częstochowie i Poznaniu. Od 1947 był ojcem duchownym w Collegium Marianum, następnie w WSD w Ołtarzewie. W 1950 na UJ uzyskał stopień magistra teologii na podstawie pracy "Odpusty ułatwiają rozwój życia duchowego".

W latach 1951-53 był rektorem nowo założonego domu w Otwocku (1950), a w 1952 został tam mistrzem nowicjatu kleryków, równocześnie prowadząc działalność w zespołach samowychowania dla dorosłych, a nawet dla dzieci. Według niego wychowanie dziecka Bożego powinno się zaczynać od podstaw, czyli od wychowania matek i przygotowania ojców. "Obok wychowania zbiorowego, poświęcał dużo swego drogiego czasu dzieciom i młodzieży, nieraz trudnej i beznadziejnej, której dzięki specjalnemu podejściu pedagogicznemu wykrywał jej właściwe powołanie życiowe. [...] Siebie i swoich wychowanków stale zachęcał do gromadzenia na rzecz królestwa Bożego na ziemi tzw. skarbca duchownego, na który się składa modlitwa, praca, cierpienia, a przede wszystkim osobista świętość" (S. Czapla). Ksiądz Cieślak w sierpniu 1953 zrezygnował z urlopu i podjął się zastępstwa duszpasterskiego w Jeziornie Fabrycznej (wówczas filia parafii Słomczyn; ob. parafia Konstancin-Jeziorna, dzielnica Mirków). 15 sierpnia, po męczącej pracy w konfesjonale i na ambonie poszedł nad Wisłę, aby nieco odpocząć. Tu utonął w nurtach rzeki.

Kronika domu otwockiego tak opisywała to wydarzenie: "Wieczorem o godz. 21.00 jak grom z nieba nadeszła wieść, która wstrząsnęła do głębi sercem i duszą wszystkich nas. Ks. Magister nie żyje! Utonął podczas kąpieli w Wiśle. Przyniesiono jego sutannę, ubranie i teczkę, brewiarz i okulary. Nie było już żadnej wątpliwości, że nigdy go więcej nie ujrzymy. Smutek, łzy i ciche szlochanie połączone z modlitwą mieszały się z sobą. Na drugi dzień skoro świt dwóch kleryków pojechało na miejsce wypadku i wszczęli poszukiwania za zwłokami na łodziach rybackich. Jednak bezskutecznie.

Dopiero na trzeci dzień po utonięciu we wtorek 18 sierpnia raniutko jeden z rybaków zauważył niedaleko brzegu i niedaleko od miejsca utonięcia zwłoki. Rozpoznano i stwierdzono tożsamość. Przewieziono zwłoki następnie do prosektorium w Warszawie, a pogrzeb mógł się odbyć dopiero w piątek 22 sierpnia w uroczystość Niepokalanego Serca Najśw. Maryi Panny. Spoczął snem wiecznego spoczynku nasz ukochany ojciec na cmentarzu na Bródnie, na działce 71, naprzeciwko grobu ks. Paulińskiego".

Odznaczał się gorącym nabożeństwem do MB Trzykroć Przedziwnej i Królowej Apostołów, której wiele razy składał ofiarę ze swego życia dla celów apostolskich. W swoim pokoju miał różne obrazy Matki Bożej i spis wszystkich świąt maryjnych w ciągu roku liturgicznego. Przy licznych zajęciach "[...] znajdował i czas na modlitwę. Był mężem modlitwy. Wierzył w wielką moc modlitwy. W ostatnim zwłaszcza okresie jego życia dało się zauważyć większe pod tym względem pogłębienia. Zauważono, że modlił się nawet w czasie pracy, w czasie udzielania porad duchownych. Często odprawiał drogę krzyżową. Jego młodzież podpatrzyła, jak w późne noce, gdy wszyscy spali, on przy blasku tylko wiecznej lampki długo klęczał przed Najświętszym Sakramentem, nieraz leżał krzyżem. Czynił to wtedy, gdy słowo zachęty czy pokuta i ostre wystąpienia nie odnosiły skutku, nie mogły przełamać pewnych trudności [...]. Modlił się więc nie tylko za siebie, ale i za innych" (S. Czapla).

Był bardzo przywiązany do Stowarzyszenia, któremu służył apostolskim zapałem i niestrudzoną gorliwością życia kapłańskiego. Sumiennie wykonywał swoje obowiązki. Był koleżeński i uczynny.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości św. Benedykt z Anianu Modlitwa do św. Benedykta z Anianu Saturnin z Kartaginy Modlitwa do św. Saturnina z Kartaginy i towarzyszy męczenników św. Reginald z Orleanu Modlitwa do św. Reginalda z Orleanu

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna