Gdzie rozgrywa się Apokalipsa? I kiedy?Czytamy wspólnie Księgę ApokalipsyPoznaliśmy wszystkich "Bohaterów" Księgi Apokalipsy: Boga Ojca, Chrystusa, Ducha Świętego, Maryję, aniołów, ludzi wiernych Bogu, a także obóz walczący z Bogiem: szatana i tych, których on zwiódł. Teraz pytamy o miejsce akcji.Apokalipsa rozgrywa się w dwóch miejscach. W niebieDla starożytnego Izraelity "niebo" miało podwójne znaczenie:- Jedno ze znaczeń zachodzi już w pierwszych słowach Biblii: Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię (Rdz 1,1). "Niebo" nie jest tu czymś abstrakcyjnym, z dalekich zaświatów. Starożytni Hebrajczycy unikali abstrakcji i stąd ich podstawowe odczucie "nieba" było... materialne: "niebo" było częścią stworzonego przez Boga wszechświata czyli kosmosu. Miało kształt ogromnej kopuły rozciągającej się ponad głowami. Izraelici byli przekonani, że niebieska kopuła jest ciałem stałym i że są do niej "przykręcone" gwiazdy oraz inne ciała niebieskie, natomiast ponad tym "niebem" znajdują się zbiorniki z wodą, która spada na ziemię w czasie deszczu. Księga Apokalipsy wspomina takie "niebo" jako miejsce różnych zjawisk meteorologicznych: deszczu (11,6), gradu (16,21) czy błyskawic (20,9). - W opowiadaniu o wieży Babel czytamy, że Bóg zstąpił z nieba, aby zobaczyć miasto i wieżę (Rdz 11,5). Tutaj "niebo" nie jest już zwyczajnym firmamentem niebieskim. Jest "mieszkaniem" Boga czyli czymś niestworzonym i niewidzialnym. Słowo "mieszkanie" jest ujęte tutaj w cudzysłów, ponieważ tak naprawdę nie jest ono miejscem, ale raczej stanem bytowania Boga. Właśnie w takim niebie rozgrywa się Apokalipsa i Bóg udziela wizji tego nieba autorowi: apostoł widzi niebo, a w nim Boga siedzącego na tronie. Widzi też Chrystusa obok Niego. Widzi również aniołów, którzy są "dwo- * rem" Boga i "mieszkają" w niebie. W niebie aniołowie rozgramiają szatana i jego aniołów. W końcu św. Jan widzi w niebie niezliczoną rzeszę zbawionych, otaczających tron Boga i Chrystusa. Niebo jest "pałacem" Boga, który odbiera tutaj adorację całego stworzenia. Apokalipsa używa obrazów zapożyczonych z liturgii, aby odmalować chwałę stworzenia, składaną Bogu. "Pałac" niebiański jest "bazą", z której wyrusza Bóg, kiedy wkracza w dzieje ziemi: stąd wyrusza Chrystus na swą paruzję (1,7; 14,14) i stąd zstępuje na ziemię Nowa Jerozolima, symbol wiecznego szczęścia zbawionych (3,12; 21,2.10). Akcja Apokalipsy rozgrywa się też na ziemi,która jest "pałacem" człowieka. Tutaj toczą się dzieje ludzkości. Ziemia i mieszkający na niej ludzie nie są miejscem zapomnianym i porzuconym w kosmosie, obszarem zmagań ślepych sił, ale miejscem umiłowanym przez Boga. Bóg wplótł losy ziemi w Swoją historię, dlatego doznaje ona Jego nawiedzeń i interwencji.Apokalipsa pokazuje przyszły los ziemi: Bóg wkroczy ponownie i "stworzy" ją jeszcze raz. Wskutek tego dozna ona metamorfozy, przemiany. Święty wizjoner tak to opisuje: ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły i morza [symbol zła] już nie ma (21,1). Nowość ziemi polegać będzie w pierwszym rzędzie na całkowitym wyeliminowaniu z niej zła. Kiedy?Najkrócej można na to pytanie odpowiedzieć: akcja Apokalipsy rozgrywa się w czasach ostatecznych. Greckie słowo eschatos oznacza najodleglejszy, ostateczny, ostatni. Stąd czasy ostateczne bywają nazywane też czasami eschatycznymi, a gałąź teologii, która zajmuje się sprawami ostatecznymi świata i człowieka - eschatologią.W powszechnym odczuciu czasy ostateczne kojarzą się z tym wszystkim, co jest jeszcze przed nami i wydarzy się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem w optyce Biblii czasy ostateczne dotyczą nie tylko przyszłości, ale i teraźniejszości. Czasy eschatyczne już się rozpoczęły - z chwilą przyjścia na ziemię Jezusa, Bożego Mesjasza. Wraz z Chrystusem przyszło na ziemię i zostało zainaugurowane Królestwo Boga, choć jeszcze nie w swoim ostatecznym kształcie. Prawdę tę ogłasza śpiew zbawionych w niebie: Alleluja! Zakrólował Pan, Bóg nasz Wszechmogący. Weselmy się i radujmy (19,6). To samo powtarzają donośne głosy w niebie: nad światem nastało królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca i będzie królować na wieki wieków (11,15; por. też 11,17; 12,10). Czasy ostateczne na ziemi zainaugurowało pierwsze przyjście Chrystusa, Jego śmierć i zmartwychwstanie. Jednocześnie cały świat oczekuje drugiego przyjścia Chrystusa czyli paruzji, kiedy plan Boży wypełni się do końca i nastanie nowe niebo i nowa ziemia (21,1). Żyjemy w swoistym napięciu pomiędzy "już i jeszcze nie". "Już", bo Chrystus przyszedł już na ziemię i nas zbawił, ale "jeszcze nie", bo nie przyszedł jeszcze ostatecznie. Pomiędzy "już i jeszcze nie" odbywają się niezliczone "paruzje" Chrystusa, który nas nawiedza i interweniuje w naszym życiu. Jego przyjściem jest każda Eucharystia i przyjęta Komunia św. Jego "paruzję" widzimy wyraźnie w śmierci każdego człowieka. Osią i centrum ery eschatycznej, w której żyjemy, jest Chrystus. Chrześcijaństwo jest religią chrystocentryczną: Chrystus wczoraj, dziś, na zawsze. Kiedy zaś nadejdzie dzień paruzji i Chrystus triumfalnie przyjdzie drugi raz na ziemię, wtedy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc, i przekaże królowanie Bogu i Ojcu (1 Kor 15,25). Sprawdź, czy zapamiętałeś...
Ks. PIOTR OSTAŃSKI
|
Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza
Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza
Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti
Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego
Modlitwa do św. Teofila
Modlitwa do św. Martyny
Modlitwa o Cud
Tajemnica Szczęścia
Modlitwy do św. Rity
Litania do św. Józefa
Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi
Godzina Łaski 2025| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |