Przyjaciel dzieci

Zakopane było ulubionym miastem pana Kornela, choć nie szczędził mu w swych felietonach do prasy uszczypliwych ocen. To on powiedział kiedyś o stolicy Tatr: Z lewej Giewont, z prawej Gubałówka, a w środku deszcz... Szczególnie bliskie więzy łączyły go z dziećmi i młodzieżą, do których adresował większość swych powieści: Szatan z siódmej klasy, Awantura o Basię, O dwóch takich, co ukradli księżyc. Spotykał się z nimi w szkołach i sanatoriach, opowiadając o bohaterach swoich książek.

Będąc wielkim miłośnikiem narciarstwa, objął patronat nad działalnością Towarzystwa Sportowego "Wisła", a władzom miasta podsunął pomysł zorganizowania narciarskiego biegu z przeszkodami dla dzieci. Dla zwycięzcy ufundował kryształowy puchar. Zwrócił się też z apelem do mieszkańców Podhala o pomoc w zakupie nart dla najbiedniejszych góralskich dzieci. Po dziś dzień rozgrywane są w Zakopanem narciarskiej zawody dla najmłodszych, noszące nazwę Memoriału Kornela Makuszyńskiego lub popularnie "Memoriału Koziołka Matołka".

Po śmierci pisarza w 1953 r. (pochowany został na Pęksowym Brzyzku), jego żona ofiarowała miastu bogaty zbiór pamiątek; niestety część jego zbiorów, m.in. księgozbiór liczący kilka tysięcy tomów, uległa zniszczeniu w czasie powstania warszawskiego. Utworzone w "Opolance" muzeum obejmuje cztery pokoje: gabinet* pisarza, sypialnię, pokój żony i pokój wystawowy. Nie sposób wymienić wszystkich pamiątek, fotografii, książek, dokumentów, dzieł sztuki, malarstwa, rzeźby, zbiorów sztuki orientalnej. Pisarz mając wielu przyjaciół otrzymywał od nich liczne upominki, które skrzętnie zbierał ozdabiając nimi swoje mieszkanie. Zwiedzający muzeum, zwłaszcza dzieci i młodzież, zostawiają również pamiątki. Są to szkolne tarcze, które umieszczają przy popiersiu pisarza. Wpisują się też do pamiątkowej księgi. Na jednej ze stron, ktoś napisał: Kochany Panie Kornelu! Myślę, że chyba czasami wracasz do tego pięknego mieszkania w Zakopanem i nocą przeglądasz ten wielki list do Ciebie. A może teraz go czytasz? Panie Kornelu! Choć mam teraz już dużo lat, jestem poważną studentką, to jednak wciąż pozostałam, gdzieś w sobie, małą dziewczynką, która płakała nad Pana książkami. Wiem, że swoim dzieciom będę je czytała.

Przychodzące do muzeum dzieci uczestniczą często w tzw. lekcjach muzealnych prowadzonych przez opiekującą się od lat tym miejscem panią Magdaleną Żegleń. Lekcje te są jednak inne niż w szkole. Dzieci siedzą na podłodze w gabinecie pana Kornela i słuchają wydobytych z archiwów mało znanych nowel i opowiadań. Na specjalne "posiady o Kornelu" przychodzą ze swoimi pociechami także zakopiańscy lwowiacy. Wspominają o swoim mieście i pobycie w nim pisarza. Czytają listy, wysyłane stąd przez Kornela do Jana Kasprowicza. Od czasu do czasu muzeum staje się też małą galerią. Dzieci rysują sceny z ulubionych książek, m.in. Za króla Piasta Polska wyrasta, Legendy krakowskie, Awantury i wybryki małej małpia Fiki-Miki, a potem ich prace zdobią muzealne pokoje.

"Opolanka" przez cały rok tętni życiem. Jednak najwięcej dziecięcego gwaru można tutaj usłyszeć w czerwcu. Zaglądające w tym czasie pod Tatry wycieczki ze szkół nie omijają domu wielkiego przyjaciela dzieci.