Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Św. Jan widzi otwarte drzwi nieba. Kto je otworzył?

Czytamy wspólnie Księgę Apokalipsy

Przesłanie do Kościoła, mające kształt siedmiu listów pełnych napomnień i ostrzeżeń, zakończone. Wraz z czwartym rozdziałem rozpoczyna się druga, apokaliptyczna część Księgi. Otwiera się niebo i następują wizje, które trwać będą aż do samego końca Apokalipsy.

Przekraczamy próg nieba

Wizje dotyczyć będą przyszłych losów ludzkości i Kościoła, szczególnie zakończenia ziemskich dziejów, kiedy Jezus Chrystus przyjdzie ponownie i odniesie ostateczne zwycięstwo. Ta część rozpoczyna się wizją nieba, a w nim Boga w Jego majestacie oraz wizją niebiańskiej liturgii, w której całe stworzenie wielbi swego Stwórcę (rozdz. 4). Następnie pojawia się tajemniczy Baranek, który otrzymuje księgę losów ludzkości. Kiedy ją otwiera, przeznaczenia zaczynają się wypełniać (rozdz. 5). Dalsze rozdziały przekazują wizje tego, co dzieje się po złamaniu kolejnych siedmiu pieczęci księgi przeznaczeń i pierwszych sześciu trąb. Są do wydarzenia, które poprzedzają ostateczną rozprawę Boga ze złem (6,1-11,13). Siódma trąba rozpoczyna ostatni, rozstrzygający etap zmagań. Trwa on dopóty, dopóki szatan ze wspomagającymi go bestiami nie zostaje kompletnie pokonany, a w niebiańskim Jeruzalem nastaje królowanie Boga (11,14-22,15).

Symboliczna postać Baranka, który jako jedyny jest godzien złamać pieczęcie na księdze Bożych przeznaczeń, oznacza Chrystusa uwielbionego. Tylko On zna plany Boga Ojca i może je nam objawić dzięki swojej śmierci i zmartwychwstaniu.

Potem...

Słowo potem (meta tauta) występuje w Apokalipsie wielokrotnie. Jest sygnałem, że następuje kolejna wizja (por. 7,1.9; 11,1; 12,1; 13,11...).

...spojrzałem, a oto drzwi w niebie były otwarte

Św. Jan widzi otwarte drzwi nieba. Kto je otworzył? Nie wiadomo. Z pewnością nie apostoł.

Pamiętamy, że w liście do Laodycei drzwi ludzkiego domu były zamknięte, a Chrystus stał przy nich i pukał (3,20). Teraz sytuacja jest odwrotna. Drzwi Domu Boga czekają otwarte i zapraszają do środka.

Z pewnością obraz otwartych gościnnie drzwi nieba był natchnieniem dla tych, którzy na drzwiach swoich domostw mieli zwyczaj umieszczać napis: Porta patet, magis cor ("Drzwi są otwarte, serce jeszcze bardziej").

Potem spojrzałem, a oto drzwi w niebie były otwarte i ów głos, który słyszałem [już] przedtem (ten przypominający [dźwięk] trąby mówiącej ze mną), przemówił: Wstąp tutaj! Pokażę ci [wydarzenia], jakie mają nastąpić. Natychmiast wpadłem w ekstazę i oto [ujrzałem] tron stojący w niebie, a na tronie siedzącą Postać. Z wyglądu była podobna do szlachetnych kamieni, jaspisu i karneolu, a tron otaczała tęcza, przypominająca szmaragd. (4,1-3)
... i ów głos, który słyszałem [już] przedtem (ten przypominający [dźwięk] trąby mówiącej ze mną), przemówił: Wstąp tutaj! Pokażę ci [wydarzenia], jakie mają nastąpić.

Można by powiedzieć, że Bóg "włączył" Janowi zarówno wizję jak i fonię. Tajemniczy glos, który już przedtem mówił do niego (1,10-13), teraz zaprasza, aby wstąpił do nieba i poznał plany Boga dla świata.

Natychmiast wpadłem w ekstazę...

Św. Jan nie otworzył nieba własną żarliwością ani własnym wysiłkiem. Otworzył je przed nim Bóg. To od Niego pochodzi inicjatywa. Udziela apostołowi ekstazy (dosłownie: sprawia, że stał się w duchu), zabiera go do nieba, ukazuje sprawy, których Jan sam nigdy by nie odkrył, sprawia, że apostoł może to wszystko zrozumieć, a potem spisać. Bóg udziela objawienia, człowiek je przyjmuje.

Słowa: pokażę ci [wydarzenia], jakie mają nastąpić oznaczają długi, nieprzerwany łańcuch zdarzeń, poczynając od wydarzeń toczących się w czasie pisania Księgi, poprzez wydarzenia przyszłe, aż do końca świata i paruzji Chrystusa.

Bóg pragnie wyjaśnić Janowi prawdziwy sens dziejów, całą ich głębię, ukryte znaczenie i ostateczny cel. Nie chodzi przy tym o zaspokojenie ciekawości autora, ale o uzdolnienie go, aby jako prorok Boga (czyli Jego usta) potrafił przekazać światu odwieczną Bożą Nowinę (14,6).

Oto [ujrzałem] tron stojący w niebie, a na tronie siedzącą Postać. Z wyglądu była podobna do szlachetnych kamieni, jaspisu i karneolu, a tron otaczała tęcza, przypominająca szmaragd.

Niebo w Apokalipsie tchnie majestatem i mocą Boga. W samym środku, identycznie jak w proroctwie Izajasza (6,1) i Ezechiela (1,26-28; 10,1), stoi tron, symbol władzy. Na tronie siedzi Postać. Nie jest to jednak Chrystus, bo wygląd tej Postaci różni się od wyglądu Syna Człowieczego pośród świeczników (1,13). Jan nie podaje imienia Postaci. Z dalszego opisu wyniknie, że jest to Bóg, Bóg Ojciec. Autor zachowuje w ten sposób żydowski zwyczaj nie wymieniania imienia Bożego.

Sw. Jan opisuje Boga tak, aby nie nadawać Mu cech ludzldch. Pisze o Nim jako blasku światła o barwach drogocennych kamieni: jaspisu (zieleń), karneolu czyli krwawnika (brunatna czerwień) i szmaragdu (różne odcienie zieleni). Zieleń symbolizuje wieczną wiosnę i młodość Boga, a czerwień - prawdopodobnie bliską pomstę.

Tęcza (iris) wokół tronu podkreśla majestat Boga i przywodzi na myśl opis zakończenia potopu. Nad przesychającą ziemią ukazała się wtedy wielobarwna tęcza, znak Bożego miłosierdzia i pojednania, a Bóg zapewnił Noego, że nigdy nie zniszczy ludzkości (Rdz 9,12-17).

Oprócz "tęczy" greckie słowo iris oznacza także "aureolę" czyli świetlisty krąg, jaki artyści malują wokół głów świętych postaci. Iris otaczający tron Boga może więc być zieloną jak szmaragd poświatą, która w przeciwieństwie do aureoli nad głowami świętych emanuje z całej Postaci Boga i podkreśla, że jedynie Jemu przysługuje tytuł Święty, Święty, Święty.

Sprawdź, czy zapamiętałeś...

  • Dlaczego mówimy, że wraz z czwartym rozdziałem rozpoczyna się druga część Księgi Apokalipsy?
  • Czym jest - w świetle rozważanego fragmentu Apokalipsy - objawienie Boże?
  • Co pozwala ten tekst powiedzieć o Bogu?

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej