Myślałam, że jestem gruba... - Świadectwa

Zaczęłam się odchudzać. Stopniowo poznawałam tego smutne efekty, ale konsekwentnie dążyłam do wyznaczonego sobie celu. Bardzo schudłam, ale też zaczęły wypadać mi włosy, miałam problemy z paznokciami, skórą, pojawiło się u mnie wiele innych dolegliwości, o których do tej pory nie miałam nawet pojęcia. W końcu przestałam miesiączkować. Moje życie wcale lepiej nie wyglądało, mimo iż osiągnęłam to, czego chciałam. Moja ówczesna rzeczywistość to ciągłe problemy, zamartwianie się nauką, troska o każdy centymetr ciała, dokładne wymierzanie sobie każdego posiłku... To było okropne, brakowało mi już sił do zabawy i czasu dla przyjaciół. Wprawdzie miałam coraz lepsze oceny, ale jednocześnie byłam coraz bardziej samotna. Nie umiałam sobie z tym wszystkim poradzić. Zwróciłam się do Boga -jedynej pomocy. Starałam się zaufać Mu, jak tylko mogłam; często mówiłam: "Boże, ratuj mnie. pomóż mi, nie zostawiaj mnie!". Modliłam się koronką do Miłosierdzia Bożego i to mnie uratowało.

Byłam jednak nadal zamknięta na opinie innych. Kiedy ludzie mówili mi. że jestem za chuda, odbierałam to jak komplement i cieszyłam się ze swojej figury. Byłam wtedy o krok od anoreksji - a może to była już choroba? W pewnym jednak momencie sama zaczęłam się poważnie martwić o własne zdrowie, ponieważ wyniki moich badań lekarskich były okropne. Zrozumiałam, że to, co zrobiłam ze sobą, było okrutne i wymierzone przeciw planowi Bożemu. Pan obdarzył mnie życiem i darem macierzyństwa, a ja usilnie próbowałam to zniszczyć...

Dziś to rozumiem, ale niestety muszę płacić wysoką cenę za popełnione błędy. Przez długi czas musiałam przyjmować tabletki, aby móc w ogóle miesiączkować. Teraz pojawiła się nadzieja, że będzie lepiej. Mimo iż lekarka powiedziała mi, że jestem już zdrowa, to wiem, jak wiele zależy ode mnie samej. Jeżeli nie będę o siebie dbać, mogę wszystko na nowo stracić. Modlę się wciąż, żebym mogła być jeszcze matką i urodzić w przyszłości zdrowe dzieci. Uczę się szanować to, co dał mi Bóg, i staram się odżywiać roztropnie. To trudne powrócić do siebie po tak długiej nieobecności... Bo rzeczywiście moje życie nie było już życiem w całym tego słowa znaczeniu. Było puste. Dziwne, ale sama sobie zgotowałam ten los.

Dziś wiem, Komu zawdzięczam to, że żyję, że wróciła mi nadzieja. Wiem, że mogę być szczęśliwa - ale nie bez Boga.

Ostrzegam wszystkie dziewczyny: nie bądźcie głupie, nie dajcie się zwieść tym wszystkim kreatorom mody, obrazom szczuplutkich modelek! To sztuczny świat. Prawdziwe piękno jest w nas samych, w naszej indywidualności, odmienności, w tym, co potrafimy dać innym. Życzę wszystkim, byśmy jak najszybciej uświadomili sobie, że ważne jest to, jacy jesteśmy, a nie, jak wyglądamy.

Anna Publikacja za zgodą redakcji Miłujcie się!, nr 4-2007 Wasze komentarze: asia: 13.10.2007, 18:52 Cieszę się,że Tobie się to udało... Mi brakuje sił... Gratuluję... Marta: 13.10.2007, 18:00 Teraz jestem otyła (potwierzda to wskaźnik BMI-nie są to moje wymysły), bo kiedyś 'zajadałam' swoją żałobę po stracie 2 ukochanych osób. Staram się zrzucić te nadprogramowe kilogramy, idzie mi to z mniejszym lub większym skutkiem. Czasem ludzie na ulicy (Ci gorzej wychowani, a może zakompleksieni) wytykają mnie palcami i śmieją się prosto w twarz, mówię sobie wtedy: 'Patrząc tylko na moja powierzchowność wiele tracą ... mam bardzo bogate wnętrze' ;) Tak na prawdę liczy się to, co ma się w środku, bo ciało supermodelki po latach pokryją zmarszczki, fałdki, a skóra nabierze ziemistego koloru ... Całuję i ściskam . . . ola: 13.10.2007, 14:11 Tak tlyko ze ja mam inny problem naprawde jestem za gruba... nie potrafie sobie z tym poradzic... boli mnie to jak inni krzywo na mnie patrza.. i w ogole przez to nie mam przyjciol... za wszelka cene starlam sie schudnac robilam roznosci... ale nic nie pomaga=( karolina.: 12.10.2007, 14:34 Mądre słowa.. tak wiele z nas, zwłaszcza dziewczyny uważamy, że jesteśmy za grube. Też tak kiedyś myślałam, też chciałam się odchudzać. Żałuje tego co robiłam, bo to nie miało sensu. Raniłam siebie i moją rodzine. Bo gdy cierpi jedna osoba, druga, bliska jej również. Może nie jestem bardzo szczupła, ale kiedy sobie pomyśle jaka byłam kiedyś głupia.. a teraz moja koleżanka dość bliska też się odchudza.. upiera się, że nie lubi jeść ale ja widze, jakie jest jej podejście do siebie samej i to mnie martwi. A ja chciałabym jej pomóc ale nie wiem jak, aby przestała tak o sobie myśleć zwłaszcza że wcale nie jeste gruba. Jest chudsza odemnie.. My kobiety (chociaż choroba zwana anoreksją nie dopada tylko nas) chcemy czuć się atrakcyjne, to naturalne.. ale nie zapominajmy właśnie, że całe piękno jest w nas samych, nie w wyglądzie. Pozdrawiam. [1] (2) Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna