Zawierzyć (Mk 1, 12-15)

- "Co to za król, który zamiast w pałacu, mieszka na pustyni z szakalami, hienami, skorpionami i wężami, a potem chodzi na piechotę, bez wojska i obstawy, no i opowiada o jakimś królestwie którego nikt na oczy nie widział?! Wyglądać może on dość podejrzanie. Za opowiadanie takich rzeczy może zawędrować do więzienia, jak ten Jan Chrzciciel, który robił prawie to samo!" - powiedział skrzat Przekorka, gdy zacząłem opowiadać o Panu Jezusie, który opowiadał ludziom o swoim Królestwie. Ten skrzat z III klasy, przezwany Przekorką albo Haczykiem, bo zawsze się czegoś "czepiał" albo "wiercił dziury w brzuchu takimi pytaniami, że mózg "stawał jak przeciążony komputer i musiałem tylko szukać odpowiedzi w Mądrości Bożej. I teraz też "zastrzelił mnie tym pytaniem, siedział i czekał aż mi mózg "zaskoczy ' (to są jego Słówka!). Miałem ochotę wleźć na drabinę biblioteki, ale przypomniałem sobie, że jesteśmy w lesie, więc z pomocą przyszła baśń. A Przekorka za baśniami wprost przepadał, bo uwielbiał rozwiązywać baśniowe zagadki. - "Zamieniam się w słuch! - zawołał i ucichł jak ucho, które nigdy nie hałasuje, żeby dobrze słyszeć.

- "Było sobie królestwo - zacząłem - a gdzie jest królestwo, jest i król. Miał ten król córkę jedyną, królewnę i kochał ją po królewsku. Dla niej potrafił zmieniać się w błazna, wielbłąda, żabkę - w zabawie oczywiście - i gdy nie widzieli go ubrani smutno ministrowie. Królewna była jeszcze malutką dziewczynką i aż piszczała z uciechy, gdy tata-król przychodził do jej pokoiku, za każdym razem przebrany za kogoś innego. Zabawy były cudowne, bo tata albo miał maseczkę kominiarza, albo klowna, albo arlekina... Przez te maseczki, tó królewna nie znała prawie twarzy taty-króla. Kiedyś do pałacu przybłąkał się jakiś grajek-wagabunda... Gdy zobaczył biegnącą po korytarzach królewnę, pobiegł za nią aż do jej pokoiku. Królewna myślała, że to nowe przebranie taty-króla. A kiedy wa- gabunda ukrył ją pod ciemną peleryną, wybiegł z nią do ogrodu, z ogrodu na ulicę, a potem do lasu, myślała że to nowa zabawa taty... Ale tak nie było. W lesie było kilku wagabundów, którzy porwali małą i wywieźli daleko. Tam zrobili z niej małą komediantkę w takim wędrownym teatrzyku. Nie kochali jej, bili ją i głodzili. Biedna mała wylała wiele łez, a z tymi łzami zmył się z jej pamięci pałac królewski, tata-król, królewskie dania i sukienki, no i całe kochane królestwo.

A co zrobił tata-król? Nie wysła za porwaną ani straży, ani policji, tylko zostawił swoją koronę, pałac i królestwo, i wyruszył na piechotę, samiuteńki, szukać królewny; bo któż mógłby ją rozpoznać lepiej od niego? A wagabun- dy-porywacze uciekliby przed jego policją daleko, więc jak się do nich zbliżyć, żeby rozpoznać małą, jak nie w ubraniu zwykłego, samotnego człowieka?

Chodził wiele lat w starym ubraniu, bez pieniędzy, bez królestwa, które było daleko. Spał w lasach, na pustkowiach, z żebrakami, których zapraszał do swego królestwa, lecz nikt mu nie wierzył, że jest królem. Aż kiedyś spotkał na jakimś jarmarku wędrowny teatrzyk, w którym jakaś smutna panna grała śpiewającą pasterkę. Gdy usłyszał śpiew, rozpoznał w tej dużej już pannie swą ukochaną córkę. Ale kiedy już samej królewnie-wagabundzie powiedział, że jest jej ojcem i to królem, i że czeka na nią całe królestwo, to ona też nie chciała mu wierzyć. Ile musiał opowiadać, przekonywać, żeby królewna we wszystko uwierzyła i zechciała ze swoim ojcem-królem wrócić! I poszli, a król trzymał mocno królewnę za rękę, żeby jej nie zgubić, I opowiadał król po drodze biednym ludziom, że niedaleko jest jego królestwo, do którego ich serdecznie zaprasza, ale uwierzyło mu tylko kilka sierot, które poszły razem z nimi. Nikt inny.

A kiedy król wrócił do swego królestwa, to nie mógł jakoś tam długo wytrzymać, bo ciągle myślał o tych wszystkich pogubionych, zabłąkanych biedakach i zostawiwszy królewnę pod dobrą opieką, znowu zostawił wszystko i poszedł zapraszać wszystkich do siebie, jakby oni byli jego królewnami i królewiczami.

- "No i co myślisz o takim królu? - zapytałem. - "To ci król! - zawołał Przekorka. - "Gdybym to ja go gdzieś spotkał, to nie dałbym się długo namawiać, żeby pójść do jego królestwa; choćby on sam nie wyglądał na króla. - Takiemu królowi to możn# wierzyć!

- "A Jezusowi nie? - spytałem. - Przecież On jest takim Królem który do swego najcudowniejszego Królestwa chciałby zaprosić wszystkich, jak pogubionych dzieciaków. I ciebie też, Niebieski Królewiczu!

- "Ja jestem Przekorka, a nie królewicz - zawołał skrzat, ale się zamyślił. - "A co trzeba zrobić, żeby pójść z Jezusem do Jego Królestwa? - spytał.

- "To, co On każe - nawrócić się, czyli uwierzyć Mu, że Jego drogowskazy-przykazania prowadzą prościut- ko do Jego Królestwa, no i trzymać się Go mocno za rękę, żeby nie dać się porwać grzechom-wagabundom.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna