A w czasach Pana Jezusa jest to nazwa jednej z trzech prowincji Przedjordanii. Judea, to południowo-zachodni zakątek ziemi, w swoich burzliwych dziejach była najpierw świadkiem powrotu wygnańców. Długo pozostawała pod zarządem perskim. Najbardziej rozszerzyła swe granice (aż po Zajordanię) za panowania Hasmonejczyków (140 r. przed Chr.) i Heroda (374 r. przed Chr.). Od 6 r. po Chr. podlegała rzymskiemu namiestnikowi, a po 70 r. była prowincją bądź częścią prowincji Syrii. Jest to kraina, w której przyszedł na świat Pan Jezus i św. Jan Chrzciciel (Mt 2,1. 5 ;Łk 1,65 ;2,4), ulubiony teren działalności Jana (Mt 3,1 ) i Chrystusa Pana (Mt 19,1; J 3,22; 4,3.47.54; 7,16; 11,7) oraz pierwszych społeczności chrześcijańskich. Historycy greccy i rzymscy, Józef Flawiusz, Euzebiusz i św.Hieronim tym mianem określają całą Palestynę. Judea to więc sanktuarium Ziemi Świętej z miastem Dawida i świątynią Salomona.

Dzieli się ta kraina na trzy części. Najważniejsza to część górzysta, która stanowi łańcuch górski rozciągający się z północy na południe, trudno z zewnątrz dostępny, o średniej wysokości około 800 m. Przy granicy z Samariąw Tell el Asur dochodzi do 1011 m, a na południu w Ramat al Chalil 1020 m w okolicach Hebronu. W części centralnej czyli w okolicach Jerozolimy wysokość waha się w granicach 895 - Nabi Samwil czy 818 Góra Oliwna. Okolice Judei do kraina górzysta, surowa i bezdrzewna, poprzerywana ze wschodu na zachód głębokimi parowami, pełnymi odłamków skał i ostrych kamieni. Surowość okolicy wycisnęła niewątpliwie również swoje znamię na duszach mieszkańców fanatycznych wyznawcach Prawa. Wschodnie zbocza Płaskowyżu Judzkiego są kamienistą pustynią, opadającą aż do Rozpadliny Jordanu czy też Morza Martwego na południowym wschodzie. To pas ziemi suchej i nieuprawnej, nazywanej w Biblii (Ps 63,1) Pustynią Judzką. Jedynymi mieszkańcami są tam po dzień dzisiejszy pasterze kóz i owiec - Beduini, którzy prowadzą tak samo koczowniczy tryb życia, jak za czasów ojca Abrahama. Tam także w licznych grotach skalnych krył się Dawid przed królem Saulem, ogarniętym obsesją zazdrości o tron i panowanie (1 Kri 24), a w czasach późniejszych ludzie szukający Boga, esseńczycy oraz synowie Sadoka, których pisma znaleziono w Qumran w 1947 r. W stronę zaś południowej granicy wzniesienia łagodnie opadają i przechodzą w pustynię Negebu i tam się z nią ostatecznie zlewają.

Najbardziej zaludnione tereny, to: Jerozolima - miasto Dawidowe, rozłożona na licznych wzgórzach, jako stolica zarówno Królestwa Izraelskiego, jak i Judzkiego później, czy prowincji, jaką stała się Judea w epokach następnych. Inne znaczniejsze i większe miasta i znane z Biblii miejscowości, które w sposób szczególny się w niej zapisały to: na północ od stolicy rozłożyło się Efraim, Emaus - miasteczko, do którego zdążali dwaj uczniowie rozmawiając z Jezusem zmartwychwstałym i nie poznając Go aż do wieczerzy oraz Arymatea - miasto pobożnego Józefa, przyjaciela Jezusa, który odstąpił Panu Jezusowi swój grób i tam Go pochował. Na wschód od Jerozolimy znajduje się Betania - gdzie mieszkał Łazarz wraz z siostrami Marią i Martą, dalej na wschód Jerycho znane już od 9000 lat, bo tak daleko sięgają w przeszłość ślady murów miejskich odkryte przez archeologów, a często wspominane na kartach zarówno Starego jak i Nowego Testamentu. Na zachód zaś, czyli w kierunku Morza Śródziemnego od Jeruzalem na wzgórzach przysiadło miasteczko Ain Karim - miasto Zachariasza i Anny oraz miejsce narodzin Św. Jana Chrzciciela. Na południe w odległości 12 km znajduje się Betlejem - miasteczko skąd pochodził Dawid i gdzie narodził się Pan Jezus, a także Hebron - miasto grobów patriarchów Abrahama, Sary, Izaaka, Rebeki, Lei oraz Jakuba, które to było stolicą królestwa przez siedem lat, zanim Dawid nie zdobył twierdzy Jebuzytów - Jerozolimy i nie uczynił z niej głównej miejscowości. Sąjeszcze inne miejscowości, ale mniej znane i nie tak często wspomniane w Biblii.

Zachodnie zbocza górskiego pasma Judei rozciągają się falistym płaskowyżem w kierunku Morza Śródziemnego, opadającym łagodnie na niziny Szefeli i Saronu aż do Karmelu. Zbocza pełne były i są winnic i drzew owocowych, a na nich liczne wioski i miasteczka. Stanowiły one zaplecze żywnościowe całej Judei, gdyż góry pokryte były ubogą szatą roślinną, którą zadowolić się mogły jedynie kozy, owce i osły, a która obumierała wraz z nadejściem lata i zamieniała się w pustynię.

W tej to krainie pięknej, ale i groźnej w swym surowym wyglądzie przyszedł na świat nasz Zbawiciel i tu dokonało się też nasze zbawienie na drzewie krzyża, który może zrobiony był z drzewa oliwnego, bo oliwki to najczęściej występujące drzewa w tej ubogiej okolicy.