Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Uwielbić i objawić świata Boga (J 13, 31-33a. 34-35)

Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.

Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali».

W Wieczerniku, już po umyciu nóg apostołom i po ustanowieniu Najświętszego Sakramentu, a tuż przed wyjściem w kierunku Getsemani, Jezus powiedział: "Syn Człowieczy został teraz uwielbiony, a w Nim został Bóg uwielbiony" (J 13, 31). Tym wszystkim bowiem, czego dokonał podczas Ostatniej Wieczerzy, Chrystus w najwyższy sposób uwielbił Boga, który jest Miłością. Uwielbił i objawił Go światu. To, co później miało nastąpić - Jego męka i śmierć na krzyżu, a następnie zmartwychwstanie - było niejako konsekwencją wydarzeń wieczernikowych. Było ostatecznym potwierdzeniem tej istotowej dla Boga miłości: Chrystus przyjął krzyż i na nim umierał z bezgranicznie ofiarnej miłości do nas, tak jak z miłości dla nas zmartwychwstał, pokonując śmierć, grzech i szatana.

Chrystus objawił nam Boga i Go uwielbił poprzez swą miłość do nas. Tego samego też oczekuje teraz od swoich uczniów - my również mamy objawiać światu Boga i swoimi czynami Go wielbić. Dlatego też w dalszej części swej mowy w Wieczerniku Jezus powiedział do apostołów: "Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie" (J 13, 34).

W imię tego szczególnego posłania, jakie apostołowie otrzymali w Wieczerniku od swego ukochanego Mistrza i Nauczyciela, poszli oni na cały ówczesny świat głosząc mu Dobrą Nowinę o Bogu, który jest miłością i który nakazuje miłować każdego drugiego człowieka. Tak to więc "Paweł i Barnaba - jak czytamy w Dziejach Apostolskich - wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii, umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do Królestwa Bożego" (Dz 14, 21). Tak to również dzieje się w całej historii Kościoła i tak też będzie się działo aż do skończenia świata. Historia ta jest bowiem jednym nieustannym świadczeniem o Bogu, który tak bardzo "umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, (...) miał życie wieczne" (J 3, 16).

Z tego uwielbienia Boga, jakiego dokonał Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy, i z tego uwielbienia Boga, jakie przenika całe dzieje Kościoła, wypływa owa nadzieja, o której świadczy św. Jan w swej Apokalipsie: "Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga. (...) I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już odtąd nie będzie..." (Ap 21, 2. 4).

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej