Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Skąd Żydzi, skąd Arabowie? Jakie były początki dwóch narodów

Pismo Święte Starego Testamentu dokładnie opisuje powstanie tych dwóch narodów. Wyjaśnia też jak głęboko w historii, od tysiąca czterystu lat bije źródło kultu Abrahama w Hebronie, a równocześnie odwieczne źródła nienawiści dwóch semickich narodów: izraelskiego (żydowskiego) i arabskiego.

Abraham miał za żonę przepiękną Sarę, niepłodną aż do sędziwej starości. Wtedy dla posiadania potomstwa Sara podsunęła mu swoją niewolnicę, Egipcjankę Hagar. Z tą nałożnicą miał syna Izmaela. Hagar zaczęła się wynosić nad swoją panią chlubiąc się synem. Gdy Izmael miał lat trzynaście, na rozkaz Boży Abraham siebie i wszystkich mężczyzn w swoim domu obrzezał na znak zawartego przymierza z Bogiem. Wtedy też uzyskał od Boga obietnicę, że Bóg szczególnie będzie miłował przyszłego syna Abrahama, ale nie zapomni też o Izmaelu, pobłogosławi mu, da mu niezliczone potomstwo.

Abraham rzeczywiście doczekał się syna z Sarą, zgodnie z zapowiedzią Bożą i obietnicą trzech gości pod dębem Mamre. Syna, według polecenia Boga, nazwał Izaakiem. Ten Izaak miał dwóch synów: Ezawa i Jakuba. Jakub odkupił za miskę strawy z soczewicy prawo pierworodnego błogosławieństwa ze strony ojca. Otrzymał je od umierającego Abrahama, jako kontynuację Bożego przymierza z potomstwem Abrahama. Temu to Jakubowi, wracającemu po wielu latach z ucieczki przed zemstą Ezawa, przydarzyła się nocna walka z nieznanym przeciwnikiem; walka równorzędna. Pod koniec tych zmagań porażony został staw biodrowy Jakuba, który odtąd kulał na prawą nogę. W następstwie tej walki Bóg zmienił imię Jakubowi na Izrael i zawarł z nim nowe przymierze.

I tak Abraham stał się praojcem Izraela (Żydzi) i ojcem Izmaela (Arabowie).

Stąd można zrozumieć, dlaczego zarówno Arabowie jak i Izraelici czczą - każda nacja osobno i zazdrośnie - jednego praojca dwóch narodów, Abrahama. Wspominają go w Mamre, szczególnie czczą w Hebronie.

A skąd się wzięła nienawiść? Otóż Hagar wynosiła się nad bezpłodną Sarę, a ta ją znienawidziła. Izmael o 13 lat starszy od Izaaka, naśmiewał się z niego. Wtedy Sara wymogła na Abrahamie, żeby wypędził Hagar z synem. To prawda, że Abraham zaopatrzył wygnańców w pokarm i bukłak z wodą, ale na jak długo to starczy? Śmierć z pragnienia była pewna. Wtedy wkroczył Bóg, wskazując wygnańcom przez anioła studnię z wodą. W ten sposób uratowani doszli na pustynię Paran. Dorosłemu już synowi sprowadziła żonę z Egiptu. Bo też sama była Egipcjanką.

A Sara? Doczekała się 127 lat życia i zmarła w Kiriat-Arba, czyli Hebronie, w krainie Kanaan. Abraham zwrócił się do Chetytów z prośbą o kupno pieczary Makpela. Biblia opisuje sposób sprzedaży. Najpierw wybrany kawałek ziemi wraz z pieczarą Efron Chetyta daruje Abrahamowi. Ten nie przyjmuje darowizny. Chce płacić. Sprzedający ustala cenę, jak mówi, korzystną dla obu kontrahentów: czterysta sykli srebra. "Odtąd pole i znajdująca się na nim pieczara, kupione od Chetytów, stały się posiadłością Abrahama do chowania zmarłych" (Rodź 23, 20).

Abraham, zmarły w wieku 175 lat, został pochowany przez obydwóch synów Izaaka i Izmaela także w pieczarze Makpela. Później w tej pieczarze złożono Izaaka i jego żonę Rebekę; następnie Jakub pochował tam swą żonę Leę, a sam umierając w Egipcie zaklinał syna Józefa, aby go zabalsamowanego przewieziono do Hebronu i także obok ojców pochowano w pieczarze Makpela.

Dziś nad tym miejscem wznosi się sanktuarium muzułmańskie Haram al-Chalif (chram=świątynia; przyjaciela Boga=Abrahama). Tak dalece wyłącznie muzułmańskie, że ani Żydów ani chrześcijan nie wpuszczano do wnętrza. Dopiero od 1967 roku (roku wojny) udostępniono sanktuarium dla wszystkich zwiedzających.

Mauzoleum Patriarchów stanowi monumentalną budowlę w kształcie prostokąta o bokach 65x35 metrów, otoczoną murem zbudowanym przez Heroda Wielkiego z bloków kamiennych o długości 5-7 metrów, szerokości ponad dwa i pół metra, wysokości 0,5 metra. Bloki - jak to było typowe dla budowli wznoszonych przez Heroda; szlifowane, dopasowane, przylegające do siebie bez spoiwa i zaprawy. Mury te wznoszą się ponad dwanaście metrów nad poziom ulicy. Na prostym zakończeniu murów Arabowie dobudowali blanki strzelnicze. Mauzoleum zamienili na meczet. Z kolei Krzyżowcy po zdobyciu Hebronu zbudowali tu kościół w XII wieku, który przez 20 lat był nawet stolicą biskupa Hebronu. W XIV wieku po upadku Królestwa Jerozolimskiego i zwycięstwie Arabów kościół zamieniono na meczet dobudowując mihrab (nisza modlitewna) i kazalnicę. Odtąd aż do 1967 r. wpuszczano tam tylko muzułmanów.

Dziś monumentalne, bardzo szerokie schody prowadzą na plac i krużganki przed meczetem. Jest ich kilkadziesiąt. Wchodzimy do meczetu-mauzoleum, dawnego kościoła krzyżowców. Z przodu jak w naszych kościołach absyda, tam mihrab. Środek meczetu wypełniają 2 cenotafia (ozdobne nagrobki symbolicznych grobów). Wyglądają jak duże skrzynie obłożone marmurem w pasy czerwone i białe, zwieńczone piramidą. Po prawej cenotafium Izaaka, po lewej Rebeki. Na ścianie wysunięty mały chórek (miejsce modlitw kobiet). Wychodzi się na dziedziniec wyłożony bardzo wielkimi płytami kamiennymi. Wtedy wchodzimy do synagogi żydowskiej. Znajdują się tam groby: po prawej Abrahama, po lewej Sary. I znowu cofając się mamy po prawej grób Jakuba, po lewej jego żony Lei. Te cenofabia mają inny kształt. Bardzo wysoka na 2 metry skrzynia, zakończona półkolisto. Groby patriarchów nakryte jedwabiem zielonym, ich żon w kolorze czerwonym. Wszystkie bogato haftowane złotem. Sama synagoga bardzo biedna. Ściany malowane zieloną, olejną farbą. Te cenofabia są stosunkowo nowe. Skonstruowane w XIV wieku. Wtedy też dobudowano z boku kapliczkę, jako symboliczny grób Józefa Egipskiego, syna Jakuba-lzraela.

Dla państwa Izrael i jego ciągłości Hebron ma swoistą wymowę. Tu przecież przez 7 lat król Dawid miał swoją pierwszą stolicę. Z Hebronu królował, zanim przeniósł siedzibę na Syjon w Jerozolimie. Tu też syn Dawida Absalom buntował lud przeciw ojcu i na Hebronie ogłosił się królem, jawnie i zbrojnie występując przeciw ojcu.

Ludność miasta położonego wysoko, bo 920 metrów nad poziom morza, była prawie wyłącznie arabska. Obecnie zakłada się dzielnicę żydowską. Miasto liczy ponad 50 tysięcy mieszkańców. Budowane tarasowato na wzgórzu. Piękne swoją bielą kamiennych murów. A nad każdym domem mała kopułka. Przez muzułmanów zaliczone jako czwarte święte miasto.

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej