Dobrodziej dziurawiec

Dziurawiec (Hypericumperforatum) zakwita około 24 czerwca - stąd też bywa nazywany zielem św. Jana. Rośnie na polach i łąkach. Ma charakterystyczne żółte kwiaty; liście oglądane pod światło wydają się być pełne dziurek (stąd nazwa), są to jednak nie dziurki, a zbiorniczki olejku eterycznego. Wykorzystuje się łodygi wraz z kwiatami. Zbiera się je od czerwca do sierpnia; ważne, aby to robić w czasie kwitnienia. Ścina się ok. 2/3 części rośliny znajdującej się nad ziemią i suszy w przewiewnym, zacienionym miejscu. Roślina zawiera wiele cennych substancji, olejki eteryczne, hyperycynę o działaniu przeciwdepresyjnym, pektyny, cukry, sole mineralne, witaminy (w tym K!) i inne. Flawonoidy działają moczopędnie, rutyna uszczelnia naczynia, garbniki działają przeciwbakteryjnie i przeciwbiegunkowo. Najbardziej znane jest działanie dziurawca w chorobach wątroby i pęcherzyka żółciowego oraz w stanach zapalnych żołądka. Przynosi ulgę przy zgadze, wzdęciach, bólach brzucha czy biegunce. Ma działanie żółciopędne i żółciotwórcze, wpływając rozkurczowo na drogi żółciowe, stąd zapobiega tworzeniu się kamieni w pęcherzyku żółciowym. Stosowany jest w kamicy dróg moczowych. Coraz częściej wykorzystywane jest jego działanie przeciwdepresyjne dziurawca, szczególnie skuteczne, gdy depresji towarzyszą zaburzenia wątrobowe w postaci rozpierania w prawym podżebrzu i wzdęcia. Dziurawiec może być stosowany także zewnętrznie: na odmrożenia, oparzenia, owrzodzenia żylakowate, zmiany ropne na skórze, trądzik młodzieńczy. Mimo wszystkich tych dobrodziejstw nie wszyscy i nie zawsze mogą stosować dziurawiec. W czasie przyjmowania go nie wolno wychodzić na słońce ani stosować lamp ultrafioletowych. Mogą wówczas wystąpić fotodermatozy, oparzenia, pęcherze i krwawienia. Nie wolno łączyć dziurawca z niektórymi lekami kardiologicznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwpadaczkowymi, rzeciwzakrzepowymi, immunosupresyjnym, środkami antykoncepcyjnymi i nasennymi. Przeciwwskazaniem jest uszkodzenie wątroby oraz ciężka depresja. Nie stosuje się też go u kobiet w ciąży oraz dzieci do szóstego roku życia. Dziurawiec nie lubi gotowania, lepiej przygotować napar: dwie łyżki rozdrobnionego ziela zalać dwiema szklankami gorącej wody i parzyć pod przykryciem około 20 minut. Pić po pól szklanki trzy razy dziennie po jedzeniu przez 6-8 tygodni. Można także zrobić nalewkę. Ziele z kwiatami (lub same kwiaty) włożyć do słoja i zalać alkoholem 70 proc. (na 100 g ziela pól litra alkoholu). Naczynie szczelnie zamknąć na dwa tygodnie, następnie przecedzić przez gazę i na każde pól litra alkoholu dodać 100 g płynnego miodu. Zostawić na trzy miesiące. Stosować dwa razy dziennie po 10-15 ml. Izabela Pakulska Autorka jest lekarzem Tekst pochodzi z Tygodnika Idziemy, nr 713 Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Nowości Modlitwa do św. Augustyna Litania do św. Augustyna Modlitwa do św. Joanny Jugan Modlitwa do bł. Alfonsa Marii Mazurka Modlitwa do św. Joachimy de Vedruna Modlitwa do św. Junipera Serry Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt