ks. Stanisław Wierzbica

W kwietniu 1945 przybył do Gdańska pod przybranym nazwiskiem Aleksandra Wiśniewskiego jako delegat ds. pallotyńskich, aby przejmować pallotyńskie placówki poniemieckie w Gdańsku i odbudowywać zniszczone kościoły w Gdańsku i okolicy (Chrystusa Króla, kaplica przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie, garnizonowy św. Elżbiety, św. Anny w Letniewie, MB Bolesnej na Dolnym Gdańsku, kaplica cmentarna na Pohulance - Gdańsk-Chełm, w Ostaszewie na Żuławach). Ks. Wierzbica został mianowany proboszczem przy kościele Chrystusa Króla (28 kwiecień 1945 - 16 grudnia 1947); pełnił też funkcję przełożonego domu. Na terenie Gdańska uruchomił dom dziecka, który przekazał pallotynkom, przedszkole, dom starców i inne ośrodki pomocy bliźnim. Był też spowiednikiem i kapelanem wielu żeńskich zgromadzeń zakonnych na terenie Gdańska i okolic. W 1947 został radcą prowincjalnym i ekonomem prowincjalnym, zamieszkując w Ołtarzewie (prowadził też wykłady w Seminarium), a od 1949 w Warszawie, przy ul. Skaryszewskiej 15, dokąd w tym czasie przeniesiono Zarząd Prowincjalny.

W czasie pobytu w Gdańsku zaangażował się w pomoc nielegalnego przerzutu osób za granicę drogą morską. Po zatrzymaniu tych osób ks. Wierzbica zaczął się ukrywać przed władzami bezpieczeństwa. Przebywał wtedy u pallotynek w Lidzbarku Warmińskim i Radości, gdzie został 23 maja 1950 tymczasowo aresztowany. W toku śledztwa przyznał się do winy i starał się symulować chorobę umysłową, czego znów nie potwierdziła opinia biegłych psychiatrów. Po rozprawie sądowej był przetrzymywany w więzieniu i torturowany, co na trwałe uszkodziło jego zdrowie. W związku z tym przebywał na obserwacji w klinice psychiatrycznej Akademii Medycznej w Gdańsku oraz w szpitalu dla nerwowo i psychicznie chorych w Kocborowie (1951).

Po wyjściu z więzienia w 1952 został skierowany do Częstochowy, gdzie zajął się organizowaniem i rozszerzaniem nabożeństwa ku czci miłosierdzia Bożego, według wzoru przekazanego przez s. Faustynę Kowalską, opierając je na solidnych podstawach teologicznych. Głosił rekolekcje propagujące kult miłosierdzia Bożego i przeżywał tam Notyfikację Kongregacji Świętego Oficjum z 1959, zakazującą szerzenia kultu miłosierdzia Bożego w formie podanej przez s. Faustynę w Dzienniczku, tzn.: obraz, nowenna i koronka (nie dożył natomiast Notyfikacji Kongregacji Doktryny Wiary z 1978, uznającej tamte przepisy za niewiążące). W takiej sytuacji pozostało praktykowanie kultu miłosierdzia Bożego w sposób prywatny i wysiłek zmierzający do oczyszczenia kultu z niewłaściwych naleciałości, które dodano do niego po śmierci s. Faustyny. Temu ostatniemu zadaniu służył, wydając wiele publikacji teologicznych z zakresu kultu Chrystusa Miłosiernego.

Był organizatorem 24 sympozjów teologicznych w Częstochowie i Ołtarzewie. Pierwsze sympozjum odbyło się 17 listopada 1966 w częstochowskiej Dolinie Miłosierdzia. Traktowano je jako wkład pallotynów do ogólnopolskich obchodów Sacrum Poloniae Millenium. Wzięli w nim udział m.in.: Stefan Bareła, bp częstochowski, bł. Michał Sopoćko, spowiednik s. Faustyny, Antoni Słomkowski, były rektor KUL, Mieczysław Gogacz. Efektem sympozjum była publikacja Ewangelia Miłosierdzia, red. Wincenty Granat, Poznań-Warszawa 1970. W 1960 rozpoczął działalność Sekretariat ds. Miłosierdzia Bożego, do którego oprócz Wierzbicy należał ks. Edmund Boniewicz, a od 1975 ks. Eugeniusz Piskorek. Za czasów życia Wierzbicy Sekretariat przyczynił się do wydania serii Powołanie Człowieka (I-IV, 1972-75). Ks. S. Wierzbica był autorem modlitewnika Jezu ufam Tobie (Warszawa 1971, 19884).

W 1976 obchodził jubileusz 50-lecia kapłaństwa. Pod koniec życia cierpiał na paraliż gardła, nie mogąc już prawidłowo mówić. Nie mógł dlatego uczestniczyć w sympozjum czcicieli miłosierdzia Bożego, które odbywało się 8-9 maja 1977 w Częstochowie. Uczestnicy wręczyli mu kwiaty i złożyli wyrazy hołdu i podziękowania. Na drugi dzień ks. Stanisław zmarł nagle na atak serca.