Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Gdzie rozgrywa się Apokalipsa? I kiedy?

Czytamy wspólnie Księgę Apokalipsy

Poznaliśmy wszystkich "Bohaterów" Księgi Apokalipsy: Boga Ojca, Chrystusa, Ducha Świętego, Maryję, aniołów, ludzi wiernych Bogu, a także obóz walczący z Bogiem: szatana i tych, których on zwiódł. Teraz pytamy o miejsce akcji.

Apokalipsa rozgrywa się w dwóch miejscach.

W niebie

Dla starożytnego Izraelity "niebo" miało podwójne znaczenie:

- Jedno ze znaczeń zachodzi już w pierwszych słowach Biblii: Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię (Rdz 1,1). "Niebo" nie jest tu czymś abstrakcyjnym, z dalekich zaświatów. Starożytni Hebrajczycy unikali abstrakcji i stąd ich podstawowe odczucie "nieba" było... materialne: "niebo" było częścią stworzonego przez Boga wszechświata czyli kosmosu. Miało kształt ogromnej kopuły rozciągającej się ponad głowami. Izraelici byli przekonani, że niebieska kopuła jest ciałem stałym i że są do niej "przykręcone" gwiazdy oraz inne ciała niebieskie, natomiast ponad tym "niebem" znajdują się zbiorniki z wodą, która spada na ziemię w czasie deszczu.

Księga Apokalipsy wspomina takie "niebo" jako miejsce różnych zjawisk meteorologicznych: deszczu (11,6), gradu (16,21) czy błyskawic (20,9).

- W opowiadaniu o wieży Babel czytamy, że Bóg zstąpił z nieba, aby zobaczyć miasto i wieżę (Rdz 11,5). Tutaj "niebo" nie jest już zwyczajnym firmamentem niebieskim. Jest "mieszkaniem" Boga czyli czymś niestworzonym i niewidzialnym. Słowo "mieszkanie" jest ujęte tutaj w cudzysłów, ponieważ tak naprawdę nie jest ono miejscem, ale raczej stanem bytowania Boga.

Właśnie w takim niebie rozgrywa się Apokalipsa i Bóg udziela wizji tego nieba autorowi: apostoł widzi niebo, a w nim Boga siedzącego na tronie. Widzi też Chrystusa obok Niego. Widzi również aniołów, którzy są "dwo- * rem" Boga i "mieszkają" w niebie. W niebie aniołowie rozgramiają szatana i jego aniołów. W końcu św. Jan widzi w niebie niezliczoną rzeszę zbawionych, otaczających tron Boga i Chrystusa.

Niebo jest "pałacem" Boga, który odbiera tutaj adorację całego stworzenia. Apokalipsa używa obrazów zapożyczonych z liturgii, aby odmalować chwałę stworzenia, składaną Bogu.

"Pałac" niebiański jest "bazą", z której wyrusza Bóg, kiedy wkracza w dzieje ziemi: stąd wyrusza Chrystus na swą paruzję (1,7; 14,14) i stąd zstępuje na ziemię Nowa Jerozolima, symbol wiecznego szczęścia zbawionych (3,12; 21,2.10).

Akcja Apokalipsy rozgrywa się też na ziemi,

która jest "pałacem" człowieka. Tutaj toczą się dzieje ludzkości. Ziemia i mieszkający na niej ludzie nie są miejscem zapomnianym i porzuconym w kosmosie, obszarem zmagań ślepych sił, ale miejscem umiłowanym przez Boga. Bóg wplótł losy ziemi w Swoją historię, dlatego doznaje ona Jego nawiedzeń i interwencji.

Apokalipsa pokazuje przyszły los ziemi: Bóg wkroczy ponownie i "stworzy" ją jeszcze raz. Wskutek tego dozna ona metamorfozy, przemiany. Święty wizjoner tak to opisuje: ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły i morza [symbol zła] już nie ma (21,1). Nowość ziemi polegać będzie w pierwszym rzędzie na całkowitym wyeliminowaniu z niej zła.

Kiedy?

Najkrócej można na to pytanie odpowiedzieć: akcja Apokalipsy rozgrywa się w czasach ostatecznych. Greckie słowo eschatos oznacza najodleglejszy, ostateczny, ostatni. Stąd czasy ostateczne bywają nazywane też czasami eschatycznymi, a gałąź teologii, która zajmuje się sprawami ostatecznymi świata i człowieka - eschatologią.

W powszechnym odczuciu czasy ostateczne kojarzą się z tym wszystkim, co jest jeszcze przed nami i wydarzy się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem w optyce Biblii czasy ostateczne dotyczą nie tylko przyszłości, ale i teraźniejszości. Czasy eschatyczne już się rozpoczęły - z chwilą przyjścia na ziemię Jezusa, Bożego Mesjasza. Wraz z Chrystusem przyszło na ziemię i zostało zainaugurowane Królestwo Boga, choć jeszcze nie w swoim ostatecznym kształcie. Prawdę tę ogłasza śpiew zbawionych w niebie: Alleluja! Zakrólował Pan, Bóg nasz Wszechmogący. Weselmy się i radujmy (19,6). To samo powtarzają donośne głosy w niebie: nad światem nastało królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca i będzie królować na wieki wieków (11,15; por. też 11,17; 12,10).

Czasy ostateczne na ziemi zainaugurowało pierwsze przyjście Chrystusa, Jego śmierć i zmartwychwstanie. Jednocześnie cały świat oczekuje drugiego przyjścia Chrystusa czyli paruzji, kiedy plan Boży wypełni się do końca i nastanie nowe niebo i nowa ziemia (21,1).

Żyjemy w swoistym napięciu pomiędzy "już i jeszcze nie". "Już", bo Chrystus przyszedł już na ziemię i nas zbawił, ale "jeszcze nie", bo nie przyszedł jeszcze ostatecznie. Pomiędzy "już i jeszcze nie" odbywają się niezliczone "paruzje" Chrystusa, który nas nawiedza i interweniuje w naszym życiu. Jego przyjściem jest każda Eucharystia i przyjęta Komunia św. Jego "paruzję" widzimy wyraźnie w śmierci każdego człowieka.

Osią i centrum ery eschatycznej, w której żyjemy, jest Chrystus. Chrześcijaństwo jest religią chrystocentryczną: Chrystus wczoraj, dziś, na zawsze. Kiedy zaś nadejdzie dzień paruzji i Chrystus triumfalnie przyjdzie drugi raz na ziemię, wtedy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc, i przekaże królowanie Bogu i Ojcu (1 Kor 15,25).

Sprawdź, czy zapamiętałeś...

  • Czym jest "niebo" w Biblii?
  • Jaki los czeka w przyszłości ziemię?
  • Co znaczą wyrażenia: czasy eschatyczne, paruzja, chrystocentryzm?

Ks. PIOTR OSTAŃSKI


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

Modlitwa do św. Władysława, królaModlitwa do św. Władysława, króla

Dialog wychowawczyDialog wychowawczy

Jak się porozumieć?Jak się porozumieć?

Rozmawiajmy z dzieckiem. Nie warto zwlekać aż doroście – wówczas będzie już za późnoRozmawiajmy z dzieckiem. Nie warto zwlekać aż doroście – wówczas będzie już za późno

O czym nie rozmawiać z dziećmi?O czym nie rozmawiać z dziećmi?

Najbardziej popularne

Godzina ŁaskiGodzina Łaski

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej