Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Drugi znak - wielki smok (Ap 12,3-6)

Czytamy wspólnie Księgę Apokalipsy

Na niebie ukazuje się nowy znak. Jest to przerażające monstrum, antyteza pierwszego znaku.

Jeszcze inny znak można było zobaczyć na niebie: oto wielki smok...

Drugim znakiem jest drakon. W języku greckim słowo to oznacza zarówno węża, jak i smoka, krokodyla, wieloryba, szakala i inne jeszcze zwierzęta pustyni. Drakon w Apokalipsie nawiązuje wyraźnie do symboliki używanej w Starym Testamencie oraz do mitów i wierzeń wschodnich:

- księgi Starego Przymierza przekazują obraz węża, który jest wrogiem Boga (Rdz 3,1-24), a także obraz tajemniczych potworów morskich, sprzeciwiających się Bogu: Rahaba (Iz 51,9; Hi 9,13), Lewiatana (Ps 74,14; Iz 27,1; Hi 3,8) i tannim (Hi 7,12);

- mitologie Wschodu lubują się w smokach (reminiscencje wymarłych dinozaurów?). Na przykład asyryjski i babiloński mit o bogu Marduku podaje, że pokonał on Tiamat, uosobienie rozszalałego, zbuntowanego praoceanu i stworzył z niego Niebo i Ziemię. Tiamat zaś jest przedstawiany jako czerwony smok.

Aczkolwiek drakon jest zapożyczeniem z wierzeń starożytnego Wschodu i ze Starego Testamentu, św. Jan nadaje mu nową, jednoznaczną treść. W Apokalipsie jest to symbol szatana, osobowego reprezentanta wszystkich sił demonicznych (por. 12,9).

...barwy ognia...

Ta barwa, spotykana w wyobrażeniach wschodnich, symbolizuje żądzę rozlewu krwi albo też ogień piekielny.

...który miał siedem głów, a na każdej z nich koronę...

Siedem, symbol doskonałości, może tu oznaczać skoncentrowaną i pełną siłę zła, która jest odwrotnością Siedmiu Duchów Bożych (por. 4,5). Diademy na głowie smoka świadczą o uzurpacji władzy, która mu nie przynależy (św. Jan nazywa w Ewangelii szatana księciem tego świata; por. J 12,31; 14,30; 16,11).

...i dziesięć rogów...

Trudno wyobrazić sobie dziesięć rogów na siedmiu głowach, ale przecież wizje Apokalipsy to nie wizje wyobrażeniowe! W Biblii róg jest symbolem mocy. Dziesięć rogów na głowie bestii w Księdze Daniela 7,7 symbolizuje władców - wrogów Izraela. Nieco dalej (Dn 8,9-10) róg oznacza Antiocha IV Epifanesa, króla Seleucydów i zaciekłego wroga Żydów. Dla podkreślenia rozmachu odnoszonych przez niego zwycięstw, Antioch w wizji Daniela zrzuca nawet część gwiazd na ziemię i depcze je.

Symbolika smoka - jego wielkość, barwa, wielość głów, koron i rogów - podkreślają ogromną siłę szatana. Diabeł jest ukazany jako wąż - pisze św. Cyprian - ponieważ porusza się bezszelestnie, robi wrażenie istoty nastawionej pokojowo, proponuje łatwe drogi, a jest tak przebiegły i podstępny [...], że próbuje przekonywać, iż noc to dzień, a trucizna to lekarstwo. Przez takie właśnie oszustwa próbuje on burzyć prawdę przebiegłością. I przychodzi jako anioł światłości... (De unitate Ecclesiae, I-III).

Swym ogonem zmiata jedną trzecią gwiazd na niebie i strącił je na ziemię.

Walka smoka z gwiazdami jest symbolem walki szatana ze światłością czyli z samym Bogiem. Strącenie jednej trzeciej gwiazd m niebie wskazuje na dość znaczne zwycięstwo szatana, ale jednak nie na zwycięstwo pełne. Zresztą w zamiarach samego szatana walka ta nie jest najważniejsza. On koncentruje swą uwagę przede wszystkim na Niewieście, która ma rodzić.

Potem zatrzymał się przed Niewiastą, która ma rodzić, aby pożreć dziecko, kiedy wyda je na świat.

Smok stoi przy Niewieście jak na czatach i czyha na dziecko, które ma się narodzić. Podobny obraz stosuje prorok Jeremiasz, u którego król babiloński Nabucho- donozor jest smokiem, który pożera i pochłania Izraela (Jr 51,34). Tekst Apokalipsy jest w tym miejscu wyraźnie podobny do Protoewangelii z Księgi Rodzaju:

- smok zatrzymał się przed Niewiastą jak ongiś wąż przed Ewą, aby ją skusić;

- smok kieruje swoje złe zamiary przeciw dziecku Niewiasty (które zdaje się zagrażać jego władzy), według zapowiedzi z raju: wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie [szatanie] a niewiastę, pomiędzy twoje potomstwo a jej potomstwo (Rdz 3,15).

Potomkiem Niewiasty jest najpierw Jezus Chrystus. To On zmiażdży głowę [szatanowi] (Mk 1,23-26; Łk 4,31-37 itd.). Właśnie dlatego potęga zła koncentruje swe siły przeciw Niemu i chce Go zniszczyć (por. Mt 2,13-18) albo przynajmniej odciągnąć od pełnienia misji (por. Mt 4,1-11).

Jeszcze inny znak można było zobaczyć na niebie: oto wielki smok barwy ognia, który miał siedem głów i dziesięć rogów, a na każdej z głów koronę. Swym ogonem zmiata jedną trzecią gwiazd na niebie i strącił je na ziemię. Potem zatrzymał się przed Niewiastą, która ma rodzić, aby pożreć dziecko, kiedy wyda je na świat. A [Niewiasta] urodziła syna, chłopca, który ma paść wszystkie narody żelazną laską. Jej dziecko zostało [zaraz] porwane do Boga, przed Jego tron, a Niewiasta uciekła na pustkowie. Bóg przygotował tam dla niej miejsce i żywność na tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. (12,3-6)
A [Niewiasta] urodziła syna, chłopca, który ma paść wszystkie narody żelazną laską.

Od strony stylistycznej może tu razić zastosowany pleonazm (nagromadzenie wyrazów bliskoznacznych). Przecież wiadomo, że syn to chłopiec, a nie dziewczynka! Podobnie razi nasz popularny pleonazm: w miesiącu wrześniu... Prawdopodobnie chciał autor tym pleonazmem podkreślić wyraźniej płeć Mesjasza.

Narodziny Jezusa inicjują realizację Bożego planu, zapowiedzianego przez proroków (por. Iz 66,7) i przez Psalmy (Tyś Synem moim, Ja Ciebie dziś zrodziłem [...] Żelazną rózgą będziesz nimi rządzić i jak naczynie garncarza ich pokruszysz; Ps 2,7.9) i stanowią pierwszy krok na drodze do ostatecznego zwycięstwa Chrystusa nad szatanem. Zacytowany przez św. Jana Psalm 2, zawierający groźbę pod adresem pogan, usiłujących buntować się przeciw Bogu i Jego Pomazańcowi, obliguje nas do interpretowania syna Niewiasty jako historycznego Mesjasza czyli Jezusa Chrystusa.

Jej dziecko zostało [zaraz] porwane do Boga, przed Jego tron...

Słowa te brzmią w tym miejscu dość zaskakująco. Św. Jan dokonuje gwałtownego przeskoku myślowego od narodzin Mesjasza do Jego wniebowstąpienia (...porwanieprzed tron Boga). Takie podejście tłumaczy się optyką ewangelisty. W całej Księdze Apokalipsy interesuje go nie tyle Jezus ziemski, ale raczej Chrystus uwielbiony i triumfujący, który w każdej chwili może przyjść z pomocą swojemu ludowi.

Dla św. Jana ziemski Jezus jest zaledwie początkiem wielkiego dzieła, a Jego męka wraz ze zmartwychwstaniem są bólami porodowymi i wydaniem na świat uwielbionego Mesjasza, wiekuistego Triumfatora, zasiadającego po prawicy Ojca. Stąd autor tak szybko przechodzi od narodzin do wniebowstąpienia. Równie szybko przechodzi od Jezusa historycznego do Jego wspólnoty czyli Kościoła.

...a Niewiasta uciekła na pustkowie. Bóg przygotował tam dla niej miejsce i żywność na tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

Niewiasta uciekająca przed smokiem na pustkowie przestaje być postacią jednostkową i staje się symbolem zbiorowości Kościoła czyli całego ludu Bożego. Przypomina Izrael Starego Przymierza, który uciekł na pustynię przed faraonem i jego wojskiem. Tam, w izolacji od świata i jego pokus, niezagrożony przez wrogów zewnętrznych, dojrzewał i krzepł w licznych próbach i stawał się ludem Boga. Przez czterdzieści lat doświadczał opieki Jahwe, karmiony cudownie manną i przepiórkami (Wj 16,1-36).

Po zwycięskim zmartwychwstaniu Chrystusa Kościół robi podobnie. Żyjąc w świecie - ucieka na pustynię, z dala od ducha tego świata i tam szuka ducha Chrystusa (J 15,19; 17,14). Bóg, który ongiś strzegł Izraelitów, dziś strzeże swego Kościoła od mocy piekielnych (por. Mt 16,18), a Jego Syn Chrystus karmi Go swoim Ciałem i swoim Słowem. Jest to czas trudny, ale nastąpi jego kres. Ziemski czas Kościoła będzie trwać zaledwie tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni (czyli trzy i pół roku). "Trzy i pół" jest "złamaną siódemką", symbolem "złamanej" doskonałości, oznaką przejściowości i skończoności.

Tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni pobytu Niewiasty na pustyni symbolizuje przejściowy okres doczesnych prób, ucisków i nieszczęść, przez które Kościół musi przejść na ziemi. W tym krótkim czasie do głosu może dochodzić zło, ale jego triumf jest tylko pozorny.

Sprawdź, czy zapamiętałeś...

  • Jak św. Jan przedstawia szatana?
  • Co oznaczają poszczególne atrybuty smoka?
  • Czy ucieczka Niewiasty na pustynię oznacza Jej porażkę?

Ks. PIOTR OSTAŃSKI



Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

Modlitwa o wstawiennictwo bł. Kardynała Stefana WyszyńskiegoModlitwa o wstawiennictwo bł. Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Medytacje Prymasa TysiącleciaMedytacje Prymasa Tysiąclecia

Modlitwa do św. Germana z ParyżaModlitwa do św. Germana z Paryża

Ks. Stanisław BernackiKs. Stanisław Bernacki

Nie tylko dla prawosławnychNie tylko dla prawosławnych

Niestrawność (dyspepsja) czynnościowaNiestrawność (dyspepsja) czynnościowa

Najbardziej popularne

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Tajemnica SzczęściaTajemnica Szczęścia

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Godzina Łaski 2023Godzina Łaski 2023

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2024 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej