ks. Wiktor Bartkowiak

Od 1947 uczył biologii w Collegium Marianum w Wadowicach, gdzie w latach 1950-52 pełnił funkcję dyrektora szkoły, aż do zlikwidowania jej przez władze państwowe, oraz rektora domu (1950-53). Wykładał w WSD w Ołtarzewie. Był także sekretarzem Ośrodka Studiów Pallotyńskich (przez 3 kadencje) i kierownikiem domu rekolekcyjnego w Otwocku. W latach 1961-64 pełnił funkcję mistrza nowicjatu w Ząbkowicach Śląskich. Po 1965 był diecezjalnym duszpasterzem niewiast w archidiecezji warszawskiej i kierownikiem wielu żeńskich instytutów doskonałości (zwłaszcza dla przełożonych), udzielając rad i prowadząc kierownictwo duchowe. Ostatnim miejscem, w którym przebywał od 1971 jako ojciec duchowny nowicjatu i domu oraz kapelan klarysek od wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu, były Ząbkowice. Tam przez ostatnie 2 lata chorował (rak jelit), przebywając niedługi czas w domu rodzinnym i ostatnie tygodnie w szpitalu, a potem w domu poznańskim.

Był nadzwyczaj zdolnym i bardzo pracowitym kapłanem. Swoje wykłady z biologii na Kopcu prowadził z pasją i znajomością przedmiotu, będąc równocześnie bardzo wymagającym w stosunku do młodzieży. Miał ambicje uczynienia z Collegium Marianum szkoły o najwyższym poziomie w całym krakowskim kuratorium. Zabiegał równocześnie o patriotyczne i religijne wychowanie młodzieży. Jako kapłan starał się, aby nie było rozdźwięku pomiędzy tym, co głosił, a jego osobistym życiem, czego też wymagał od innych. Pod koniec życia naznaczony stygmatem cierpienia, świadomie mawiał, że swoje cierpienia łączy z cierpieniami Chrystusa.