Dlaczego Persowie nie zniszczyli tej świątyni? Ponieważ na jej fasadzie zauważyli mozaikę, przedstawiającą Trzech Mędrców ze Wschodu. To przemówiło do nich. Ulegli przekonaniu, że Mędrcy pochodzili z Persji, i nie zniszczyli świątyni. Stoi ona do dziś. Gdy w roku 1980 byłem z pielgrzymką w Ziemi Świętej, koncelebrowałem pasterkę w tej świątyni wraz z 70 księżmi. Celebrze przewodniczył patriarcha Jerozolimy Jakub Józef Beltritti. Wraz z nami koncelebrowali dwaj biskupi Murzyni.

Mędrcy ze Wschodu... Czy coś wiadomo o nich w ich ojczyźnie? W XIII wieku pamięć o nich była jeszcze bardzo żywa. Marco Polo, najsłynniejszy ówczesny podróżnik, zwiedził ten odległy kraj i po powrocie opowiedział tak fantastyczne rzeczy, że mieszkańcy jego rodzinnej Wenecji nazwali go kłamcą, chociaż mówił prawdę, jak potwierdziły późniejsze badania.

Między innymi Marco Polo opowiadał, że w pewnym perskim mieście, noszącym nazwę Saba, oglądał wielkie wspaniałe sarkofagi-grobowce Trzech Mędrców. Mieszkańcy Saby podali nawet ich imiona: Kasper, Melchior i Baltazar. Wiedzieli jeszcze, że byli królami. I to wszystko. Dopiero w innej miejscowości, trzy dni drogi dalej od Saby, Marco Polo spotkał ludzi, którzy opowiedzieli mu coś więcej o Trzech Królach - że odbyli oni daleką podróż, aby jakiemuś nowonarodzonemu Prorokowi złożyć w ofierze złoto, kadzidło i mirrę.

Opowiadanie Marco Polo przyjęło w Europie formę legendy, która m.in. zawiera bardzo znamienny szczegół. Gdy Trzej Królowie, przybyli na miejsce, gdzie było Nowonarodzone Dziecię, wówczas najmłodszy z nich wszedł pierwszy do domu i spostrzegł, że Dziecię jest tak stare jak on. Wyszedł na zewnątrz i był bardzo zdumiony. Jego starszy towarzysz odniósł podobne wrażenie i wreszcie trzeci z nich, najstarszy wiekiem, zauważył to samo. W końcu weszli wszyscy trzej razem do stajenki i wówczas Dziecię ukazało się, im w wieku, w jakim było. Wtedy oddali Mu pokłon i złożyli swe dary. Tyle mówi legenda o Mędrcach ze Wschodu.

Legenda ta wyraża głęboką myśl. Chrystus ukazuje się każdemu człowiekowi w sposób inny, całkiem osobisty, dostosowany do naszych właściwości. Ale Jego objawienie się w ludzkiej postaci jest najważniejsze i ma znaczenie dla całej ludzkości. Dziecię ubogiej Matki, zrodzone w opustoszałej stajni, stało się widoczne dla wszystkich w swoim ubóstwie, w swoim zdaniu się na innych, w swoim wzruszającym człowieczeństwie. Mędrcy ze Wschodu uznali Boga w tej pokornej postaci, oddali Mu pokłon i złożyli swe dary.

Pasterze, którzy po Maryi i Józefie pierwsi z ludzi zobaczyli Jezusa, opowiadali innym, co im się wydarzyło. Mędrcy również przynieśli o Nim wieść do swego kraju. Skoro i nam ukazał się Chrystus w świetle wiary, to również powinniśmy o tym świadczyć wobec innych. Jezus za naszym pośrednictwem pragnie objawić się światu. Kiedy niszczący wszystko Persowie zobaczyli na świątyni w Betlejem obraz przedstawiający Trzech Mędrców w perskich strojach, kiedy rozpoznali członków swojego narodu, wówczas uszanowali dom Boży. Wzgląd ludzki, uczucie sympatii powstrzymało ich od zniszczenia domu Bożego. W tym również kryje się pewna myśl. Kościół Boży obejmie cały świat, jeżeli my, którzy jesteśmy jego żywymi kamieniami, ukażemy światu sympatię do każdego człowieka, owszem miłość, i to bezinteresowną. Przekonamy wtedy innych, że Chrystus ukazał się naprawdę na ziemi, że ukazał się każdemu z nas, że przez nas ukazuje wszystkim swą dobroć i miłość.

Przez objawienie Pańskie światło Boże rozbłysło nad ziemią. Świeci ono całej ludzkości, zwłaszcza przez świętych, którzy pojęli i życiem swym pokazali, ze chrześcijaństwo jest religią miłości.